บัลเลต์

โขน

ละครรํา

ระบํา

โขน

ละครรํา

การแสดงพื้นเมือง

การแสดงนาฏศิลป์

ความสามารถในการเขียน

ความสามารถในการสื่อสาร

ความสามารถในการร้องเพลง

ความสามารถในการวาดภาพ

สะท้อนเอกลักษณ์ของชาติ

สร้างความบันเทิง

เป็นการศึกษา

เป็นการแสดงศิลปะสมัยใหม่

มีการแสดงที่ใช้เทคโนโลยีสูง

มีการแสดงที่เป็นทางการ

มีการแสดงที่หลากหลาย

มีการใช้เครื่องดนตรีสากล

อ่านประวัติศาสตร์

ฟังเพลงประกอบ

วิเคราะห์ความหมาย

ดูเฉพาะการแสดง

ศิลปะ

ประวัติศาสตร์

วรรณกรรม

วัฒนธรรม

พระมหากษัตริย์ทรงให้การสนับสนุน

มีนักแสดงที่มีชื่อเสียงหลายท่าน

นาฏศิลป์และละครได้แพร่หลายไปยังต่างประเทศ

ประชาชนนิยมฝึกหัดการแสดงเพื่อนํามาใช้ในการประกอบอาชีพ

ช่วยให้ซึมซับความงามของการแสดงได้ง่ายขึ้น

ส่งผลให้มีความสามารถในการร่ายรําเพิ่มมากขึ้น

ช่วยให้ผู้ชมเข้าใจการแสดงมากขึ้น

ช่วยรักษาเอกลักษณ์ทางการแสดงนาฏศิลป์ไทย

การออกแบบอุปกรณ์ประกอบการแสดงโขน

การสร้างฉากตามยุคสมัยที่เกิดขึ้นในเรื่อง

การสร้างศีรษะโขนตามจํานวนผู้แสดง

การเขียนลวดลายลงบนศีรษะโขน

การแสดงที่ใช้ผู้แสดงเป็นผู้หญิงทั้งหมด

การแสดงที่ใช้ภาษาตลาดในการดําเนินเรื่อง

การแสดงที่มุ่งเน้นความตลกขบขัน

การแสดงที่นําเรื่องราวเกี่ยวกับชาติต่างๆ มาแสดง

มีการปรับเปลี่ยนท่ารําได้

ไม่มุ่งเน้นแบบแผนที่ประณีต

ไม่สามารถปรับเปลี่ยนท่ารําได้

สะท้อนให้เห็นถึงวัฒนธรรมของท้องถิ่น

วัฒนธรรมการพูดภาษาถิ่นของชาวอีสาน

ดนตรีที่ใช้บรรเลงมีความรวดเร็วและสนุกสนาน

สวมใส่เครื่องแต่งกายที่สั้นจึงเคลื่อนไหวได้สะดวก

วิถีชีวิตของชาวอีสานและสภาพภูมิอากาศในท้องถิ่น

บทเยิ่นเย้อ น่าจะตัดช่วงพรรณนาความออก

ควรเลือกผู้แสดงที่ผิวคล้ำและสวยน้อยกว่านางเอกเพื่อให้สอดคล้องกับบท

รสนิยมในการเลือกสีเครื่องแต่งกายแย่มาก ควรไปศึกษาหาความรู้เพิ่มเติม

เลือกชุดการแสดงได้ดี เพราะไม่ค่อยเห็นบ่อยนัก