ภาษาภาคกลาง

ภาษาไทย

ภาษาไทยมาตรฐาน

ภาษาเฉพาะ

เพื่อใช้ติดต่อสื่อสารในประเทศและต่างประเทศ

เพื่อใช้ติดต่อสื่อสารเมื่อไปติดต่อราชการ

เพื่อใช้ติดต่อสื่อสารสำหรับคนภาคกลาง

เพื่อใช้ติดต่อสื่อสารกันทั่วประเทศ

ภูมิภาค

ภูมิลำเนา

เชื้อชาติ

ประเพณี วัฒนธรรม

เหนือ กลาง อีสาน

เหนือ ใต้ ตะวันออกเฉียงเหนือ

เหนือ ใต้ ตะวันออก

เหนือ อีสาน ตะวันออกเฉียงเหนือ

ภาษาสื่อสาร

ภาษาราชการ

ภาษากรุงเทพ

ภาษากลาง

ฉานอยู่เชียงใหม่

เฮาอยู่เจียงใหม่เจ้า

เราอยู่เชียงใหม่

ข้อยอยู่เชียงใหม่เด้อ

ทำไหร

หรอย

แหลง

บ๊อ

ถิ่นกลาง

ถิ่นเหนือ

ถิ่นอีสาน

ถิ่นใต้

ช้าง แมงพี้ สับปะรด

ยานัด แมงปอ ทัพพี

จอก อีเกิ้ง อู้

แก้ว เบิ่ง พูด

จ๊อน

ก๊อก

จอก

แก้ว

หัว

แล

เพิ่น

ละอ่อน

น้อ

ก่อ

ต๊ะ

แน

ทัพพี - สารพี

โกรธ - โหด

มอง - อู็

สับปะรด - ชมพู่

ถิ่นกลาง

ถิ่นเหนือ

ถิ่นใต้

ถิ่นอีสาน

แวน

ฉาน

หัว

จ๊าง

ข้อยอยู่เชียงใหม่เด้อ

ข้าเจ้าอยู่เชียงใหม่เจ้า

ฉานอยู่เชียงใหม่

เราอยู่เชียงใหม่จ้า

แซ่บ

พี่บ่าว

ขี้ตั๋ว

เคียด

แซ่บ

พี่บ่าว

ขี้ตั๋ว

เคียด

ข้อยอยู่เชียงใหม่เด้อ

ข้าเจ้าอยู่เชียงใหม่เจ้า

ฉานอยู่เชียงใหม่

เราอยู่เชียงใหม่จ้า

ถิ่นกลาง

ถิ่นเหนือ

ถิ่นอีสาน

ถิ่นใต้

มะม่วง

น้อยหน่า

ฝรั่ง

มะละกอ

ลำแต๊ ๆ

หรอยจังฮู้

แซ่บอีหลี

หรอยขนาด

เว้า

แหลง

หรอย

อู้

ป้อ

ปิ๊ก

หลบ

เมือ

หวัก

หลาย

กาด

กระจอง

ภาษาที่คนไทยส่วนใหญ่ใช้สื่อสาร

ภาษาที่ใช้พูดติดต่อสื่อสารกันตามท้องถิ่นต่าง ๆ

ภาษาที่ใช้ติดต่อราชการ

ภาษาที่ใช้ในท้องถิ่น ไว้ติดต่อราชการ

ภาษาที่ใช้ติดต่อราชการในภาคอีสานและภาคเหนือ

ภาษาที่ใช้อย่างเป็นทางการ ใช้ในการติดต่อสื่อสารที่เป็นทางการ

ภาษาท้องถิ่น ที่มีเอกลักษณ์ชัดเจน ใช้ติดต่อสื่อสารในท้องถิ่นของตนเอง

เป็นภาษาราชการที่ใช้ติดต่อสื่อสารในท้องถิ่น อาจพูดแตกต่างกันแต่ละพื้นที่