Dyscyplina koncentrująca się wokół projektowania, oceny oraz wdrażania używanych przez człowieka interaktywnych systemów komputerowych wraz z badaniem zjawisk towarzyszących powstałym interakcjom

Nauka zajmująca się zasadami i metodami dostosowania urządzeń i narzędzi do cech fizycznych i psychicznych człowieka

Zajmuje się metodami wytwarzania, oceniania i utrzymywania oprogramowania systemów komputerowych oraz metodami zarządzania realizacją projektów informatycznych

To odczucia, emocje, myśli i spostrzeżenia użytkownika powstające przed, w trakcie i po interakcji z produktem, usługą lub marką

Każde działanie użytkownika można opisać za pomocą dwóch podstawowych aspektów: wykonanie (ang. execution) - działanie wniesione do świata zewnętrznego (otoczenia); ewaluacja (ang. evaluation) - porównanie wyniku działania z zamierzonym stanem docelowym

W modelu wyróżniono 3 rodzaje aktywności użytkownika: oparte na odruchach (ang. skill-based); oparte na regułach (ang. rule-based); oparte na wiedzy (ang. knowledge-based)

Umożliwia dokonanie obliczeń czasu potrzebnego do wykonania przez użytkownika określonego zadania w danym systemie. Pozwala na wyznaczenie podstawowych parametrów systemu, które należy uwzględnić ze względu na psychofizyczne charakterystyki użytkownika

Potęgowe prawo nabywania wprawy - jest określane przez funkcję, która opisuje czas wykonania powtarzanego n - razy zadania. Uwzględnia ono zasadę, za najlepszą poprawę w szybkości wykonywania określonych zadań daje nauka poprzez systematyczne powtarzanie danej czynności

Służy do tymczasowego kodowania, przechowywania i wywoływania informacji niezbędnych w trakcie

bieżących operacji wykonywanych przez użytkownika.

Dostarcza człowiekowi uzupełniających informacji o środowisku np.: odległość, kierunek, ruch obiektów

Stanowi bufor dla bodźców odebranych przez narządy zmysłów wykorzystując: pamięć ikoniczna (obraz), pamięć echoiczna (słuch), pamięć haptyczną (dotyk)

Jest repozytorium wiedzy człowieka, gromadzi nieograniczone zasoby danych

fiksacje, sakady

pręciki, czopki

widzenie fotopowe, widzenie mezopowe

efekt inhibicji, pasma Macha

Stopień, w jakim produkt może być wydajnie, efektywnie i satysfakcją wykorzystywany przez użytkowników do osiągnięcia określonych celów w określonym kontekście użycia produktu.

Dyscyplina koncentrująca się wokół projektowania , oceny oraz wdrażania używanych przez człowieka interaktywnych systemów komputerowych wraz z badaniem zjawisk towarzyszących powstałym interakcjom

Nauka zajmująca się zasadami i metodami dostosowania urządzeń i narzędzi do cech fizycznych i psychicznych człowieka

Zajmuje się metodami wytwarzania, oceniania i utrzymywania oprogramowania komputerowych oraz metodami zarządzania realizacją projektów informatycznych

krzywą uczenia się

model przetwarzania informacji

wykres modelu mentalnego

cykl Deminga

Stanowią wyobrażenia tworzone przez użytkowników na temat budowy i działania systemu. Są one wynikiem posiadanych doświadczeń użytkowników, Opierają się na analogiach zaczerpniętych z innych systemów oraz sytuacji.

Dotyczą opisu kontrolowanych wzrokiem czynności motorycznych (np. czasu potrzebnego na wskazanie przez człowieka danego punktu w określonym środowisku).

Umożliwiają dokonanie obliczeń czasu potrzebnego do wykonania przez użytkownika określonego zadania w danym systemie.

Pozwalają na identyfikowanie głównych operacji wykonywanych przez użytkownika podczas pracy z systemem oraz na standaryzowanie czasu trwania poszczególnych operacji.

planowanie - wykonanie - sprawdzenie - poprawienie

określenie kontekstu użytkowania produktu - określenie wymagań użytkownika oraz wymagań organizacyjnych - opracowanie rozwiązań projektowych - ocena

spotkania analityczne - badania kwestionariuszowe - techniki obserwacyjne - wywiady indywidualne - wywiady grupowe - analiza konkurencji

aktywności oparte na odruchach - aktywności oparte na regułach - aktywności oparte na wiedzy

Cykl Deminga

Model J. Rasmussena

Model D. S. Normana

Model przetwarzania informacji

Model D. A. Normana

Model J. Rasmussena

Cykl Deminga

Model przetwarzania informacji

inwestor, sponsor

użytkownik wykorzystujący zasoby systemu

użytkownik, dla którego system stanowi narzędzie pracy

użytkownik, który odpowiada za techniczną stronę funkcjonowania systemu

użytkownik wykorzystujący zasoby systemu

inwestor, sponsor

użytkownik, dla którego system stanowi narzędzie pracy

użytkownik, który odpowiada za techniczna stronę funkcjonowania systemu

Nauka zajmująca się zasadami i metodami dostosowania urządzeń i narzędzi do cech fizycznych i psychicznych człowieka.

Dyscyplina koncentrująca się wokół projektowania, oceny oraz wdrażania używanych przez człowieka interaktywnych systemów komputerowych wraz z badaniem zjawisk towarzyszących powstałym interakcjom.

Stopień, w jakim produkt może być wydajnie, efektywnie i z satysfakcją wykorzystywany przez użytkowników do osiągnięcia określonych celów w określonym kontekście użycia produktu

Zajmuje się metodami wytwarzania, oceniania i utrzymywania oprogramowania systemów komputerowych oraz metodami zarządzania realizacją projektów informatycznych

Nauka zajmująca się zasadami i metodami dostosowania urządzeń i narzędzi do cech fizycznych i psychicznych człowieka

Dyscyplina koncentrująca się wokół projektowania, oceny oraz wdrażania używanych przez człowieka interaktywnych systemów komputerowych wraz z badaniem zjawisk towarzyszących powstałym interakcjom

Zajmuje się metodami wytwarzania, oceniania i utrzymywania oprogramowania systemów

komputerowych oraz metodami zarządzania realizacją projektów informatycznych.

Jest repozytorium wiedzy człowieka, gromadzi nieograniczone zasoby danych.

Stanowi bufor dla bodźców odebranych przez narządy zmysłów, wykorzystując: pamięć ikoniczną (obraz), pamięć echoiczną (słuch), pamięć haptyczną (dotyk).

Służy do tymczasowego kodowania, przechowywania i wywoływania informacji niezbędnych w trakcie bieżących operacji wykonywanych przez użytkownika.

Dostarcza człowiekowi uzupełniających informacji o środowisku np.: odległość, kierunek, ruch obiektów

Stanowi bufor dla bodźców odebranych przez narządy zmysłów, wykorzystując: pamięć ikoniczną (obraz), pamięć echoiczną (słuch), pamięć haptyczną (dotyk).

Jest repozytorium wiedzy człowieka, gromadzi nieograniczone zasoby danych.

Służy do tymczasowego kodowania, przechowywania i wywoływania informacji niezbędnych w trakcie bieżących operacji wykonywanych przez użytkownika.

Dostarcza człowiekowi uzupełniających informacji o środowisku np.:odległość, kierunek, ruch obiektów .

Badania eyetrackingowe (okularografia)

Analiza kontekstu użytkowania

Ocena heurystyczna

Benchmarking

pręciki

czopki

plamka żółta

plamka ślepa

czopki

pręciki

plamka żółta

plamka ślepa