Umożliwia koordynację funkcji i reakcje na zmiany

Zapobiega powstawaniu błon komórkowych i jąder

Zastępuje metabolizm komórkowy i biosyntezę

Służy głównie do wydalania toksyn na zewnątrz

Polega na przekazywaniu sygnałów między komórkami

Jest niezbędna dla skoordynowanego działania tkanek

Dotyczy wyłącznie organizmów jednokomórkowych

Pozwala komórkom reagować na zmiany środowiska

Komórka sygnalizuje komórkom odległym przez krew

Komórka wysyła sygnał działający na nią samą

Neuron przekazuje sygnał przez szczelinę synaptyczną

Sąsiednie komórki kontaktują się przez cząsteczki kotwiczące

Neuroprzekaźnik działa na pobliską komórkę efektorową

Hormon trzustkowy reguluje metabolizm komórek mięśniowych

Cytokina wpływa na sąsiednie komórki odpornościowe

Ligandy błonowe aktywują receptor komórki stykającej się

Sygnały rozchodzą się lokalnie w płynie tkankowym

Sygnały przechodzą bezpośrednio przez połączenia szczelinowe

Hormony są przenoszone przez krew do odległych tkanek

Neuroprzekaźniki dyfundują przez szczelinę synaptyczną

Synaptyczna jest szybka i lokalna, endokrynna rozległa

Synaptyczna używa hormonów, endokrynna neuroprzekaźników

Synaptyczna wymaga krwi, endokrynna płynu mózgowo-rdzeniowego

Synaptyczna zachodzi między dowolnymi komórkami nabłonkowymi

Ligand błonowy wiąże receptor sąsiedniej komórki w kontakcie

Sygnał chemiczny krąży w krwiobiegu do odległych narządów

Cząsteczki sygnałowe dyfundują w płynie międzykomórkowym

Neurony wysyłają impuls przez szczelinę synaptyczną

Obie wymagają transportu w krwiobiegu do tkanek

Obie działają głównie na komórki w bezpośrednim kontakcie

Autokrynna działa na komórkę sygnałową, parakrynna na sąsiednie

Parakrynna działa na odległe narządy, autokrynna na neurony

autokrynnej w komórkach β trzustki

parakrynnej między hepatocytami

endokrynnej docierającej przez krew

synaptycznej w płytce nerwowo-mięśniowej

Endokrynna – płyn tkankowy sąsiednich tkanek

Parakrynna – szczelina synaptyczna akson–dendryt

Synaptyczna – przestrzeń synaptyczna w układzie nerwowym

Justakrynna – osocze krwi obwodowej

justakrynny z udziałem ligandów błonowych

endokrynny z udziałem glukokortykoidów

parakrynny z udziałem cytokin krążących

synaptyczny z udziałem neuroprzekaźników

Synaptyczna to szczególny przypadek parakrynnej sygnalizacji

Parakrynna oddziałuje na pobliskie komórki efektorowe

Endokrynna i synaptyczna wykorzystują ten sam zasięg działania

Autokrynna zachodzi m.in. w komórkach układu odpornościowego

Cząsteczka sygnałowa rozpraszana w macierzy

Białko rozpoznające sygnał na lub w komórce

Lipid błonowy magazynujący energię chemiczną

Enzym degradujący przekaźniki pozakomórkowe

Hormon wydzielany do krwi

Neuropzekaźnik synaptyczny

Cholesterol jako składnik błony

Cząsteczka gazowa NO

Losowa dyfuzja metabolitów po cytoplazmie

Kaskada reakcji po związaniu ligandu z receptorem

Transport pęcherzykowy białek do aparatu Golgiego

Jednorazowa aktywacja pojedynczego enzymu błonowego

Zmiana ekspresji genów jądrowych

Aktywacja lub inhibicja enzymów

Synteza ściany komórkowej celulozowej

Wejście komórki w podział mitotyczny

Błona to monowarstwa fosfolipidowa bez białek

Błona to dwuwarstwa z osadzonymi białkami

Błona to sieć celulozowa z glikanami

Błona to kryształ białkowy o stałej strukturze

Ustawiają się losowo bez orientacji biegunowej

Główki polarnie do wody, ogony do wnętrza

Ogony polarnie do wody, główki do wnętrza

Tworzą trójwarstwę stabilizowaną cholesterolem

Kanały białkowe selektywne dla jonów

Glikoproteiny sygnałowe adhezyjne

Białka peryferyjne cytoszkieletowe

Enzymy powierzchniowe hydrolityczne

Ligand wiąże receptor i inicjuje transdukcję

Receptor cytoplazmatyczny aktywuje od razu jądro

Szlak kinazowy przekazuje sygnał kaskadowo

Odpowiedź to wyłącznie sekrecja pęcherzykowa

Regulacja wzrostu i podziału komórek

Utrzymanie równego ciśnienia osmotycznego

Transport bierny przez błonę komórkową

Magazynowanie składników odżywczych w cytoplazmie

Losowa dyfuzja sygnałów bez receptorów

Koordynuje pracę narządów w odpowiedzi na sygnały

Umożliwia odpowiedź na bodźce zewnętrzne tkanek

Zastępuje potrzebę receptorów błonowych w komórkach

Utrzymuje homeostazę poprzez sprzężenia zwrotne

Zmniejsza różnorodność szlaków sygnałowych w komórkach

Zaburzoną koordynację pracy narządu i dysfunkcję

Natychmiastowe zwiększenie różnorodności genetycznej

Wzrost siły skurczu mięśni szkieletowych

Stabilne utrzymanie homeostazy bez zmian

Szybsze gojenie dzięki braku sygnalizacji

Sygnały komórkowe aktywują mechanizmy korekcyjne utrzymujące równowagę

Homeostaza polega wyłącznie na pasywnej dyfuzji substancji

Komunikacja nie wpływa na stabilność środowiska wewnętrznego

Równowaga wewnętrzna zależy tylko od metabolizmu komórek

Homeostaza jest przeciwieństwem przekazywania informacji