NEW
Font size
WorksheetsΦΥΣΙΚΟΘΕΡΑΠΕΙΑ
Total questions: 14
Worksheet time: 7mins
Οι κακώσεις από υπέρχρηση:
συμβαίνουν όταν ο επαναλαμβανόμενος μικροτραυματισμός ξεπερνά την ικανότητα των ζωντανών ιστών να αποκαθιστούν τις βλάβες
είναι η συχνότερη αιτία αθλητικών κακώσεων
εμφανίζονται μόνο σε νέους αθλητές
το Α και Β
Η αναντιστοιχία μεταξύ φόρτισης και αποκατάστασης των ζημιών:
προκαλείται αιφνιδίως.
οδηγεί σε ιστική καταστροφή αρχικά σε κυτταρικό επίπεδο.
προκύπτει μόνο σε έμπειρους αθλητές.
τίποτα από τα ανωτέρω.
Στους ενδογενείς παράγοντες κινδύνου (φυσιολογικές εμβιομηχανικές παραλλαγές) εντάσσονται:
τα υψηλά πελματιαία τόξα και η πλατυποδία.
η βλαισογονία και η αυξημένη γωνία Q.
το ανάκυρτο γόνατο.
όλα τα ανωτέρω.
Οι εξωγενείς παράγοντες κινδύνου:
αναφέρονται σε λάθη τεχνικής, ανεπαρκή εξοπλισμό και πλημμελή εξάσκηση.
αναφέρονται σε ανατομικές ιδιαιτερότητες.
επηρεάζουν κυριότερα συστηματικούς αθλητές.
δεν εξαρτώνται από την παρουσία των ενδογενών.
Στους ενδογενείς παράγοντες κινδύνου εντάσσονται:
η πλημμελής ευθυγράμμιση άκρων (malalignment) και η ανισοσκελία.
η μυϊκή ασυνέργεια και η έλλειψη ευλυγισίας.
η μυϊκή αδυναμία, η αστάθεια και οι σωματικές διαστάσεις.
όλα τα ανωτέρω.
Συνήθη λάθη στην προπονητική τεχνική:
δεν αποτελούν η ταχεία αύξηση έντασης και όγκου προπόνησης.
δεν αποτελούν η αιφνίδια μεταβολή και η κόπωση.
αποτελεί η ανεπαρκής αποκατάσταση.
δεν αποτελεί η κακή τεχνική.
Ο απεικονιστικός έλεγχος των κακώσεων υπέρχρησης περιλαμβάνει:
ακτινογραφία και υπέρηχο.
σπινθηρογράφημα.
αξονική και μαγνητική τομογραφία.
όλα τα ανωτέρω.
Οι κακώσεις από υπέρχρηση δεν αντιμετωπίζονται με:
σχετική ανάπαυση και αποφυγή δραστηριότητας που επιδεινώνει την κατάσταση.
διατήρηση της φυσικής κατάστασης.
φυσικοθεραπεία και αντιφλεγμονώδη φάρμακα.
αν δεν ανευρεθεί η αιτία που τα προκάλεσε.
Η τενοντίτιδα:
δεν συνδυάζεται συχνά με παρατενοντίτιδα.
δεν προκαλεί αρχικά πόνο μόνο μετά από την άσκηση.
αποτελεί άσηπτη φλεγμονή της μάζας του τένοντα.
τίποτα από τα ανωτέρω.
Στις τενοντίτιδες:
η πλήρης και παρατεταμένη ακινητοποίηση επιλύει το πρόβλημα.
δεν χρησιμοποιούνται απεικονιστικές μέθοδοι.
η ανάπαυση και τα αντιφλεγμονώδη δεν είναι απαραίτητα.
εφαρμόζεται φυσικοθεραπεία και (κατά περίπτωση) ορθωτικά μέσα.
Τα κατάγματα κοπώσεως:
μπορεί να είναι “εκ κόπωσης” (fatigue type).
μπορεί να είναι “εξ ανεπαρκείας”(insufficiency type).
είναι μικρές οστικές ρωγμές μετά από επαναλαμβανόμενη, μη φυσιολογική φόρτιση του οστού.
όλα τα ανωτέρω.
Τα κατάγματα κοπώσεως:
αποτελούν το 50% των αθλητικών τραυματισμών.
εντοπίζονται κυρίως στο άνω άκρο.
συνήθως δεν σχετίζονται με το τρέξιμο.
έχουν κίνδυνο εμφάνισης που είναι αντιστρόφως ανάλογος της ηλικίας (> 17 ετών, 28%).
Τα κατάγματα κοπώσεως εντοπίζονται:
στην ΟΜΣΣ, το ηβικό και το ιερό οστό.
στον αυχένα του μηριαίου και την κνήμη.
στην περόνη, την πτέρνα και τα μετατάρσια - σκαφοειδές οστό.
όλα τα ανωτέρω.
Στα κατάγματα κόπωσης:
είναι αναγκαία η έγκαιρη διάγνωση γιατί υπάρχει κίνδυνος παρεκτόπισης.
η ύφεση του πόνου σηματοδοτεί την πλήρη επούλωση.
ιδιαίτερα στους αθλητές η υποτροπή δεν είναι συχνή.
δεν χρησιμοποιείται ακινητοποίηση.
