midterm พระอภัยมณีและการอ่านวิเคราะห์ความหมายของคำ

ข้อใดสินสมุทรได้รับการถ่ายทอดจากแม่

• มีเขี้ยว

• มีดวงตาสีแดง

• มีพละกำลังมาก

• ง. ถูกทุกข้อ

ข้อใดไม่ใช่เหตุผลที่นางผีเสื้อสมุทรรู้ว่าพระอภัยมณีหนีไป

• การที่นางฝันร้าย

• ประตูถ้ำเปิดทิ้งไว้

• ไม่พบพระอภัยมณีและสินสมุทร

• ปี่ของพระอภัยมณีหายไป

“ท่านส่งเราที่เกาะละเมาะนี้ แล้วรีบหนีไปในน้ำแต่ลำพัง

คำกล่าวนี้แสดงว่าผู้พูด เป็นคนอย่างไร

• ขี้ขลาด

• กล้าหาญ

• เสียสละ

• เห็นแก่ตัว

“มาตั้งซ่องศีลจะมีอยู่ที่ไหน” คำว่า “ซ่อง”

ในที่นี้มีความหมายตรงกับข้อใด

• แหล่งอบายมุข

• แหล่งบันเทิงเริงรมย์

• แหล่งหาความสุขทางกามารมณ์

• แหล่งมั่วสุมหรือชุมนุมกันอย่างลับ ๆ

“ช่างเฉโกโยคีหนีเขาใช้” คำว่า “หนีเขาใช้”

มีความหมายตรงกับข้อใด

• หนีหนี้ไม่ใช้เงินเขา

• หนีการเกณฑ์เข้าทำงานของราชการมาบวช

• หนีการอยู่เวรยามของผู้ชายมาบวช

• หนีหน้าไม่ยอมรับใช้ใคร ๆ มาบวช

“ช่วยแนะนำอนุกูลอย่าสูญใจ” คำว่าอย่าสูญใจ”

มีความหมายตรงกับข้อใด

• อย่าใจน้อย

• อย่าใจหาญ

• อย่าแล้งน้ำใจ

• อย่าหมดกำลังใจ

คำประพันธ์ในข้อใดไม่แสดงอาการเคลื่อนไหว

• มังกรเกี่ยวเลี้ยวลอดกอดมังกร ประชุมซ่อนแฝงชลขึ้นวนเวียน

• ฝูงม้าน้ำทำท่าเหมือนม้าเผ่น ขึ้นลอยเล่นเลี้ยวลัดฉวัดเฉวียน

• ตะเพียนทองท่องน้ำนำตะเพียน ดาษเดียรดูเพลินจนเกินมา

• เห็นละเมาะเกาะเขาเขียวชอุ่ม โขดตะคุ่มเคียงเคียงเรียงรุกขา

คำประพันธ์ในข้อใด ให้ความรู้สึกอ้างว้างและหวาดหวั่นต่ออันตรายที่จะเกิดขึ้น

• จะเหลียวซ้ายสายสมุทรสุดสายตา จะแลขวาควันคลุ้มกลุ้มโพยม

• ถึงประตูคูหาเห็นเปิดอยู่ เอ๊ะอกกูเกิดเข็ญเป็นไฉน

• เข้าในห้องมองเขม้นไม่เห็นใคร ยิ่งตกใจเพียงจะดิ้นสิ้นชีวา

• แลดูปี่ที่เป่าเล่าก็หาย นางยักษ์ร้ายรู้ว่าพากันหนี

คำประพันธ์ในข้อใด แสดงว่าผู้พูด พูดด้วยความโกรธ

• แล้วว่าแก่สินสมุทรสุดที่รัก แม้นางยักษ์จะมารับจงกลับหลัง

• พระโยคีชี้หน้าว่าอุเหม่ ยังโว้เว้วุ่นวายอีตายโหง

• เที่ยวดำด้นค้นหามัจฉาใหญ่ พอจับได้ปลาอินทรีขึ้นขี่หลัง

• ฉวยไม้เท้าก้าวย่างจากบัลลังก์ แขกฝรั่งพรั่งพร้อมล้อมลีลา

ข้อใดคือสิ่งแรกที่สินสมุทรพบเมื่อออกจากถ้ำ

• อันตาข้าถ้าค่ำเห็นสว่าง ทั้งเดินทางเรี่ยวแรงแข็งขยัน

• เห็นหินปิดเปิดประตูคูหากว้าง นิมิตอย่างนางมนุษย์เสน่หา

• เห็นหาดทรายพรายงามเป็นเงินราง ทะเลกว้างข้างขวาล้วนป่าดง

• เห็นละเมาะเกาะใหญ่ที่ไหนกว้าง หยุดเสียบ้างให้สบายจึงผายผัน