Podstawa międzynarodowego oraz wspólnotowego prawa podatkowego

Zgodnie z art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej dyrektywa dotycząca kwestii podatkowych:

• wiąże co do celu (rezultatu) każde państwo członkowskie, do którego została skierowana, przy czym wybór

  środków i form jej realizacji pozostawia się władzom krajowym,

• wiąże co do celu (rezultatu) wszystkie Państwa Członkowskie, przy czym wybór środków i form jej realizacji

  pozostawia się władzom krajowym,

• wiąże co do celu (rezultatu) wszystkie Państwa Członkowskie, a władze krajowe mają obowiązek implementacji

  postanowień dyrektywy w terminie 6 miesięcy od jej przyjęcia.

Sąd Państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zgodnie z art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii

Europejskiej, może wystąpić do Trybunału Sprawiedliwości UE (TSUE) z wnioskiem o wydanie

rozstrzygnięcia prejudycjalnego i dokonanie wykładni przepisu prawa wspólnotowego, przy czym:

• sąd krajowy ma zawsze obowiązek wystąpienia do TSUE, gdy strona sporu stwierdzi, że przepis prawa

  krajowego jest niezgodny z prawem wspólnotowym,

• sąd krajowy ma prawo wystąpienia do TSUE jeżeli stwierdzi, iż rozstrzygnięcie prejudycjalne jest niezbędne

  do wydania wyroku, pod warunkiem jednak, że strony sporu wyrażą na to zgodę,

• sąd krajowy ma prawo wystąpienia do TSUE jeżeli stwierdzi, że rozstrzygnięcie prejudycjalne jest niezbędne

  do wydania wyroku.

Komentarz do Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku, w przypadku

prowadzenia sporów przed sądami Państw członkowskich Unii Europejskiej powinien być traktowany

następująco:

• Komentarz stanowi obowiązujące źródło prawa,

• Komentarz nie stanowi obowiązującego źródła prawa, jednak Komentarz powinien być uwzględniany przy

  interpretacji umów o unikaniu podwójnego opodatkowania opartych na Modelowej Konwencji OECD,

• Komentarz nie stanowi obowiązującego źródła prawa, sąd uwzględnia Komentarz przy interpretacji

  Konwencji, o ile zażąda tego strona sporu.

W rozumieniu Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku uznaje się, że

przedsiębiorstwo posiada zakład w Umawiającym się Państwie:

• zawsze, gdy spółka mająca siedzibę w Umawiającym się Państwie kontroluje lub jest kontrolowana przez

  spółkę, która ma siedzibę w drugim Umawiającym się Państwie, albo która prowadzi działalność w tym

  drugim Państwie,

• jeżeli w imieniu przedsiębiorstwa działa agent zależny ekonomicznie i prawnie, który na podstawie

  posiadanego pełnomocnictwa zawiera umowy w Umawiającym się Państwie,

• jeżeli przedsiębiorstwo podejmuje w Umawiającym się Państwie czynności za pośrednictwem maklera albo

  jakiegokolwiek innego niezależnego przedstawiciela, pod warunkiem, że te osoby działają w ramach swojej

  zwykłej działalności.

Zakładem, w rozumieniu Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku, nie jest:

• siedziba zarządu,

• warsztat,

• placówka, która służy wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo w celu zbierania informacji dla

  przedsiębiorstwa.

Metoda zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, określana metodą wyłączenia (zwolnienia) występuje w

następujących dwóch formach:

• wyłączenie z zaliczeniem (kredytem) zwykłym i zaliczenie pełne,

• wyłączenie pełne (bez progresji) i wyłączenie z progresją,

• wyłączenie pełne (bez progresji) i zaliczenie (kredyt) pełne.

Stosowana w polskim prawie podatkowym metoda zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu,

określana mianem „wyłączenia z progresją”, polega na tym, że:

• dochód osiągnięty w drugim państwie (państwie źródła) jest wyłączony z opodatkowania w państwie

  rezydencji, ale stawkę podatku od dochodu uzyskanego w państwie rezydencji ustala się biorąc pod uwagę

  cały dochód (łącznie z dochodem uzyskanym w drugim państwie),

• w państwie rezydencji, nie uwzględnia się w ogóle dochodu osiągniętego w drugim państwie, lecz stosuje

  się stawkę progresywną określoną jedynie dla dochodu uzyskanego w państwie rezydencji,

• w państwie rezydencji podatek obliczany jest według stawki progresywnej właściwą dla całego dochodu

  (łącznie z dochodem osiągniętym w drugim państwie), a od kwoty tak obliczonego podatku odlicza się

  podatek zapłacony za granicą.

Stosowana w polskim prawie podatkowym metoda zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, określana

mianem „zaliczenia” („kredytu podatkowego”, ,,kredytu zwykłego”, „zaliczenia zwykłego”), polega na:

• odliczeniu od podatku płaconego w Polsce całej kwoty podatku zapłaconego za granicą ( w państwie źródła),

• odliczeniu od podstawy opodatkowania dochodu osiągniętego za granicą,

• odliczeniu podatku zapłaconego za granicą, jednakże tylko do wysokości kwoty podatku, która proporcjonalnie

  przypada na dochód uzyskany za granicą.

Umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, zawarte przez Polskę odnośnie opodatkowania

dochodu z majątku nieruchomego położonego w drugim Umawiającym się Państwie, co do zasady:

• dopuszczają opodatkowanie dochodu w tym drugim państwie, a ,,majątek nieruchomy” określany jest

  zgodnie z prawem Państwa, na którego terytorium jest położony,

• dopuszczają opodatkowanie dochodu w tym drugim państwie, przy czym zawsze wyłączony jest dochód

  z majątku nieruchomego przedsiębiorstwa,

• dopuszczają opodatkowanie dochodu w tym drugim państwie, przy czym zawsze wyłączony jest dochód z

  gospodarstwa rolnego lub leśnego.

Umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, zawarte przez Polskę, co do zasady dopuszczają

opodatkowanie dywidend:

• zarówno w państwie, w którym znajduje się siedziba spółki wypłacającej dywidendy, jak i w państwie, w

  którym ma miejsce zamieszkania lub siedzibę osoba uprawniona do otrzymania dywidendy,

• jedynie w państwie, w którym ma miejsce zamieszkania lub siedzibę osoba uprawniona do otrzymania

  dywidendy

• jedynie w państwie, w którym znajduje się siedziba spółki wypłacającej dywidendy.