ชื่อผู้แต่งและปีที่พิมพ์

สาระสำคัญของเรื่องที่เรียบเรียงขึ้นใหม่

คำกล่าวแสดงความคิดเห็นของผู้ย่อ

ชื่อของหนังสือพิมพ์หรือนิตยสารที่ตีพิมพ์

การบอกชื่อเรื่องและประเภทของเรื่องเท่านั้น

การบอกชื่อเรื่อง ประเภทของเรื่อง และแหล่งที่มาของเรื่อง (เช่น หนังสือพิมพ์, บทความ, นิทาน)

การกล่าวชมเชยหรือวิพากษ์วิจารณ์ผู้เขียนต้นฉบับ

การสรุปใจความสำคัญของเรื่องในประโยคแรกทันที

การวิเคราะห์โครงเรื่องและกลวิธีการเขียน

การคงสำนวนภาษาและคำศัพท์ที่ใช้ในต้นฉบับไว้ทั้งหมด

การสรุปเหตุการณ์ตามลำดับ พร้อมทั้งระบุตัวละครสำคัญ และฉาก

การสอดแทรกคติสอนใจที่ผู้ย่อได้ตีความเพิ่มเข้าไปเอง

ใช้สรรพนามบุรุษที่ 3 ตลอดทั้งเรื่อง

เรียบเรียงใจความสำคัญด้วยสำนวนภาษาของผู้ย่อเอง

คงอัญประกาศ ("...") และคำพูดของตัวละครไว้ในย่อความ

ตัดส่วนที่เป็นรายละเอียด ปลีกย่อย หรือการยกตัวอย่างออกไป

ประมาณครึ่งหนึ่งของต้นฉบับ (5 หน้า)

ประมาณหนึ่งในสามถึงหนึ่งในสี่ของต้นฉบับ (2.5 - 3.3 หน้า)

เพียง 1-2 ย่อหน้า หรือประมาณ 10-20 บรรทัด

ความยาวไม่สำคัญ ขอแค่เก็บใจความสำคัญได้ครบถ้วน

การสรุปใช้ได้กับทุกประเภทของงานเขียน ส่วนการย่อความใช้ได้กับเฉพาะบทความวิชาการ

การสรุปคือการหาใจความหลัก ส่วนการย่อความคือการนำใจความหลักมาเรียบเรียงใหม่เป็นข้อความต่อเนื่อง

การย่อความคือการตัดรายละเอียดทิ้งทั้งหมด ส่วนการสรุปต้องคงรายละเอียดบางส่วนไว้

การสรุปต้องใส่ความคิดเห็นของผู้สรุป ส่วนการย่อความต้องเป็นกลาง

คงสรรพนามเดิมไว้ตามต้นฉบับ

เปลี่ยนเป็นชื่อตัวละครหรือชื่อผู้พูดแทน

เปลี่ยนเป็นสรรพนามบุรุษที่ 3 (เช่น "เขา", "เธอ", "ท่าน", "พวกเขา") หรือใช้คำนามแทน

เปลี่ยนเป็นสรรพนามบุรุษที่ 4 เพื่อความเป็นกลาง

เรื่อง/ชื่อเรื่อง

ประเภทของเรื่อง (บทความ/สารคดี)

แหล่งที่มา (วารสารวิทยาศาสตร์)

รางวัลที่บทความเคยได้รับ

ขั้นเตรียมการก่อนอ่าน

ขั้นการอ่านและทำความเข้าใจเรื่อง

ขั้นการคัดเลือกและร่างใจความสำคัญ

ขั้นการเรียบเรียงและปรับสำนวนภาษา

เพื่อสร้างสรรค์ผลงานวิชาการชิ้นใหม่

เพื่อฝึกทักษะการคัดลอกข้อความ

เพื่อรวบรวมและจัดเก็บข้อมูลสำคัญไว้สำหรับนำไปใช้ภายหลัง

เพื่อแสดงความคิดเห็นและวิพากษ์วิจารณ์ผู้เขียนต้นฉบับ

วันที่บันทึก

ชื่อผู้บันทึก

แหล่งที่มาของข้อมูล (บรรณานุกรม)

สาระสำคัญของเนื้อหา

การรับฟังการบรรยายของอาจารย์ในชั้นเรียน

การรับชมภาพยนตร์สารคดีทางโทรทัศน์

การอ่านหนังสือ ตำรา หรือบทความวิชาการ

การสืบค้นข้อมูลจากเว็บไซต์ที่ไม่ระบุผู้รับผิดชอบ

การเขียนแบบแผนผังความคิด (Mind Mapping)

การเขียนแบบคัดลอกข้อความทั้งหมด

การเขียนแบบจดบันทึกตามอัธยาศัย

การเขียนแบบใช้คำพูดแทนสัญลักษณ์

ใช้ภาษาที่สลับซับซ้อนและมีความเป็นทางการสูง

เป็นการคัดลอกข้อความจากต้นฉบับมาทั้งหมดเพื่อความแม่นยำ

มีความกระชับ ชัดเจน และมีการจัดระบบอย่างเป็นระเบียบ

เน้นการแสดงความคิดเห็นส่วนตัวเป็นหลัก มากกว่าเนื้อหาต้นฉบับ

จำนวนผู้เข้าชมเว็บไซต์

วันที่เผยแพร่และวันที่สืบค้น

ชื่อผู้ดูแลเซิร์ฟเวอร์

ข้อมูลการติดต่อของเจ้าของเว็บไซต์

ย่อความใช้สำหรับงานเขียนเท่านั้น แต่บันทึกความรู้ใช้ได้กับทุกสื่อ

ย่อความเน้นการเรียบเรียงเป็นข้อความต่อเนื่อง ส่วนบันทึกความรู้เน้นการแยกแยะเป็นประเด็น/หัวข้อ

ย่อความต้องใช้สรรพนามบุรุษที่ 3 ส่วนบันทึกความรู้ต้องใช้สรรพนามบุรุษที่ 1

ย่อความต้องระบุแหล่งที่มา ส่วนบันทึกความรู้ไม่จำเป็นต้องระบุแหล่งที่มา

เครื่องหมายอัญประกาศ ("...")

การขีดเส้นใต้ (Underline)

การวงเล็บ ( ) หรือใช้สีปากกาที่แตกต่าง

การใช้เครื่องหมายมหัพภาค (.) แทนการย่อหน้า

คัดลอกบทกวีมาทั้งหมดโดยไม่เปลี่ยนแปลง

แปลความหมายและสรุปเป็นร้อยแก้วด้วยภาษาของตนเอง

เน้นเฉพาะคำสัมผัสคล้องจองที่ไพเราะ

บันทึกเพียงชื่อเรื่องและชื่อกวีก็เพียงพอแล้ว

ขั้นเตรียมการก่อนการบันทึก

ขั้นการบันทึกระหว่างการรับรู้ข้อมูล

ขั้นการทบทวนและเรียบเรียงหลังการรับรู้ข้อมูล

ขั้นการจัดเก็บและการทำดัชนี

การใช้ถ้อยคำที่ไพเราะและซับซ้อน

การมีขนาดความยาวตามที่กำหนด

การแบ่งโครงสร้างเป็น 3 ส่วนหลัก ได้แก่ คำนำ เนื้อเรื่อง และสรุป

การอ้างอิงข้อมูลจากแหล่งที่มาที่น่าเชื่อถือเท่านั้น

คำนำ เพราะเป็นการดึงดูดความสนใจของผู้อ่าน

เนื้อเรื่อง เพราะเป็นส่วนที่นำเสนอข้อมูลและเหตุผลทั้งหมด

บทสรุป เพราะเป็นการย้ำเตือนใจความสำคัญ

ชื่อเรื่อง เพราะเป็นการกำหนดทิศทางของเนื้อหา

สรุปใจความสำคัญของเรียงความทั้งหมด

อธิบายแนวคิดหลักหรือขอบเขตของเรื่องที่จะเขียน

แสดงความคิดเห็นของผู้เขียนอย่างชัดเจน

นำเสนอข้อมูลสถิติหรือการวิจัยเพื่อสนับสนุนหัวข้อหลัก

การเรียงตามลำดับเวลาของการเกิดเหตุการณ์เท่านั้น

การจัดแบ่งออกเป็นย่อหน้า โดยแต่ละย่อหน้าควรรองรับแนวคิดหลักเพียงแนวคิดเดียว (Unity)

การสลับประเด็นที่เข้มข้นกับประเด็นที่ผ่อนคลาย เพื่อไม่ให้ผู้อ่านเบื่อ

การยกตัวอย่างส่วนตัวให้มากที่สุด เพื่อสร้างความน่าสนใจ

สรุปย้ำแนวคิดหลักของเรียงความด้วยคำพูดใหม่

ทิ้งท้ายด้วยข้อคิด คำคม หรือคำถามที่น่าสนใจให้ผู้อ่านนำไปคิดต่อ

นำเสนอประเด็นใหม่ที่ไม่เคยกล่าวถึงในส่วนเนื้อเรื่อง

แสดงความคาดหวังหรือคำแนะนำต่อผู้อ่าน

ปัจจุบัน เทคโนโลยีเข้ามามีบทบาทในชีวิตประจำวันของเราอย่างมาก

เรียงความนี้จะกล่าวถึงผลกระทบด้านบวกและด้านลบของเทคโนโลยี

ท่านเคยรู้สึกว่าตัวเองใช้เวลาอยู่กับหน้าจอมากกว่าคนที่อยู่ตรงหน้าหรือไม่

การสื่อสารทางสังคมเป็นหัวข้อที่นักวิชาการให้ความสนใจอย่างต่อเนื่อง

การใช้ภาษาพูดและคำแสลงเพื่อความใกล้ชิดกับผู้อ่าน

การใช้ประโยคสั้น ๆ เพื่อเน้นความรวดเร็ว

การใช้ภาษาที่เป็นแบบแผน ถูกต้องตามหลักไวยากรณ์ และเหมาะสมกับเนื้อหา

การใช้คำศัพท์เฉพาะทางวิชาการให้มากที่สุดเพื่อแสดงความรู้ความสามารถ

การมีจำนวนย่อหน้าที่ไม่เท่ากัน

การที่แต่ละย่อหน้ามีประเด็นสนับสนุนมากกว่าหนึ่งประเด็นหลัก

การใช้คำสันธานเชื่อมโยงระหว่างย่อหน้า

การใช้การ

1:1:1

1:3:1

1:4:1

1:8:1

การใช้ภาษาและสำนวนของผู้เขียนเพียงคนเดียว

การที่ความคิดหลักและรายละเอียดทั้งหมดในย่อหน้าหรือเรียงความมุ่งไปสู่ประเด็นเดียว

การที่มีความยาวของประโยคสั้นยาวเท่ากันตลอดทั้งเรื่อง

การอ้างอิงข้อมูลจากแหล่งที่มาเพียงแหล่งเดียว

จดหมายส่วนตัวใช้ภาษาที่เป็นทางการน้อยกว่าจดหมายกิจธุระ

จดหมายส่วนตัวต้องระบุที่อยู่ผู้รับ ส่วนจดหมายกิจธุระไม่ต้องระบุ

จดหมายกิจธุระต้องมีคำลงท้าย ส่วนจดหมายส่วนตัวไม่ต้องมี

จดหมายส่วนตัวมักพิมพ์ด้

ก. ภาพประกอบที่เกี่ยวข้อง

ข. เลขที่หนังสือและตราประทับ

ค. การจ่าหน้าซองโดยละเอียด

ง. ที่อยู่ผู้ส่งและวันที่ออกจดหมาย

ก. มุมซ้ายบนของกระดาษ

ข. มุมขวาบนของกระดาษ

ค. กึ่งกลางด้านบนของกระดาษ

ง. มุมขวาล่างของกระดาษ

ก. เรียน ท่านอาจารย์ ดร. XXX

ข. ถึง คุณหมอ XXX

ค. นมัสการ พระคุณเจ้า XXX

ง. กราบเรียน ท่านประธาน/ท่านอธิการบดี XXX

เรียน ท่านที่รักยิ่ง / ด้วยความรักและคิดถึง

กราบเรียน ท่านผู้มีเกียรติ / ขอแสดงความนับถืออย่างสูง

เรียน ท่านผู้จัดการ / ด้วยความเคารพอย่างสูง

เรียน ท่านผู้ที่เกี่ยวข้อง / ขอแสดงความนับถือ

เยื้องไปทางซ้ายของที่อยู่ผู้ส่ง

เยื้องไปทางขวาของที่อยู่ผู้ส่ง

ใต้คำขึ้นต้น

เหนือชื่อผู้ส่งและลายมือชื่อ

เรื่อง

สิ่งที่ส่งมาด้วย

คำขึ้นต้น

อ้างถึง