ประเภทของคำกริยา แผ่นงานสำหรับ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 7

เริ่มต้นด้วยการวางโครงสร้างการสอนโดยเน้นที่กริยาหลัก 3 ประเภทที่นักเรียนพบเจอมากที่สุด ได้แก่ กริยาแสดงการกระทำ กริยาเชื่อมประโยค และกริยาช่วย สอนแต่ละประเภทแยกกันก่อน โดยใช้ตัวอย่างในระดับประโยค จากนั้นจึงให้นักเรียนแยกแยะความแตกต่างระหว่างกริยาเหล่านั้นในแบบฝึกหัดแบบผสมผสาน ลำดับที่ได้ผลดีคือ การแนะนำกริยาแสดงการกระทำ จากนั้นกริยาเชื่อมประโยคโดยใช้การทดสอบการแทนที่ (แทนที่กริยาด้วย 'is' หรือ 'seems') และสุดท้ายคือกริยาช่วยในฐานะคำขยายที่เปลี่ยนกาลหรืออารมณ์ การได้รับรู้เป็นประจำผ่านงานระบุประโยคจะช่วยเสริมสร้างการจดจำก่อนนำไปใช้

แบบฝึกหัดการจัดเรียงประโยค ซึ่งให้นักเรียนจำแนกคำกริยาที่ขีดเส้นใต้ตามประเภท เป็นแบบฝึกหัดที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดอย่างหนึ่งในการสร้างทักษะการจดจำคำกริยา กิจกรรมเติมคำในช่องว่างที่ให้นักเรียนเติมคำกริยาที่ถูกต้องลงไป ก็ช่วยเสริมความเข้าใจถึงความแตกต่างระหว่างคำกริยาช่วยและคำกริยาเชื่อมในบริบทได้เช่นกัน สำหรับคำกริยาที่ไม่เป็นไปตามกฎเกณฑ์โดยเฉพาะ แบบฝึกหัดการผันคำกริยาและการแก้ไขข้อผิดพลาดช่วยให้นักเรียนเข้าใจรูปแบบที่ไม่เป็นไปตามแบบแผนมาตรฐาน แบบฝึกหัดที่นำเสนอคำกริยาในประโยคเต็มแทนที่จะนำเสนอแบบแยกเดี่ยว จะช่วยให้นักเรียนได้รับบริบททางไวยากรณ์ที่จำเป็นต่อการแยกแยะความแตกต่างได้อย่างถูกต้อง

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อยที่สุดคือการจำแนกคำกริยาที่แสดงความรู้สึกและสภาวะความเป็นอยู่ผิดพลาดว่าเป็นคำกริยาแสดงการกระทำ เพราะดูเหมือนว่าคำเหล่านั้นจะอธิบายถึงสิ่งที่กำลังเกิดขึ้น คำต่างๆ เช่น 'รู้สึก' 'ดู' 'ปรากฏ' และ 'เติบโต' สามารถทำหน้าที่เป็นทั้งคำกริยาเชื่อมหรือคำกริยาแสดงการกระทำได้ ขึ้นอยู่กับบริบท ซึ่งนักเรียนมักมองข้ามไป ตัวอย่างเช่น 'เธอรู้สึกหนาว' ใช้ 'รู้สึก' เป็นคำกริยาเชื่อม ในขณะที่ 'เธอรู้สึกถึงเนื้อผ้า' ใช้ 'รู้สึก' เป็นคำกริยาแสดงการกระทำ การสอนให้นักเรียนใช้การทดสอบการแทนที่ — การแทนที่คำกริยาด้วยรูปของ 'to be' — จะช่วยให้พวกเขาระบุการใช้คำกริยาเชื่อมได้อย่างน่าเชื่อถือ

นักเรียนมักมีปัญหาเรื่องคำกริยาที่ไม่เป็นไปตามกฎ เพราะไม่มีกฎการสะกดหรือการออกเสียงที่สม่ำเสมอให้ใช้ จึงต้องจำรูปอดีตและรูปกริยาช่อง 3 ของคำกริยาแต่ละคำแยกกัน ข้อผิดพลาดที่พบบ่อย ได้แก่ การใช้คำกริยาที่ไม่เป็นไปตามกฎมากเกินไป (เช่น เขียน 'goed' แทน 'went') หรือสับสนระหว่างรูปอดีตกับรูปกริยาช่อง 3 (เช่น ใช้ 'I seen' แทน 'I have seen') การฝึกฝนซ้ำๆ ที่ไม่เครียดมาก เช่น แบบฝึกหัดการผันคำกริยาและการแก้ไขประโยค เป็นวิธีการสอนที่ได้ผลดีที่สุด การจัดกลุ่มคำกริยาที่ไม่เป็นไปตามกฎตามรูปแบบ (เช่น sing/sang/sung, ring/rang/rung) สามารถลดภาระการจำลงได้

กริยาช่วย หรือที่เรียกว่ากริยาเสริม ทำงานควบคู่กับกริยาหลักเพื่อบ่งบอกกาล อารมณ์ น้ำเสียง หรือความเป็นไปได้ และไม่สามารถตัดออกได้โดยไม่ทำให้ความหมายของประโยคเปลี่ยนไป ตัวอย่างเช่น 'She is running' บ่งบอกถึงการกระทำที่กำลังดำเนินอยู่ ในขณะที่ 'She was running' เปลี่ยนกรอบเวลาไปเป็นอดีต กริยาช่วยประเภทโมดัล เช่น 'can', 'might', 'must' และ 'should' ยังปรับเปลี่ยนความหมายเพิ่มเติมโดยการแสดงระดับความแน่นอน ข้อผูกมัด หรือการอนุญาต นักเรียนจำเป็นต้องได้รับการสอนอย่างชัดเจนเกี่ยวกับวิธีการทำงานของกริยาช่วยในฐานะที่เป็นหน่วยเดียวกันกับกริยาหลัก มากกว่าที่จะมองว่าเป็นคำเดี่ยวๆ

แบบฝึกหัดประเภทคำกริยาของ Wayground มีให้เลือกทั้งแบบไฟล์ PDF สำหรับพิมพ์ใช้ในห้องเรียนแบบดั้งเดิม และแบบดิจิทัลสำหรับสภาพแวดล้อมการเรียนรู้แบบบูรณาการเทคโนโลยีหรือแบบผสมผสาน ช่วยให้ครูมีความยืดหยุ่นในการมอบหมายและรวบรวมงานของนักเรียน ครูยังสามารถจัดทำแบบฝึกหัดเป็นแบบทดสอบสดบน Wayground ทำให้เหมาะสำหรับการสอนทั้งชั้นเรียน การฝึกฝนด้วยตนเอง หรือการประเมินผลระหว่างเรียน แบบฝึกหัดแต่ละชุดมีเฉลยคำตอบครบถ้วน ช่วยลดเวลาในการเตรียมการสำหรับครูที่ต้องการสื่อการเรียนรู้พร้อมใช้งานสำหรับหัวข้อย่อยประเภทคำกริยาหลายหัวข้อ รวมถึงคำกริยาแสดงการกระทำ คำกริยาเชื่อม คำกริยาช่วย และคำกริยาที่ไม่เป็นไปตามกฎ

สำหรับนักเรียนที่ต้องการความช่วยเหลือเพิ่มเติม ควรลดจำนวนประเภทของคำกริยาที่แนะนำในแต่ละครั้ง และให้ความช่วยเหลือในระดับประโยค เช่น คำศัพท์หรือแผนภูมิอ้างอิงที่แสดงตัวอย่างทั่วไปของคำกริยาแต่ละประเภท บน Wayground ครูสามารถปรับการเรียนการสอนได้ เช่น ลดตัวเลือกคำตอบเพื่อลดภาระทางความคิดสำหรับนักเรียนแต่ละคน หรือเปิดใช้งานการอ่านออกเสียงเพื่อให้ระบบอ่านคำถามและประโยคให้กับนักเรียนที่ประสบปัญหาในการถอดรหัสคำ นักเรียนที่มีความสามารถสูงจะได้รับประโยชน์จากงานปลายเปิดที่ขอให้พวกเขาเขียนประโยคใหม่โดยใช้คำกริยาประเภทที่กำหนด หรือวิเคราะห์ว่าการเปลี่ยนประเภทของคำกริยาเปลี่ยนแปลงความหมายอย่างไร