๑. ระบบเศรษฐกิจของประเทศ

๒. รสนิยมและความพึงพอใจของผู้บริโภค

๓.  รายได้และฐานะทางเศรษฐกิจของแต่ละประเทศ

๔.  ความแตกต่างของภูมิประเทศและภูมิอากาศ และความสามารถในการผลิต

๑. ประเทศ A มีพื้นดินที่มีความอุดมสมบูรณ์ ประชากรส่วนใหญ่ประกอบอาชีพเกษตรกรรม

๒. ประเทศ B มีทรัพยากรทางธรรมชาติมากและมีเทคโนโลยีขั้นสูง

๓.  ประเทศ C เป็นเกาะที่มีขนาดเล็ก มีตึกสูงตั้งอยู่แทบทุกพื้นที่

๔.  ประเทศ D มีทรัพยากรทางทะเลมาก

๑. เปิดโอกาสให้มีการขยายตัวทางด้านการค้าและการลงทุนในประเทศไทยมากขึ้น

๒. สร้างพันธมิตรและความเป็นปึกแผ่นตลอดจนรักษาสันติภาพในภูมิภาค

๓.  เปิดโอกาสให้ต่างชาติเข้ามาซื้อปัจจัยการผลิตภายในประเทศได้โดยเสรี

๔. ช่วยเพิ่มอำนาจต่อรองในการเจรจาระหว่างประเทศ

๑. เขตการค้าเสรีอาเซียนหรืออาฟตา

๒. กลุ่มประเทศผู้ส่งออกนํ้ามันรายใหญ่หรือเอเปก

๓.  สมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้หรืออาเซียน

๔. คณะกรรมาธิการเศรษฐกิจและสังคมแห่งเอเชียและแปซิฟิก

๑. การเก็บภาษีนำเข้าแต่เพียงเล็กน้อย

๒. กำหนดปริมาณสินค้า

๓. การส่งเสริมสินค้าออก

๔. การตั้งกำแพงภาษี

๑. ทุกประเทศไม่มีปัญหาการขาดดุลการค้า

๒. ทุกประเทศจะมีอัตราความเจริญทางเศรษฐกิจเท่ากัน

๓. สินค้าที่นำมาค้าขายกันจะเป็นสินค้าที่ต้นทุนการผลิตตํ่า

๔. ทำให้การผลิตสินค้าเพียงพอแก่ความต้องการของทุกประเทศ

๑. ประเทศเม็กซิโกกำหนดมาตรฐานสินค้าการเกษตรนำเข้าไม่เคร่งครัดมากนัก

๒. ประเทศสหรัฐอเมริกามีนโยบายส่งเสริมนักลงทุนต่างชาติ

๓. ประเทศเวียดนามเปิดเสรีโควตาการนำเข้าเนื้อสัตว์

๔. ประเทศจีนตั้งกำแพงภาษีนำเข้าพืชผักสูงมาก

๑. การส่งเสริมผู้ผลิตภายในประเทศเพื่อการส่งออก

๒. ลดการนำเข้าสินค้าทางการเกษตร

๓. การตั้งกำแพงภาษีสินค้านำเข้าสูง

๔. เข้มงวดมาตรฐานสินค้าที่นำเข้า

๑. ต้องการให้บริโภคเนื้อวัวภายในประเทศ

๒. ทั้งสองประเทศมีความขัดแย้งกัน

๓. คนญี่ปุ่นบริโภคเนื้อวัวน้อย

๔. เนื้อวัวสหรัฐอเมริกามีเชื้อโรค