Ito ay tumutukoy sa lipunan.

Tumutukoy sa tiyak na lugar na sakop ng estado.

Ito ay isang kasunduan na nilagdaan ng mga bansang

lumahok sa Seventh International Conference of American States sa Montevideo, Uruguay

noong Disyembre 26, 1933.

Ang kasunduang ito ay naging batayan sa pagtatatag at pagpapakahulugan ng isang bansa

bilang isang malayang estado.

Ang isang estado bilang bahagi ng pandaigdigang komunidad ay dapat magtaglay ng

sumusunod: permanenteng populasyon, tukoy na teritoryo , pamahalaan, at kakayahang

makipag-ugnayan sa iba pang estado

Ito ay ang natatanging karapatan ng isang estado na mamahala sa mga mamamayan nito na

naninirahan sa isang tiyak na rehiyon at teritoryo sa pamamagitan ng pamahalaan.

Isang uri ng soberaniya na ang kapangyarihan ng estado na pamahalaan ang mga

mamamayan at teritoryo nito

Isang uri ng soberaniya na kapangyarihan ng estado na ipahayag ang sarili, makilala

bilang isang malayang bansa na kapantay ng iba pang bansa sa daigdig, at

magkaroon ng ugnayan sa iba pang bansa nang hindi pinakikialaman ng iba pang

estado.

Sang-ayon sa mga probisyon ng Montevideo Convention , tinukoy rin sa United Nations

Charter ang mga karapatan ng isang estado o bansa.

Bawat bansa ay may kalayaang umiral at gamitin ang kapangyarihang politikal

nito. Maaari na itong umiral kahit hindi pa ito kinikilala ng pandaigdigang komunidad.

Sang-ayon sa mga probisyon ng Montevideo Convention , tinukoy rin sa United Nations

Charter ang mga karapatan ng isang estado o bansa.

Lahat ng bansa ay may pantay-pantay na karapatan, tungkulin, kapangyarihan, at

katayuan sa pambansang komunidad. Hindi ito magbabago kahit pa magkakaiba ang

kaunlaran ng ekonomiya, laki ng teritoryo, dami ng populasyon, at lakas ng

kapangyarihan ng mga bansa.

Sang-ayon sa mga probisyon ng Montevideo Convention , tinukoy rin sa United Nations

Charter ang mga karapatan ng isang estado o bansa.

Ang pagkamit ng mga karapatan ng isang bansa ay hindi dapat maapektuhan o

kontrolin ng iba pang bansa. Ibig sabihin, ang kaniyang mga gawain ay hindi dapat

pakialaman ng iba pang estado.

Sang-ayon sa mga probisyon ng Montevideo Convention , tinukoy rin sa United Nations

Charter ang mga karapatan ng isang estado o bansa.

Ang isang bansa na nakakaramdam ng anumang panganib o banta para sa kaniyang

nasasakupan ay may kapangyarihang ipagtanggol ang kaniyang sarili sa

pamamagitan ng pakikialam sa panloob at panlabas na pakikipag-ugnayan nito.

Ang Pilipinas ay kinikilala bilang isang malayang estado dahil sa

kasunduan sa Montevideo Convention noong 1933.

Ang Montevideo Convention ng 1933 ay nilagdaan ng mga

bansang lumahok sa Seventh International Conference of

American States sa Montevideo, Uruguay.

Ang isang estado ay dapat magtaglay ng permanenteng

populasyon, tiyak at tukoy na teritoryo, pamahalaan, at

kakayahang manghimasok o makialam sa iba pang estado.

Ang soberaniya ay tumutukoy sa ganap na kalayaan,

karapatan, at kakayahan ng estadong magpatupad ng kaniyang

mga layunin sa pamamagitan ng mga batas.

Ang panloob na soberaniya ay ang ganap na kalayaan mula sa

pananakop ng mga dayuhan.

Ang panlabas na soberaniya ay ang ganap na kalayaan ng isang

estado na mamuno sa mga mamamayan nito.

Bawat bansa ay may kalayaang umiral at gamitin ang

kapangyarihang politikal nito.

Lahat ng bansa ay may pantay-pantay na karapatan, tungkulin,

kapangyarihan, at katayuan sa pandaigdigang komunidad.

Ang mga gawaing politikal ng maliliit at mahihirap na bansa ay

hindi dapat pinakikialaman ng malalaki at mayayamang estado.

Ang bawat bansa o estado ay may karapatang ipagtanggol ang

kaniyang teritoryo laban sa mga mapagsamantala.

Ang lahat ng mga bansa ay kilala bilang isang malayang estado sa ilalim ng

Montevideo Convention noong 1933.

Itinakda sa Montevideo Convention na ang isang malayang bansa ay may soberaniya.

Ang soberaniya ay hindi nagbibigay-kapangyarihan sa isang bansa na pamahalaan ang

sarili at makipag-ugnayan sa mga kapwa bansa.

Hindi mahalaga ang soberaniya sa isang bansa, pati na rin sa mga mamamayan nito.

Ang bansa ay pinangangasiwaan ng isang _____________ . Ito ay binubuo ng mga

mamamayang karaniwang pinili upang pagsilbihan ang bansa. May takdang bilang ng taon o

haba ng panahon ang pangangasiwa ng mga piling pinuno ng pamahalaan. Ito ay itinakda

ng batas na batay sa napagkasunduan ng mga mamamayan.

Bawat bansa ay may kani-kaniyang _______ na sinusunod. Ito ay mga alituntuning

ipinatutupad upang mapanatili ang kaayusan at katahimikan sa isang bansa.

May karampatang parusa ang sinumang lumabag sa anumang batas. Ang batas ay

ipinatutupad ng pamahalaan sa pamamagitan ng sangay hudisyal at ng kapulisan.

Ang bansa ay binibigkis ng isang __________ , mula sa pagkakatatag nito hanggang sa

kasalukuyan. Ibig sabihin, sa kabila ng laki o hugis ng isang bansa, lahat ng nasasakupan

nitong teritoryo ay nagmula at dumaan sa pare-parehong yugto ng kasaysayan.

Nagkakaunawaan ang mga tao sa isang bansa sa pamamagitan ng paggamit ng isang ___________ .

Magkaiba man ang diyalekto at paraan ng pananalita sa iba’t ibang lalawigan at rehiyon,

nagkakaunawaan pa rin ang mga mamamayan ng bansa dahil may isang wikang pambansa

na alam gamitin at nauunawaan ng lahat.

Ang bansa ay pinagyayaman ng sarili nitong ________ . Ito ay mga gawain at

paniniwala ng mga mamamayan ng isang bansa. Ito ay ipinapasa sa susunod na mga

henerasyon ng mga mamamayan.

Ang mga minanang kultura ay hindi nagiging gabay ng tao sa

kanilang mga gawain sa pang-araw-araw na pamumuhay.

Ang kasalukuyang konstitusyon ng Pilipinas ay ang Saligang

Batas ng 1986.

Ang Espanya, Estados Unidos, at Hapon ang tatlong

bansang sumakop sa Pilipinas.

Ang walong pangunahing wika ay Ilokano, Pangasinense,

Kapampangan, Tagalog, Cebuano, Hiligaynon, Bikol, at

Waray.

Ang tatlong sangay ng pamahalaan ng Pilipinas ay ang

ehekutibo, lehislatibo, at konstitusyon.

Ang Pilipinas ay binubuo ng mahigit sa 7,000 isla.

Nasa ilalim ng sangay hudikatura ang Korte Suprema ng

Pilipinas.

Ang Dinagyang, Ati-Atihan, at Sinulog ay mga halimbawa ng

pistang Pilipino.

Ang Konstitusyon ng 1987 ay pinagtibay noong panahon ng

pamumuno ni Corazon Aquino.

Benevolent Assimilation ang tawag sa uri ng patakaran ng

mga Hapones sa Pilipinas.

Ang Pilipinas ay isang bansa dahil ito ay mayroong

pamahalaan, kultura, kasaysayan, at wika.

mapang nagpapakita ng mga

rehiyon sa isang bansa

mapang nagpapakita ng dami ng

taong naninirahan sa isang lugar

mapang nagpapakita ng klima sa

isang lugar

mapang nagpapakita ng pisikal na

anyo ng isang lugar

mapang nagpapakita ng produkto na

maaaring bilhin sa isang lugar

Ipinapakita ng mapang pulitikal ang hangganan at teritoryo ng isang lugar. Makikita rin

dito ang pulitikal na pagkakahati ng mga lugar—rehiyon, lalawigan, lungsod, bayan, at

barangay.

Ang mapang pisikal ay nagpapakita sa topograpiya o pisikal na anyo ng isang lugar.

Makikita rito ang iba't ibang likas na yamang lupa at tubig ng mga lugar.

Ang mapang pangkabuhayan ay nagpapakita naman ng impormasyon tungkol sa mga

pisikal na anyo sa lugar. Inilalarawan dito ang kabuhayan at industriya na mayroon sa

mga rehiyon o lalawigan nito.

Ang mapang pangklima ay nagpapakita ng impormasyon tungkol sa uri ng klima na

nararanasan sa iba't ibang bahagi ng isang lugar.

Ang mapang pampopulasyon ay nagpapakita naman ng populasyon o dami ng mga taong

naninirahan sa bawat bahagi ng isang lugar.

Ang agham ng paggawa at pag-aaral ng mapa ay

tinatawag na kartograpiya.

Si Ptolemy ang nagpasimula ng paggamit ng mapa sa

Gresya.

Natutukoy ang dami ng rehiyon sa Pilipinas sa

pamamagitan ng mapang pulitikal.

Nakikita sa mapang pangkabuhayan ang mga kabuhayan

at industriya na mayroon sa mga rehiyon at lalawigan.

Ang mapa ay ginagamit lamang sa pagtukoy ng lokasyon

ng mga bansa.

Karatig-bansa ng Pilipinas ang mga bansang Vietnam at

Malaysia.

Bilang isang arkipelago, ang Pilipinas ay binubuo ng

maraming isla na may iba’t ibang laki at sukat.

Ang Mayon, Pinatubo, at Taal ay mga bulkan sa Pilipinas.

Dahil sa Ring of Fire, nagkakaroon ng maraming bulkan

sa Pilipinas.

Sa mahigit 7,000 isla sa Pilipinas, nasa 5,000 lamang ang mayroong pangalan.

mapang nagpapakita ng mga REHIYON sa isang bansa.

mapang nagpapakita ng PISIKAL NA ANYO ng isang lugar.

nagpapakita ng PRODUKTO na maaaring bilhin sa isang lugar.

Mapang nagpapakita ng KLIMA sa isang lugar.

Mapang nagpapakita ng dami ng TAONG naninirahan sa isang

lugar.

Mapang tumutukoy sa natural na KALAMIDAD na maaaring manalasa

sa isang lugar.

Mapang naglalarawan kung saan matatagpuan ang PANGKAT.