๒. การกล่าวข้อความพรรณนาความงามของสถานที่ธรรมชาติ หรือชมนาง

คือความหมายของวรรณคดีในข้อใด

๓. การกล่าวข้อความแสดงอารมณ์ไม่พอใจ โกรธ ตัดพ้อ ประชดประชัน กระทบกระเทียบเปรียบเปรย เสียดสี และด่าว่าอย่างรุนแรง คือความหมายของรสวรรณคดีในข้อใด

๔. การกล่าวข้อความแสดงอารมณ์โศกเศร้า อาลัยรัก คือความหมายของรสวรรณคดีในข้อใด

๕. การเกี้ยวพาราสี บทที่แสดง ความรักใคร่ หรือพูดจาโอ้โลม ให้อีกฝ่ายหนึ่งเกิดความชอบ คือความหมายของรสวรรณคดีในข้อใด

กริ้วโกรธประกาศตวาดมา

อนิจจาข่มเหงเล่นทุกวัน

จนหัวไม่มีผมติด

สุดคิดที่เราจะอดกลั้น

โอ๊ย เจ็บไปทั้งหัวใจทำไมยังทน

เริ่มใหม่อีกกี่หนนะคนใจร้าย

ปวดไปทั้งหัวใจแทบเจียนตาย

ขาดเธอไม่ได้ เพราะฉันนั้นลงใจให้เธอ

_{ถึงม้วยดินสิ้นฟ้ามหาสมุทร}

_{ไม่สิ้นสุดความรักสมัครสมาน}

_{แม้นเกิดในใต้ฟ้าสุธาธาร}

_{ขอพบพานพิศวาสไม่คลาดคลา}

_{จากบทประพันธ์ข้างต้นมีรสวรรณคดีแบบใด?}

^{ขนงเนตรเกศกรอ่อนสะอาด}

^{ดังสุรางค์นางนาฏในวังหลวง}

^{พระเพลินพิศคิดหมายเสียดายดวง}

^{แล้วหนักหน่วงนึกที่จะหนีไป}

^{จากบทประพันธ์ข้างต้น ให้รสวรรณคดีข้อใด?}

^{ว่าพลางทางชมคณานก}

^{โผนผกจับไม้อึงมี่}

^{เบญจวรรณจับวัลย์ชาลี}

^{เหมือนวันพี่ไกลสามสุดามา}

^{จากบทประพันธ์ข้างใดมีรสวรรณคดีในข้อใด?}