ในภาษาไทยมีการใช้ถ้อยคำที่สื่อความหมายอย่างแยบยล ได้แก่ สำนวน สุภาษิต และคำพังเพย ซึ่งแม้จะคล้ายกัน แต่มีความหมายแตกต่างกัน

• สำนวน คือ ถ้อยคำที่ใช้เปรียบเปรย ไม่ตรงตามตัวอักษร เช่น มือไม่พายเอาเท้าราน้ำ หมายถึง ไม่ช่วยแถมยังทำให้เกิดความเดือดร้อน

• สุภาษิต คือ ถ้อยคำที่กล่าวไว้เป็นคติสอนใจ เช่น ความรู้ท่วมหัวเอาตัวไม่รอด

• คำพังเพย คือ คำเปรียบเปรยที่สอดแทรกข้อคิดไว้ เช่น กินน้ำใต้ศอก หมายถึง ยอมเป็นรอง

ภาษาไทยมีคำที่ยืมมาจากภาษาบาลีและสันสกฤต ซึ่งนิยมใช้วิธีการสร้างคำที่เรียกว่า คำสมาส และ คำสนธิ

• คำสมาส คือ การนำคำภาษาบาลี–สันสกฤตมารวมกัน โดยไม่นิยมใช้คำไทย เช่น วัฒนธรรม, ราชการ, จิตวิทยา

• คำสนธิ คือ การนำคำบาลี–สันสกฤตมารวมกัน แล้วแปลงเสียงเพื่อให้พูดสะดวก เช่น

  • สุ + อาหาร → สุวาหาร

  • วิมาน + อิทธิ → วิมานิทธิ