Choroba nowotworowa jest dla wielu osób wydarzeniem o charakterze kryzysu psychologicznego.

Przebieg emocjonalny choroby nowotworowej jest stały i podobny u wszystkich pacjentów.

Leczenie onkologiczne może wpływać nie tylko na ciało, ale również na funkcjonowanie psychiczne pacjenta.

Zaprzeczanie chorobie zawsze świadczy o patologicznej reakcji pacjenta.

Wsparcie społeczne ma znaczenie dla psychicznego funkcjonowania osób chorujących na nowotwory.

Wszyscy pacjenci onkologiczni prezentują podobne wzorce zachowania wobec choroby.

Cechy osobowości mogą wpływać na sposób przeżywania choroby nowotworowej.

Trudności komunikacyjne między pacjentem a personelem medycznym są częstym problemem psychologicznym w chorobie nowotworowej.

Silne emocje w chorobie nowotworowej zawsze utrudniają leczenie.

Celem opieki paliatywnej jest przede wszystkim wydłużanie życia chorego.

Rodzina chorego bywa określana mianem „pacjentów drugiego rzutu”.

U części chorych w remisji pojawia się tzw. „zespół miecza Damoklesa”.

Zespół zmęczenia nowotworowego według ICD-10 wymaga współwystępowania kilku objawów utrzymujących się przez dłuższy czas.

Radioterapia może wywoływać silny lęk związany nie tylko z objawami ubocznymi, ale także z wyobrażeniami i opowieściami innych pacjentów.

Wznowa choroby nowotworowej jest zazwyczaj przeżywana spokojniej niż pierwsza diagnoza.