Kutipan Dongeng: “Si Kabayan jeung Kuda Ajaib”

Hiji mangsa, Si Kabayan keur leumpang di sisi walungan, manéhna manggihan hiji kuda leutik anu bisa nyarita.

“Kabayan, tong sieun, abdi téh kuda ajaib. Upami hidep ngusap sirah abdi, hidep bisa ngaleungit siga angin,” ceuk éta kuda.

Si Kabayan héran, tapi panasaran. Tuluy manéhna ngusap sirah éta kuda, teu lila awakna ngaleungit beneran!

Si Kabayan seuri bungah bari nyarita, “Wah, ayeuna mah kuring bisa ngiles lamun dikejar ku pamajikan!”

Ti harita, Si Kabayan sok maké kuda ajaibna pikeun nulungan jalma-jalma anu kasusah, sanajan sok aya kalana kagok sabab katinggaleun pakakasna nalika ngiles.

“Si Kabayan Ngala Lauk”

Hiji poe, Si Kabayan dipenta ku pamajikanana pikeun ngala lauk di walungan. Bari mawa bubu jeung panyiru, manéhna indit bari nyanyi-nyanyi. Sanggeus lila ngala lauk, teu aya hiji lauk ogé anu asup kana bubu.

Kabayan mimiti kesel, tuluy ceurik bari ngomong, “Lauk, naha hidep teu daék asup? Abdi téh hayang ngalakukeun amanah pamajikan!”

Teu disangka, sakedapan aya sora tina jero cai, “Kabayan, lamun rék meunang lauk, kudu nyaurkeun tembang heubeul jeung teu meunang bohong ka pamajikan.”

Si Kabayan nurutan éta parentah, tuluy lauk loba nu asup kana bubu. Manéhna bungah pisan. Tapi waktu nepi ka imah, manéhna bohong, ngaku yén lauk éta meunang tina kakuatan sorangan. Ahirna lauk-lauk éta ngiles tina tampahna minangka hukuman tina kabohonganana.