Kopanie kogoś.

Wyśmiewanie ubioru kolegi.

Zabieranie komuś pieniędzy.

Przemoc użyciem Internetu lub telefonu.

Agresja słowna na boisku szkolnym.

Konflikt między rówieśnikami w klasie.

Udawać, że nic się nie dzieje.

Opowiedzieć o sytuacji dorosłemu.

Dołączyć do sprawców przemocy.

Ponieważ nie rozumieją, że to jest przemoc.

Ponieważ zawsze zgadzają się ze sprawcami.

Ponieważ boją się konsekwencji.

Publikowanie obraźliwych zdjęć w Internecie.

Komentowanie postów zgodnie z zasadami netykiety.

Podszywanie się pod kogoś w sieci.

Radość i spokój.

Bezradność, strach i smutek.

Złość na nauczycieli.

Wspólną reakcję grupy na przemoc.

Przekonanie, że ktoś inny zareaguje na przemoc.

Brak odpowiedzialności za swoje czyny.

Zignorować sytuację.

Zachęcić innych do przemocy.

Zgłosić zdarzenie wychowawcy lub rodzicowi.

Udostępnianie prywatnych zdjęć kolegi bez zgody.

Ignorowanie cyberprzemocy w grupie.

Informowanie dorosłego o zaistniałej przemocy.

Porozmawiać z nią i zaoferować wsparcie.

Opowiedzieć o jej sytuacji innym dzieciom dla zabawy.

Zignorować problem.

Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży 116111.

Serwis Rozrywka Online.

Biuro Podróży Młodzieżowej.

Przemoc zmniejsza się z czasem.

Przemoc narasta i angażuje coraz więcej osób.

Przemoc kończy się automatycznie po pewnym czasie.

Aby ją powstrzymać i pomóc ofierze.

Aby uniknąć odpowiedzialności.

Aby zostać zauważonym przez nauczycieli.

Przemoc ustaje samoistnie.

Przemoc się nasila.

Przemoc staje się mniej zauważalna.

Tylko bezpośredni sprawcy.

Rówieśnicy, którzy milcząco akceptują przemoc.

Nikt.

Rozmawiając z zaufanym dorosłym.

Unikając kontaktu z innymi.

Ignorując swoje emocje.

Zignorować.

Zgłosić administratorowi strony.

Dodać własny komentarz.