Μέχρι το 1914 ο Βενιζέλος και ο Κωνσταντίνος δεν ήρθαν σε σύγκρουση.

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης αναγνώριζαν στον βασιλιά το δικαίωμα να επιβάλλει τη δική του άποψη για την εξωτερική πολιτική.

Με αφορμή τον Α' Παγκόσμιο πόλεμο εκφράστηκαν διαφορετικές απόψεις ως προς τη σκοπιμότητα ή μη της συμμετοχής της Ελλάδας στον πόλεμο.

Οι Φιλελεύθεροι θεωρούσαν ανεύθυνη τη θέση του βασιλιά και του Γενικού Επιτελείου, εκτιμώντας ότι η έκβαση του Παγκοσμίου Πολέμου ήταν αβέβαιη και θα μπορούσαν να κερδίσουν οι Κεντρικές Δυνάμεις.

Το 1914 ο Κωνσταντίνος προκάλεσε δυο φορές την παραίτηση της Κυβέρνησης.

Στις εκλογές που προκηρύχθηκαν μετά τη δεύτερη παραίτηση του Βενιζέλου δεν συμμετείχαν οι Φιλελεύθεροι, καθώς θεωρούσαν την ενέργεια του βασιλιά ως παραβίαση του συντάγματος.

Όποιος ήταν κατά του πολέμου, κινούσε αμέσως την υποψία στου βασιλικούς ότι ήταν κατά των εθνικών συμφερόντων.

Οι Βενιζελικοί έβλεπαν στο πρόσωπο των Αντιβενιζελικών βίαιους πράκτορες της Αντάντ.

Στις 26 Σεπτεμβρίου ο Βενιζέλος συγκρότησε δική του κυβέρνηση στη Θεσσαλονίκη.

Ο Βενιζέλος κήρυξε έκπτωτο τον βασιλιά Κωνσταντίνο.

Όταν ο Κωνσταντίνος εγκατέλειψε τη χώρα, οι Φιλελεύθεροι κήρυξαν την Ελλάδα σε κατάσταση πολιορκίας.

Η κυβέρνηση του Βενιζέλου στην Αθήνα παρέτεινε τη θητεία της Βουλής, παρά την πίεση που ασκούσαν τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Η κυβέρνηση των Φιλελευθέρων οδήγησε την Ελλάδα στον πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ.

Ο εθνικός διχασμός έφτασε στο αποκορύφωμα του με την δολοφονία του Βενιζέλου και την απόπειρα δολοφονίας του Ίωνος Δραγούμη.