Ang di-pormal na sanaysay ay kadalasang gumagamit ng mga kwento mula sa personal na karanasan.

Sa pormal na sanaysay, iwasan ang paggamit ng mga salitang impormal o balbal.

Ang di-pormal na sanaysay ay hindi kailangang may malinaw na introduksyon at konklusyon.

Ang pormal na sanaysay ay may layuning magpaliwanag, magturo, o magpahayag ng opinyon nang maayos at organisado.

Sa di-pormal na sanaysay, puwedeng magpatawa o maglaro ng salita ang may-akda.

Ang pormal na sanaysay ay madalas na gumagamit ng mahahabang pangungusap at komplikadong estruktura.

Ang di-pormal na sanaysay ay palaging gumagamit ng unang panauhan (“ako”).

Pareho ang pormal at di-pormal na sanaysay sa paggamit ng mga datos at ebidensya.

Sa di-pormal na sanaysay, madalas na ginagamit ang mga salitang madaling maintindihan ng lahat.

Ang pormal na sanaysay ay hindi angkop gamitin sa mga blog o personal na journal.

Ang di-pormal na sanaysay ay karaniwang walang tiyak na target na mambabasa.

Ang pormal na sanaysay ay hindi gumagamit ng mga idiomatic expressions.

Sa di-pormal na sanaysay, ang tono ay maaaring maging mas palakaibigan at maluwag.

Ang pormal na sanaysay ay gumagamit ng mas maraming pananaliksik kumpara sa di-pormal na sanaysay.