Француз тарихшылары «тарихи антропология» туралы айта бастаған кез:

ХХ ғ. 80-ші ж дискуссиялары барысында өзінен-өзі (Францияда және одан тыс жерлерде де) екі бағыттың өзара қатынасы (немесе айырмашылығы) жөніндегі сұрақ туындап жатты:

Антропологтардың (этнологтардың) зерттеулерімен танысу тарихи шығармалардың көпшілігіне тән қажеті жоқ риторикадан арылып, ғылыми салмағының артуына септігі тиер еді деген пікірді айтқан ғалым:

>«Әлеуметтік антропологияның тарихшыларға бере алатын ең басты сабағы: дәстүрлі мамандануға тән болып келген зерттеу объектісін экономикалық, заңдық, және т.б. бөліктерге бөлшектеп қарастыруға қарама-қарсы қоғамды тұтас алып талдау» - деген ойын айтқан ғалым және оның елі:

1964 ж. жарияланған индустрияға дейінгі қоғамдағы еңбек пен қол бос уақыт туралы баяндамасында этнологтардың байқылауларын белсенді түрде келтірген   ғалым және оның елі:

Жак Ле Гоффтың пікірінше М. Блокты заңды түрде тарихи антропологияның негізін қалаушы деуге негіз болған еңбегі және оның шыққан елі:

Соғыстан кейінгі алғашқы онжылдықта экономикалық тарих Францияда шексіз үстемдік құрды, бірақ кейбір тарихшы-аграршылар діл (ментальность) тарихынан өздерінің зерттеу пәндерін ізгілендіру жолын тапты. Оны іске асырған:

Алдымен тарихтағы ерекше «антропологиялық әдістің» болатынына күмән келтіріп, артынан антропологиялық бағыттағы бірнеше жұмыстарын жариялаған соң «антропологиялық импульстің» жаңа мәселелерді көтеруге, нормалар мен құндылықтардың, ғұрыптардың мәнін айшықтауға тигізетін пайдасын тікелей мойындаған ғалым:  

Англиядағы XVI – XVII ғғ. көптеген мыстандарды қудалау үдерістерінің сипаты мен себептері туралы: «мыстан» болып шығуға көп жағдайда әлеуметтік жағынан қорғалмаған адамдар, қауыммен қақтығысқа келіп қалған – аласталғандар (әдетте – кедей әйелдер) тап болып жатты; «қара» магия жиі әлсіздердің жалғыз қаруы болды» - деп жалпы қорытынды жасаған ғалым:

Англиядағы XVI – XVII ғғ. көптеген мыстандарды қудалау үдерістерінің сипаты мен себептерін сол заманның әлеуметтік-экономикалық үдерістерімен, оның ішінде, ортағасырлық қауымдық (деревнялық) өзара көмек жүйесінің құлдырауымен байланыстырған ғалым:

Тарихтағы ерекше «антропологиялық әдістің» болатынына күмән келтірген, «тек антропологиялық әдебиетті оқу тарихшының ой-өрісін дамытады деп қана айтуға болады» және т.б. – ойларын айтқан, «пәндер арасындағы осындай өзара ықпалды қолдауға дайын екенін» жариялаған ғалым:

Германия тарихшылары «тарихи антропология» туралы айта бастаған кез (жылдары, ғасыры):

Микротарихқа қарау бет бұрғаннан кейін неміс тарихшылары өздерінің антропологиялық бағыттағы тарихының оригиналды нұсқасын ұсынды. Оның жылдары:

>«Монтайю, окситандық деревня 1294 жылдан 1324 ж. дейін» атты атақты тарихи-антропологиялық зерттеудің авторы (фамилия):

Э. Ле Руа Ладюри зерттеулерінің материалдарын саралау бойынша мына екі билікті күштер деревняның кішкентай әлемінен тыс тұрған сияқты; олардың жергілікті шаруалардың өміріне ықпалы шамалы:

Француздық ұлттық тарихи-антропологиялық зерттеулердің өкілдері ең алдымен мына екі құрылымның тұрақтылығы мен өзгермейтіндігін баса айтады:

Н.З.Дэвис зерттеулері:

Бірнеше ондаған жыл бойы халықтық мәдениет пен дін, оның ішінде магия мен мыстандарды қудалауға арналған бір тақырыпқа адал болып келген Италия тарихшысы (автор):

1966 ж. фриуль шаруаларының түсініктері бойынша түнімен егінді сақтау қамымен албасты, жын-шайтандармен күресіп шығатын «қайрымды сиқыршылар» туралы кітабын басып шығарған елі:

Халықтан шыққан адамның қандай да бір орташаланған, типтік немесе жиынтық бейнесін емес, керісінше оның индивидуалды бейнесін жасауға тырысқан тарихи-антропологиялық зерттеулердің өкілі (ғалым, елі):

>«Мысықтарды   ұлы соққыға жығу және француздық мәдени тарихтың басқа да эпизодтары» атты кітаптың авторы:

>«М.М.Кромның пікірінше Н.З.Дэвистің зерттеуі толғандырмай қоймайтын сұрақ (мәселе және жарияланған кітаптың атауы):

Біріншісінде - шындықты қабылдаудың тәсілі, екіншісінде - XVI – XVIII ғғ. қарым-қатынас қалыптары қарастырылған, екі бөлімнен тұратын, П.Берктің зерттеуі:

Тарихи-антропологиялық зерттеулердің бірінде ишарат, ым, масқаралайтын жазулар немесе суреттер арқылы қорлауды индивидке немесе топқа қарсы бағытталған «коммуникация актісі» ретінде түсіндіру оқырман үшін тосын көрінгенімен, толық негізделген болып көрінеді. Автор оған тән «ережелер», стереотиптер, шарттылықтардан тұратын «қорлау жүйесін» қайта жаңғырту әрекетін жасайды (автор):