ความยาวของช่วงแขน

ความกว้างของหัวไหล่

ความยาวของส่วนศีรษะ

ความยาวของนิ้วชี้

เส้นนอนเพื่อให้ดูมั่นคง

เส้นเฉียงหรือเส้นทแยงเพื่อให้เกิดความรู้สึกเคลื่อนไหว

เส้นปะเพื่อให้ดูไม่ชัดเจน

เส้นตรงแนวตั้งที่แข็งทื่อ

การลงสีพื้น

การร่างภาพด้วยเส้นแกน (Gesture Drawing)

การวาดรายละเอียดของดวงตา

การวาดเส้นผม

สีผิวของตัวละคร

ท่าทาง สีหน้า และเครื่องแต่งกาย

ยี่ห้อของดินสอที่ใช้ร่าง

ขนาดของกระดาษที่ใช้วาด

เพื่อให้ภาพดูมีมิติ ตื้น-ลึก และดูมีปริมาตร

เพื่อปกปิดรอยดินสอที่ร่างผิด

เพื่อให้ภาพดูสะอาดตามากขึ้น

เพื่อประหยัดเวลาในการระบายสี

คิ้วและมุมปาก

ใบหูและจมูก

เส้นผมและเล็บมือ

หัวเข่าและเท้า

ดูอ่อนไหวและบอบบาง

ดูแข็งแรง ชัดเจน และหนักแน่น

ดูเบลอและไม่ชัดเจน

ดูเหมือนภาพถ่ายจากกล้อง

การใช้รูปทรงเรขาคณิต (ทรงกลม ทรงกระบอก) มาประกอบกัน

การใช้ปากกาเคมีวาดลงไปทันทีโดยไม่ต้องร่าง

การวางกระดาษลอกลายทับจากภาพคนจริง

การนั่งนึกภาพในใจโดยไม่ลงมือวาด

ภาพการ์ตูนต้องใช้สีน้ำเท่านั้น

ภาพการ์ตูนเน้นการลดทอนหรือขยายสัดส่วนให้ดูเกินจริง

ภาพตัวละครทั่วไปต้องไม่มีใบหน้า

ภาพตัวละครทั่วไปต้องวาดด้วยดินสอ 2B เท่านั้น

ด้านหน้าของตัวละคร

ด้านหลังทางซ้ายของตัวละคร

ด้านขวาบนพื้นของตัวละคร

บนใบหน้าของตัวละครเท่านั้น

รูปทรงกลมมนดูเป็นมิตร

รูปทรงสามเหลี่ยมหรือมุมแหลมคม

รูปทรงสี่เหลี่ยมด้านเท่า

เส้นประที่ขาดตอน

ศีรษะเล็กกว่ามาก

ศีรษะมีขนาดใหญ่กว่าเมื่อเทียบกับสัดส่วนตัว (เช่น 1:3 หรือ 1:4)

มีสัดส่วนเท่ากับผู้ใหญ่ทุกประการ

แขนและขาต้องยาวกว่าศีรษะ 10 เท่า

ราคาของเสื้อผ้า

ยุคสมัย อาชีพ หรือสถานะของตัวละคร

ฝีมือการลงสีของผู้ร่าง

ความชอบส่วนตัวของครูผู้สอน

แสงสะท้อน (Reflected Light)

เงาในตัววัตถุ (Core Shadow)

เงาเน้นหรือเงาเข้ม (Occlusion Shadow)

แสงสว่างจัด (Highlight)

ความแปลกประหลาด

หลักความเป็นจริงของโครงสร้างที่ทำให้ดูสมเหตุสมผล

การใช้สีที่ไม่มีใครเคยใช้

การไม่ร่างภาพก่อนวาดจริง

อ่อนแอ ขี้ขลาด

แข็งแรง สง่างาม มีอำนาจ

ฉลาดแกมโกง

ขี้เกียจ

ความกลมกลืน

จุดเด่นหรือความแตกต่าง (Contrast)

ความน่าเบื่อ

ภาพดูเลอะเทอะ

ความเหมือนจริงและความแข็งแกร่งของวัสดุ

ความรวดเร็วในการวาด

ความประหยัดสี

ความนุ่มนวลของเนื้อผ้า

เพราะศิลปินทุกคนทำงานไม่เก่ง

เพื่อให้ผลงานสมบูรณ์และลดข้อบกพร่องก่อนจัดแสดง

เพื่อยืดเวลาในการส่งงานออกไป

เพื่อเปลี่ยนแนวคิดในการวาดภาพใหม่ทั้งหมด

ตัวผู้สร้างงานเอง

เพื่อน ครู และผู้เข้าชมงาน

ผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะ

ถูกทุกข้อที่กล่าวมา

การชี้ให้เห็นข้อดีและข้อเสียพร้อมเสนอแนะวิธีปรับปรุง

การตำหนิผลงานเพื่อให้ผู้สร้างเกิดความท้อแท้

การเยินยอผลงานมากเกินความเป็นจริง

การเปรียบเทียบงานของเพื่อนกับศิลปินชื่อดังเพื่อให้รู้สึกแย่

ทำให้ใช้ความรู้สึกส่วนตัวตัดสินได้เต็มที่

เป็นเครื่องมือที่ช่วยให้ตัดสินงานได้อย่างเป็นระบบและยุติธรรม

ช่วยให้ประเมินงานเสร็จได้รวดเร็วโดยไม่ต้องมองภาพ

ช่วยให้ไม่ต้องพูดคุยกับผู้สร้างผลงาน

บังคับให้ทุกคนคิดเหมือนเรา

ยอมรับในความหลากหลายและนำมุมมองต่างๆ มาวิเคราะห์

เลิกทำงานศิลปะชิ้นนั้นเพราะคนดูไม่เข้าใจ

เลือกรับฟังเฉพาะคนที่ชมเราเท่านั้น

สร้างงาน -> วิจารณ์ -> แก้ไข -> ผลงานที่สมบูรณ์

วิจารณ์ -> สร้างงาน -> แก้ไข -> ผลงานที่สมบูรณ์

แก้ไข -> สร้างงาน -> วิจารณ์ -> ผลงานที่สมบูรณ์

สร้างงาน -> ผลงานที่สมบูรณ์ -> วิจารณ์ -> แก้ไข

ด้านเนื้อหา

ด้านเทคนิคและทักษะฝีมือ

ด้านอารมณ์ความรู้สึก

ด้านราคาทุน

ทำให้คนในสังคมซื้อภาพวาดมากขึ้น

ช่วยยกระดับความเข้าใจและรสนิยมทางศิลปะของคนในสังคม

ทำให้ศิลปินรวยขึ้น

ลดจำนวนศิลปินให้น้อยลง

ฉีกภาพนั้นทิ้ง

ตรวจสอบโครงสร้างภาพและฝึกฝนการร่างภาพใหม่ให้แม่นยำขึ้น

โต้เถียงผู้วิจารณ์ว่าเขามองไม่เป็น

นำภาพไปขายเพื่อจบปัญหา

ความเร็วในการลากเส้น

ความสามารถในการนำเสนอความคิดที่แปลกใหม่และน่าสนใจ

การวาดภาพตามต้นแบบได้เหมือน 100%

การใช้เครื่องมือที่ทันสมัยที่สุด

ปัญหาการใช้สีเปลือง

ปัญหาการตัดสินงานตามความลำเอียง (Bias)

ปัญหาการทำความสะอาดห้องเรียน

ปัญหางบประมาณในการจัดนิทรรศการ

วิจารณ์งานเพื่อนกลับด้วยความรุนแรงกว่า

นิ่งเฉยและเก็บความโกรธไว้

พิจารณาเฉพาะเนื้อหาที่เป็นประโยชน์และปรับปรุงใจให้เป็นกลาง

แจ้งตำรวจ

เพื่อให้เกรดตัวเองสูงๆ

เพื่อสำรวจความพอใจและเห็นพัฒนาการของตนเอง

เพื่อเลียนแบบงานของผู้อื่น

เพื่อให้งานเสร็จเร็วขึ้น

งานที่ไม่มีใครติได้เลย

งานที่ผ่านกระบวนการคิด สร้างสรรค์ และปรับปรุงจนบรรลุวัตถุประสงค์

งานที่ใช้สีแพงที่สุด

งานที่วาดโดยศิลปินที่มีชื่อเสียงเท่านั้น

การใช้สีเพียงสีเดียวทั้งภาพ

การรวมตัวกันขององค์ประกอบต่างๆ ให้ดูเป็นหนึ่งเดียวไม่กระจัดกระจาย

การวาดภาพคนเพียงคนเดียว

การทำงานศิลปะด้วยตัวคนเดียว

วาดเฉพาะท่าทางที่ตนเองถนัดซ้ำๆ

รับฟังคำวิจารณ์และฝึกฝนในจุดที่ยังบกพร่องอย่างสม่ำเสมอ

รอให้มีแรงบันดาลใจก่อนค่อยวาด

ซื้ออุปกรณ์วาดภาพที่แพงที่สุด

การวิเคราะห์บอกว่าสวยหรือไม่สวย

การวิเคราะห์บอกความสัมพันธ์ขององค์ประกอบ (ทำไมถึงวางตรงนี้) ส่วนการพรรณนาแค่บอกว่ามีอะไร

การวิเคราะห์ใช้เพียงอารมณ์

ไม่มีข้อใดถูก

ความยากง่ายในการวาด

พลังในการกระตุ้นความรู้สึกของผู้ชม

น้ำหนักของเฟรมภาพ

จำนวนผู้ชมที่เข้ามาดู

เพราะเขาเสียเวลามาดูงานเรา

เพราะความเห็นที่ต่างช่วยให้เรามองเห็นแง่มุมที่เราอาจมองข้าม

เพราะจะทำให้เราดูเป็นคนสุภาพ

เพราะเขาอาจจะซื้อภาพเราในภายหลัง

การมีหลักเกณฑ์ที่ชัดเจนและยอมรับความเห็นที่แตกต่าง

การตัดสินตามคนส่วนใหญ่

การตัดสินตามความชอบของครูเพียงคนเดียว

การตัดสินภาพที่ใช้สีสดใสที่สุด

1. เปลี่ยนสีชุดเกราะจากสีเงินเป็นสีทองเพื่อให้ดูเด่นขึ้น

1. ปรับโครงสร้างร่างกายให้โน้มตัวลง (Gesture) และเพิ่มรายละเอียดหยดเหงื่อหรือรอยถลอกบนชุดเกราะ

1. วาดขนาดของดาบให้ใหญ่ขึ้นกว่าเดิมเท่าตัว

1. ลบภาพเดิมทิ้งแล้ววาดตัวละครใหม่ในท่านั่งแทน