ภาษาต่างประเทศ

๑. คำที่เกี่ยวข้องกับอาหารการกิน มักจะยืมมาจากภาษาใด

• ภาษาจีน

• ภาษาเขมร

• ภาษาอังกฤษ

• ภาษาชวา-มลายู

๒. คำว่า “เมตตา วิญญาณ” ยืมมาจากภาษาใด

• เขมร

• บาลี

• ชวา

• สันสกฤต

๓. คำในข้อใดยืมมาจากภาษาสันสกฤตทุกคำ

• กีฬา บรรทัด พรรณนา

• กรีฑา อัชฌาสัย สมุทร

• ศิษย์ พฤกษา เคราะห์

• พาณิชย์ มัธยมศึกษา ปราชญ์

๔. คำในข้อใดเป็นคำภาษาเขมร

• เพลิง

• เพชร

• มรกต

• บูรณะ

๕. ข้อใดเป็นลักษณะของคำภาษาจีนที่ใช้ในภาษาไทย

• ส่วนใหญ่เป็นเสียงสามัญ

• ไม่มีตัวสะกดแต่นิยมผสมด้วยสระเสียงยาว

• พยัญชนะต้นเป็นอักษรกลางมากกว่าอักษรอื่น

• ส่วนใหญ่เป็นคำพยางค์เดียว ไทยนำมาสร้างคำใหม่

  เป็นคำประสม

๖. คำภาษาชวาเข้ามาในภาษาไทยพร้อมกับวรรณคดีเรื่องใด

• รามเกียรติ์

• ระเด่นลันได

• ลิลิตเพชรมงกุฎ

• ดาหลังและอิเหนา

๗. ข้อใดเป็นลักษณะเด่นของภาษาชวา-มลายู

• เป็นคำโดด

• ใช้รูปวรรณยุกต์เอก โท

• ไม่มีเสียงพยัญชนะควบกล้ำ

• เป็นคำที่แสดงถึงวัฒนธรรมประเพณี

๘. ศัพท์บัญญัติคิดขึ้นมาใช้แทนคำศัพท์ในภาษาใด

• ภาษาอังกฤษ

• ภาษาบาลี-สันสกฤต

• ภาษาชวา-มลายู

• ภาษาจีนและอังกฤษ

๙. คำในข้อใดเป็นคำภาษาเขมร

• ราชการ

• บำเพ็ญ

• มัจฉา

• ฤดู

๑๐. ข้อใดไม่ใช่วิธีสังเกตคํายืมภาษาบาลีในภาษาไทย

• ภาษาบาลีมีหลักตัวสะกด ตัวตาม

• ภาษาบาลีไม่นิยมคําควบกล้ำและอักษรนํา

• คําภาษาบาลีมักมีหน่วยความ “ปฏิ” เติมหน้า

• ภาษาบาลีส่วนใหญ่จะใช้พยัญชนะ “ฑ”