Leży, częściowo na terenie miasta Krakowa, częściowo w jego pobliżu, ułatwia poznawanie walorów przyrodniczych i kulturowo- -historycznych.

Takie miejsca jak Las Wolski, Salwator czy Tyniec dotyczą

utworzony w 1981 roku, zajmuje on powierzchnię 6 415,50 ha, obejmuje unikalny krajobraz doliny Wisły, wapienne skałki, a także niezwykła wartość kulturowa terenów położonych w Krakowie oraz na zachód od niego

Rozciąga się pomiędzy Krakowem, Skawiną a Czernichowem. Nazwa Parku związana jest z  położeniem w  dwóch historycznych, podkrakowskich obszarach: Bielanach i  Tyńcu

Klasztor Ojców Kamedułów znajduje się

zdjęcie przedstawia

Bielańsko-Tyniecki Park Krajobrazowy to pod względem geologicznym obszar o bardzo ciekawej budowie. Większość jego terenu leży na monoklinie śląsko-krakowskiej, tuż przy jej granicy z zapadliskiem przedkarpackim. Obszar składa się z szeregu większych i mniejszych zrębów tektonicznych (formy tektonicznie wyniesione). Ograniczone są one systemami uskoków, najczęściej o charakterze schodowym. Zręby te zbudowane są z wapieni górnojurajskich. Tworzą one na terenie Parku zrąb ......................................,.................................... oraz szereg mniejszych wyniesień położonych w rejonach Tyńca, Piekar, Bodzowa, Pychowic, Ściejowic i Czernichowa

Park znajduje się na terenie tak zwanej Bramy Krakowskiej – obszaru przejściowego pomiędzy Kotliną ............ na zachodzie i  Kotliną ..................... na wschodzie oraz pomiędzy ....................... na południu i  .................... na północy

Obejmuje on swoim zasięgiem fragment doliny Wisły, rozległe Pasmo Sowińca oraz niewielkie tektoniczne wzgórza po południowej stronie Wisły. Pasmo Sowińca, porośnięte Lasem Wolskim, składa się z dwóch masywów: ................................. i .................................. (zwanego też Sikornikiem – 333 m n.p.m.), rozdzielonych Przełęczą Przegorzalską.

Rzeźba Bielańsko-Tynieckiego PKjest dość urozmaicona, co spowodowane jest stosunkowo dużymi wysokościami względnymi. Stoki rozcięte są głęboko wciętymi wąwozami i parowami np. ......................, ........................, ........................., ...................

Pomiędzy wzgórzami przepływa rzeka Wisła tworząc w rejonie Krakowa i Tyńca niewielki przełom pozorny (rzeka wykorzystała tu istniejące zapadlisko tektoniczne). W dolinie tej występują liczne zakola i starorzecza (tzw. wiśliska) – czyli odcięte, byłe fragmenty rzeki. Są one nadal wypełnione wodą lub częściowo zasypane i  zabagnione, tworząc często tereny podmokłe.

Na terenie Parku znajdują się trzy duże kompleksy leśne:

położony na wzgórzu Srebrna Góra w Lesie Wolskim, założony w XVII wieku to

ośmioboczna, kamienna kaplica różańcowa z połowy XVII wieku znajduje się w

ziemny kopiec o wysokości 34 metrów, usypany w latach 1820–1823, na Wzgórzu Św. Bronisławy, otoczony wybudowanym przez Austriaków fortem, bardzo dobry punkt widokowy

zespół austriackich fortów powstały na przełomie XIX i XX wieku, mający na celu obronę Krakowa. Składa się na niego 29 obiektów obronnych rozsianych na terenie całego Parku

Data utworzenia: 1953 r. • Powierzchnia: 6,41 ha 10 Rezerwat przyrody znajdujący się w północnej części Lasu Wolskiego. Obejmuje malowniczy wąwóz z wapiennymi formami skałkowymi. Całość porasta starodrzew bukowy o charakterze zbliżonym do naturalnego i grąd. Według legendy, podczas najazdu tatarskiego w 1241 roku, Panny Zwierzynieckie z klasztoru Norbertanek uciekły do Lasu Wolskiego. Ich modlitwy o ratunek w pewien sposób zostały wysłuchane – zamieniły się w białe, wapienne skały. To te same, które dziś znajdują się w rezerwacie przyrody „Panieńskie Skały”. Inna wersja legendy mówi, że Siostry Norbertanki zapadły się pod ziemię, a pod skałami ukryta jest komnata ze stołem, wokół którego zasiadają do modlitwy. Podobno kiedyś istniała w skałach szczelina, przez którą można było ujrzeć śpiące w tym podziemnym klasztorze zakonnice.

• Data utworzenia: 1957 r. • Powierzchnia: 1,73 ha Niewielki rezerwat przyrody położony na południowych stokach Srebrnej Góry. Został utworzony w celu ochrony muraw naskalnych i kserotermicznych na wapiennych formach skałkowych. W wyniku naturalnych procesów sukcesji obecnie porasta je roślinność krzewiasta i drzewa.

• Data utworzenia: 1959 r. • Powierzchnia: 1,38 ha Mały powierzchniowo rezerwat przyrody o  charakterze florystycznym, znajdujący się w krakowskich Przegorzałach. Celem powołania rezerwatu było zachowanie roślinności kserotermicznej na wapiennej ścianie skalnej. W celu przywrócenia pierwotnych siedlisk aktualnie wymaga zabiegów ochrony czynnej.

Data utworzenia: 1957 r. • Powierzchnia: 36,77 ha Rezerwat przyrody o typie faunistycznym, położony na wzgórzach na wschód od Tyńca. Ochronie podlegają w nim przede wszystkim rzadkie i zagrożone wyginięciem gatunki owadów, w szczególności motyli, związane z siedliskami kserotermicznymi.

Na terenie Parku znajduje się ponad 70 obiektów przyrodniczych objętych indywidualną ochroną w  postaci pomników przyrody.

Występują one przede wszystkim w  Parku Decjusza, w  parku dworskim w  Czernichowie, na cmentarzu należącym do Opactwa Tynieckiego oraz wzdłuż Alei Waszyngtona w Krakowie.

Tą formą ochrony objęto również obiekty przyrody nieożywionej: Jaskinię Kryspinowską, źródło Świętojańskie w Tyńcu oraz skałę Okrążek w Piekarach.

Użytek o  powierzchni 1,82 ha, utworzony w  2008 roku. Głównym przedmiotem ochrony są w nim murawy kserotermiczne oraz liczne rzadkie gatunki owadów.

Użytek ekologiczny o powierzchni 14,97 ha, utworzony w 2018 roku w Krakowie, na północ od Lasu Tynieckiego. Celem utworzenia użytku jest zachowanie zbiorowiska zmiennowilgotnych łąk trzęślicowych wraz z torfowiskiem przejściowym i wydmą pochodzenia eolicznego, stanowiącego siedlisko i ostoję chronionych gatunków roślin i zwierząt.

Utworzony w 2013 r. użytek o powierzchni 0,85 ha, położony jest w rejonie  ul.  Winnickiej i  ul. Królówka  w  Krakowie. Celem ochrony jest zachowanie ekosystemu zbiornika wodnego  stanowiącego siedlisko chronionych gatunków zwierząt. Staw jest miejscem szczególnie licznego rozrodu ropuchy szarej, a także żaby moczarowej  oraz ważek.

Specjalny obszar ochrony siedlisk o  powierzchni 282,86 ha, składający się z pięciu enklaw, w tym czterech na terenie Parku. Położony jest w południowo-zachodniej części Krakowa. Obejmuje najlepiej wykształcone i  zachowane płaty łąk trzęślicowych i świeżych oraz fragmenty muraw kserotermicznych. Stanowią one siedlisko dla wielu gatunków ptaków oraz motyli, w tym w szczególności modraszków.

Specjalny obszar ochrony siedlisk o  powierzchni 44,13 ha, położony w południowej części Parku, nieopodal Skawiny. Obejmuje głównie łąki, w tym świeże, podmokłe i trzęślicowe. Jest to obszar występowania wielu cennych i rzadkich gatunków motyli (m.in. modraszków).

Jest to teren położony po południowej stronie Wisły, w obrębie zrębowych wzgórz Krzemionek Dębnickich. Odsłaniają się tu na powierzchni wapienie górnojurajskie, w szczególności ich uławicona odmiana. Typowe dla tej odmiany wapieni w  opisywanym rejonie są poziome ławice, obecność spękań i szczelin ciosowych oraz fakt występowania licznych konkrecji krzemionkowych, w postaci buł i płaskur, często ułożonych zgodnie z uławiceniem. Ze skałami tymi związane są liczne procesy krasowe, polegające głównie na wypłukiwaniu ze skał węglanu wapnia (CaCO3), które doprowadziły do powstania jaskiń oraz rozmyć krasowych

Na obszarze Skałek Twardowskiego znajdują się między innymi: .............................................. i Jaskinia Twardowskiego

jest jedną z większych na całej Jurze Krakowsko-Częstochowskiej – długość wszystkich jej korytarzy wynosi ponad 500 metrów.

Na południe od opisywanego miejsca znajdują się dwa duże kamieniołomy: Kapelanka i Zakrzówek. Pierwszy z nich działał od około 1909 roku, drugi od około 1939. Na terenie obu kamieniołomów prowadzono wydobycie uławiconej i skalistej odmiany wapieni jury górnej do lat 90. XX wieku. Dno kamieniołomu Zakrzówek po zaprzestaniu eksploatacji w naturalny sposób wypełniło się wodą, tworząc duży zbiornik wodny. Ze względu na rodzaj skał i prowadzone tu niegdyś prace wydobywcze akwen ten jest bardzo niebezpieczny. Ściany kamieniołomu Kapelanka, osiągające ponad 40 m wysokości, wykorzystywane są do wspinaczki – znajduje się tu duża liczba dróg wspinaczkowych.

Na terenie kamieniołomu ................................. jesienią 1940 roku pracował Karol Wojtyła.

Jest to wąska dolina rzeki Wisły zlokalizowana pomiędzy Tyńcem a Piekarami. Wisła płynie rowem tektonicznym. Po jego obu stronach znajdują się zręby, czyli obszary wyniesione tektonicznie, zbudowane z wapieni górnojurajskich.

Po prawej stronie Wisły zlokalizowane są dwa większe wzgórza. Pierwsze z nich to .................................., na którym znajduje się stanowisko archeologiczne ze śladami wczesnośredniowiecznego grodziska i bytności ludzi z czasów kultury łużyckiej. Drugie to ................................. (Zamkowa), ze stromo opadającymi do Wisły ścianami skalnymi, zbudowanymi ze skalistej, odpornej odmiany wspomnianych wyżej wapieni. Zlokalizowane jest na nim Opactwo Tynieckie.

Na lewym brzegu Wisły znajdują się pojedyncze, niewielkie wyniesienia, potocznie zwane Skałkami Piekarskimi. Należą do nich: .............., .................., ..............., ................. oraz ................. l. Wszystkie one zbudowane są z  wapieni górnojurajskich.

Obszar położony w północnej części tynieckiego kompleksu leśnego, objęty ochroną w  formie rezerwatu przyrody. Większość jego powierzchni zajmują różne zbiorowiska leśne i  zaroślowe. Wśród nich wyróżnić można wielogatunkowy las grądowy, ciepłolubną buczynę naskalną, kwaśną buczynę niżową, bór mieszany, bór sosnowy, zbiorowisko leśne z dominującym w drzewostanie grochodrzewem (robinią akacjową), ciepłolubne zarośla z dużym udziałem tarniny i głogu.

Jest to jedno z najstarszych opactw na terenie Polski. Benedyktynów sprowadził do Tyńca w  roku 1044.

Głównym obiektem Opactwa jest kościół pw. św. ........................ Jest to budowla trójnawowa, posiadająca gotyckie prezbiterium i barokową nawę główną. Większość ołtarzy została wykonana przez wybitnego włoskiego architekta i  rzeźbiarza – Francesco Placidiego.

Klasztor zlokalizowany jest na Srebrnej Górze, w południowo-zachodniej części Lasu Wolskiego. Zakonników sprowadził tu w 1604 roku Marszałek Wielki Koronny Mikołaj Wolski.

Żyją oni do dnia dzisiejszego w pustelniach lub pojedynczych celach, w milczeniu i samotności, a spotykają się jedynie podczas posiłków, Mszy Świętej i modlitw.

Na terenie Klasztoru znajduje się kościół pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny oraz erem (pustelnia), które zbudowane zostały w latach 1609–1630. Kościół to budowla barokowa, trójnawowa, z rzędem kaplic po bokach i prostokątnym prezbiterium. Szczególnie interesująca jest fasada kościoła wykonana z białych, wapiennych bloków, ozdobiona wapieniem dębnickim. Znajdują się w niej figury świętych. Podziemia prezbiterium posiadają kaplicę oraz kryptę, w której zamurowane są szczątki zmarłych zakonników.

Ciągły wstęp na teren klasztoru mają jedynie mężczyźni, kobiety mogą go zwiedzać jedynie w wybrane 12 dni w roku, co wynika z surowych przepisów klauzurowych.

Twierdza Kraków jest to system obronny miasta, jeden z największych i najlepiej zachowanych w Europie. Zbudowany został przez Austriaków w latach 1850–1914. Pierwotnie składał się z obwarowań Wawelu i kilku dużych fortów i bastionów na terenie dzisiejszego centrum Krakowa. Z czasem system obronny zaczęto rozbudowywać i poszerzać o kolejne forty, wysunięte o około 5–10 km od centrum miasta. Stworzono w ten sposób trzy pierścienie obronne. Tylko nieliczne obiekty zostały użyte w faktycznych walkach pod koniec 1914 roku, w czasie rosyjskiego oblężenia Krakowa.

Na terenie Parku znajduje się kilka budowli obronnych należących do Twierdzy Kraków. Oprócz - Fortu Bodzów – fort powstały w 1884 roku jako fort półstały, ziemno-drewniany. Przebudowany w latach 1913–1914 na stały fort artyleryjski. Obecnie fort jest w znacznym stopniu zrujnowany - są to:

Do produktów lokalnych tego regionu należą: