została wymyślona przez francuskich humanistów

początkowo miała pozytywny wydźwięk

podkreślał pośredni charakter epoki uważanej za fazę przejściową między antykiem a starożytnością

średniowiecze postrzegano jako barbarzyński i mroczny okres zacofania, zwycięstwo zabobonu, kryzys w dziejach kultury europejskiej

około tysiąca lat - od V do XV wieku

około tysiąca lat - od IV do XIV wieku

około tysiąca lat - od III do XIII wieku

około tysiąca lat - od VI do XVI wieku

za początek epoki uznaje się upadek cesarstwa zachodniorzymskiego w 1476r.

za koniec epoki uznaje się zdobycie Konstantynopola przez Rzymian w 1453r.

za koniec epoki uznaje się wynalezienie druku przez Jana Gutenberga w 1450r.

za koniec epoki uznaje się dotarcie do Ameryki przez Krzysztofa Kolumba w 1492r.

światopogląd teocentryczny oznaczał, że w centrum zainteresowania znajdował się Bóg

teocentryzm to z gr. theos 'święty'

maksyma memento mori przypominała, że życie ziemskie jest zaledwie wstępem do wieczności

religijność przenikała tylko jedną dziedzinę życia - sztukę

pogląd zgodnie z którym świat jest podzielony na dwie przeciwstawne sfery: sacrum i profanum

dotyczył człowieka uznawanego za istotę złożoną z wiecznej duszy i śmiertelnego ciała

sacrum (sfera doczesna, ludzka, materialna, zła)

profanum (sfera wieczna, boska, duchowa, dobra)

profanum (sfera doczesna, ludzka, materialna, zła)

sacrum (sfera wieczna, boska, duchowa, dobra)

prawda

fałsz

Bóg

ciało

cnota

doczesność

szatan

niebo

grzech

światłość

autorytetem była Biblia

średniowieczna myśl filozoficzna zwracała się ku sprawom doczesnym

istotną rolę odgrywali interpretatorzy - ojcowie kościoła

na uniwersytetach średniowiecznych ukształtowała się chrześcijańska szkołą myślenia zwana scholastyką

miała charakter dydaktyczny

służyła głoszeniu chwały Bożej

była nasycona motywami religijnymi

w architekturze, malarstwie i rzeźbie ukształtowały się dwa style: rokoko i klasycyzm

RELIGIJNA: służyła krzewieniu i umacnianiu różnych odłamów religijnych

DYDAKTYCZNA: pouczała, jak żyć, żeby po śmierci zasłużyć na zbawienie

PARENETYCZNA: wskazywała wzorce osobowe godne naśladowania

ANONIMOWA: autorzy podkreślali własną podmiotowość w pisanych dziełach, ponieważ chcieli być zauważeni przez Boga

święty asceta

szlachcic ziemianin

rycerz

dworzanin

danse macabre

ars moriendi (ars bene moriendi)

humanistyczny ideał człowieka

arkadia

prawda

fałsz

prawda

fałsz

prawda

fałsz

prawda

fałsz

Rozmowa mistrza Polikarpa ze Śmiercią

Legenda o św. Aleksym

Pieśń o Rolandzie

Lament świętokrzyski