หัวล้านชนกัน

รำดาบ

สะบัดชัย

ฟ้อนเจิง

เพลงล่องแม่ปิง

เพลงฉ่อย

เพลงวงปี่พาทย์

เพลงหมอลำ

เต้น

ฟ้อน

รำ

เซิ้ง

นุ่งผ้าซิ่นยาวกรอมเท้า สวมเสื้อแขนกระบอกปล่อยชายอยู่ด้านนอกห่มสไบ ประดับสร้อยคอ สร้อยตัว ต่างหู ผมเกล้ามวยติดดอกไม้

แต่งแบบชาวนา หญิงนุ่งโจงกระเบน เสื้อคอกลมแขนยาวสีน้ำเงิน ศีรษะสวมงอบ ชายนุ่งกางเกงขายาว หรือขา 3 ส่วน สวมเสื้อคอกลมแขนสั้นสีน้ำเงิน ผ้าคาดเอว

แต่งเกาหลีเกาใจเริ่ดๆไปจ่ะแม่

เสื้อแขนยาวสีดำ ขลิบด้วยผ้าสีแดง นุ่งผ้าสีดำ เชิงผ้าถุงมีลวดลาย ประดับสร้อย ต่างหูสีเงิน เกล้ามวยสูง สวมเล็บยาว

กลัวผี

ความเชื่อ พิธีกรรม และความศรัทธาในพระพุทธศาสนา

ได้รับอิทธิพลจากต่างชาติ

ผู้ว่าเขตอำเภอเหงาเลยอยากจัดการแสดง

ผู้ฟ้อนเป็นหญิงล้วน ลีลาท่าฟ้อนในจังหวะช้า ท่าฟ้อนอ่อนช้อย สื่อถึงการปลูกต้นหม่อน เก็บฝ้าย ปั่นฝ้าย และทอผ้า

ผู้ฟ้อนเป็นหญิงล้วน ฟ้อนจะอ่อนช้อย นุ่มนวล สะท้อนถึงเอกลักษณ์ของชาวเรณู

เป็นการแสดงที่ใช้ผัดประกอบ ลีลาท่ารำเป็นการยักย้ายสายสะโพกให้เข้ากับจังหวะดนตรี

ผู้แสดงชาย-หญิงประมาณ 5 คู่ มือถือเคียวและรวงข้าวแสดงท่าทางตามธรรมชาติ

การแสดงลีลาท่าทางในการรำ

การแสดงที่เน้นความเป็นเอกลักษณ์เฉพาะถิ่น

การดัดมือ แขน ขาในการเรียนนาฏศิลป์ไทย

กิริยาอาการต่าง ๆ ที่ปฏิบัติเกี่ยวกับนาฏศิลป์ไทย

คติความเชื่อ

สภาพภูมิศาสตร์

การทำมาหาเลี้ยงชีพ

ลักษณะหน้าตา

ฟ้อนเล็บ

ฟ้อนที

ฟ้อนเงี้ยว

ฟ้อนภูไท

เซิ้ง

ฟ้อน

รำ

ระบำ

เซิ้งบั้งไฟ

ฟ้อนเทียน

ฟ้อนที

ระบำเก็บใบชา

ฟ้อนที – ร่ม

ฟ้อนเล็บ – เล็บ

ฟ้อนเทียน – เทียน

ฟ้อนสาวไหม – ไหม

การแสดงนาฏศิลป์ของภาคเหนือ คือ ฟ้อนที   ฟ้อนเล็บ ฟ้อนเงี้ยว

ภาคเหนือ สำเนียงการพูดจะเชื่องช้า ไพเราะ     ไม่รีบร้อนเกินไป

ภาคเหนือ เป็นภาคที่มีอากาศร้อน การแต่งกาย   ในการแสดงจึงต้องใส่ชิ้นเล็กชิ้นน้อย

ดนตรีที่ใช้ในการแสดงนาฏศิลป์ของภาคเหนือจะเนิบๆ ช้าๆ ดำเนินทำนองไปเรื่อย ๆ

ฟ้อนที

เซิ้งกระติบ

เซิ้งแหย่ไข่มดแดง

รำโทน