เป็นคำประพันธ์ที่แต่งด้วยกาพย์เห่

เป็นคำประพันธ์ที่แต่งด้วยกาพย์ยานีและโคลงสี่สุภาพ

เป็นคำประพันธ์ที่แต่งด้วยกาพย์ยานี โดยมีโคลงสี่สุภาพนำ ๑ บท

เป็นคำประพันธ์ที่แต่งด้วยกาพย์ยานีสลับกับโคลงสี่สุภาพต่อบท

สมรรถชัยไกรกาบแก้ว แสงแวววับจับสาคร

คชสีห์ทีผาดเผ่น ดูดังเป็นเห็นขบขัน

เรือม้าหน้ามุ่งน้ำ แล่นเฉื่อยฉ่ำลำระหง

ดูสิงห์ยิ่งลำพอง เป็นแถวท่องล่องตามกัน 

มูลเห่

โห่เห่

สวะเห่

ช้าลวะเห่

สัมพันธ์กับเวลาใน ๑ ชั่วโมง

สัมพันธ์กับเวลาใน ๑ วัน

สัมพันธ์กับเวลาใน ๑ เดือน

สัมพันธ์กับเวลาใน ๑ ปี

การคมนาคมใช้ทางน้ำเป็นสำคัญ

การจราจรติดขัด เพราะสภาพน้ำท่วม

มีการละเล่นทางน้ำที่สนุกสนานเมื่อถึงหน้าน้ำ

ในแต่ละปีจะมีงานนักขัตฤกษ์ ซึ่งมีการเห่เรือหลวงโดยใช้บทเห่เรือของเจ้าฟ้าธรรมธิเบศร

เป็นกระบวนเรือรบ

เป็นกระบวนเรือที่มีหัวเรือเป็นรูปสัตว์ต่าง ๆ

เป็นกระบวนเรือในพระราชพิธีพยุหยาตราทางชลมารค

เป็นกระบวนเรือที่ประดับประด้วยดอกไม้ต่าง ๆ

หลังคามีลวดลายเป็นรูปมังกรแดง

หลังคาสีแดงมีลวดลายเป็นรูปมังกร

หลังคามีรูปมังกรสีแดง

หลังคาแดงเป็นรูปมังกร

ผ้าไหมทำเป็นม่านมีลวดลายทอง

ผ้าม่านถักด้วยลวดทำทำเป็นลาย

ม่านผ้าโปร่งถักเป็นด้วยไหมทอง

ผ้าโปร่งถักด้วยไหมแล้วกรองด้วยไหมทองเป็นลาย

คางเบือนเบือนหน้ามา ไม่งามเท่าเจ้าเบือนชาย

เรือชายชมมิ่งไม้ ริมท่าไสวหลากหลายพรรณ

ใครต้องข้องจิตชาย ไม่วายนึกตรึกตรึงทรวง

ไพเราะเพราะกังวาน ปานเสียงน้องร้องสั่งชาย

เวรามาทันแล้ว จึงจำแคล้วแก้วโกมล

ยามสองฆ้องยามยามย่ำ ทุกคืนค่ำย่ำอกเอง

แต่เช้าเท่าถึงเย็น กล้ำกลืนเข็นเป็นอาจิณ

เสียงเศร้าเร้าระดม ห่มท้ายเยิ่นเดินคู่กัน

ช้าละวะเห่เป็นการเห่เมื่อพายเรือทวนกระแสน้ำ

มูลเห่ใช้หลังจากเห่ทำนองช้าละวะเห่ไปแล้ ๒-๓ บท

สวะเห่ใช้เห่เมื่อเรือกำลังจะเทียบท่า

กล่าวถึงทำนองการเห่เรือผิดทุกข้อ

สุวรรณหงส์

พรหมินทร์

ครุฑยุดนาค

สมรรถชัย

เลียงผาง่าเท้าโผน เพียงโจนไปในวารี

เรือสิงห์วิ่งเผ่นโผน โจนตามคลื่นฝืนฝ่าฟอง

สุวรรณหงส์ทรงพู่ห้อย งามชดช้อยลอยหลังสินธุ์

มังกรถอนพายพัน ทันแข่งหน้าวาสุกรี

สาวหยุดพุทธชาด บานเกลื่อนกลาดดาษดาไป

เต็งแต้วแก้วกาหลง บานบุษบงส่งกลิ่นอาย

พิกุลบุนนาคบาน กลิ่นหอมหวานซ่านขจร

พุดจีบกลีบแสล้ม พิกุลแกมแซมสุกรม

เต็งแต้วแก้วกาหลง บานบุษบงส่งกลิ่นอาย

หอมอยู่ไม่รู้หาย คล้ายกลิ่นผ้าเจ้าตาตรู

งามทรงวงดั่งวาด งามมารยาทนาดกรกราย

งามพริ้มยิ้มแย้มพราย งามคำหวานลานใจถวิล

เพียนทองงามดั่งทอง ไม่เหมือนน้องห่มตาดพราย

กระแหแหห่างชาย ดั่งสายสวาทคลาดจากสม

ปลาสร้อยลอยล่องชล ว่ายเวียนวนปนกันไป

เหมือนสร้อยทรงทรามวัย ไม่เห็นเจ้าเศร้าบ่วาย