«Ույ» երկնչյունը գրվում է «ոյ» տառակապությամբ՝ Լոյս, Գոյն․

«Յու» երկնչյունը բաղաձայնից առաջ գրվում է իւ , «միւս», «իւղ»․

«Յա» երկնչյունը մեծ մասամբ գրվում է «եա»՝ «Լեառն», «Տերեան»․

«Յո» երկնչյունը մեծ մասամբ գրվում է «եօ», «Եօթն, արդեօք»․

բաղաձայնի և ձայնավորի միջև «ու»-ով՝ Նուեր, թուական, առուակ,

ա, ի, է, ձայնավորներից հետո մեծ մասամբ ւ, խաւար, թիւ, աւ։

քերականությունը,

հնչյունական կազմը,

գրական տարբերակը,

բառապաշարը,

գիտության ու կրթության լեզու,

կինոյի ու թատրոնի լեզու,

զանգվածային լրատվության լեզու,

պետական պաշտոնավարման լեզու,

գեղարվեստական գրականության լեզու,

Հիմնականում գործածվում են նախկին ԽՍՀՄ տարածքում և Իրանում։

Իր արմատներով գնում է դեպի գրաբարը,

Չունի բանավոր տարբերակ,

Ձևավորվել է Արարատյան բարբառի հիման վրա,

Ա և ո հնչյուններով ավարտվող բառերի մեծ մասի վերջում գրվում է յ տառը՝ տղա, արքայ, երեկոյ, մեծարգոյ։

Մի շարք բառերի «հ» սկզբնահնչյունը գրվում է «յ» տառով, յիշել, յետո։

Ավելի լայն կիրառություն ունի «է» տառը, «պարտէզ», «տգէտ», «թէ», «Վահէ»։

Ավելի լայն կիրառություն ունի օ տառը, «ծանօթ», «Պօղոս», «Կարօ», «կինօ»։

Բարբառները համաժողովրդական լեզվի տարածքային տարբերակներ են։

Հայերենի ոչ բոլոր բարբառներն են այսօր կենդանի:

Բարբառները ծառայում են որոշակի պատմական ժամանակաշրջանում ապրած բնակչության հաղորդակցմանը,

.բարբառների առաջացման երկու հիմնական պատճառ կա՝ պատմաքաղաքական և աշխարհագրական։