การใช้คำที่มีรูปวรรณยุกต์เอก แต่เสียงเป็นโท

การใช้คำที่มีรูปวรรณยุกต์โท แต่เสียงเป็นสามัญ

การใช้คำที่มีรูปวรรณยุกต์สามัญ แต่เสียงเป็นจัตวา

การใช้คำที่มีรูปวรรณยุกต์จัตวา แต่เสียงเป็นเอก

การใช้คำที่ผิดรูปวรรณยุกต์จากที่บังคับไว้ในฉันทลักษณ์

แต่งได้อิสระ ไม่จำกัดเสียงวรรณยุกต์

ไม่ต้องมีสัมผัสระหว่างวรรค

มีข้อบังคับชัดเจน เช่น จำนวนคำ เสียงสัมผัส

ใช้เฉพาะบทละครเท่านั้น

ก. ใฝ่ – อุปสรรค

ข. ฝัน – หวาด

ค. ฝัน – หวั่น

ง. ลิขิต – ขวาง

พยางค์ที่มีเสียงเบา

พยางค์ที่ไม่มีวรรณยุกต์

พยางค์ที่มีเสียงหนัก

พยางค์ที่ขึ้นต้นด้วยสระเสียงสั้น

พยางค์ที่ออกเสียงเบา

พยางค์ที่มีวรรณยุกต์ตรี

พยางค์ที่ยาวและหนัก

พยางค์ที่มีสระเสียงยาว

20

15

10

ไม่รู้ ไม่ได้นับ

ปี่

ขลุ่ย

ทรัมเป็ต

สุนทรภู่ไม่ได้เป่า สุนทรภู่ขี่สแมช