มหาเวสสันดร ม.4 (2)

ชูชก เป็น พระเทวทัต

พระนางผุสดี เป็น พระนางสิริมหามายา

พระกัณหา เป็น พระอุบลวรรณาเถรี

พระเจ้ากรุงสญชัย เป็น พระเจ้าพิมพิสาร

ทานบารมี

ศีลบารมี

อธิษฐานบารมี

ปัญญาบารมี

ความเมตตา กรุณา

ความเกรงใจไม่ขัดใจผู้อื่น

ความอดทนและความเสียสละ

การใช้ปัญญาไตร่ตรอง

บริจาคช้างคู่บ้านคู่เมืองให้แก่คนอื่น

ช่วยเหลือภัยแล้งชาวเมืองใกล้เคียง

ยอมยกพระมเหสี พระโอรสและพระธิดาให้แก่คนอื่น     

ยอมเนรเทศตนเองไปอยู่ป่า          

กัณฑ์ทศพร

กัณฑ์วนปเวศน์

กัณฑ์ชูชก

กัณฑ์จุลพน                                         

หากขาดปัญญาย่อมถูกหลอกได้ง่าย

คนโง่เป็นเหยื่อของคนฉลาด

ไว้ใจทาง วางใจคน จะจนใจตัว

เอ็นดูเขา เอ็นเราขาด

เพราะชูชกโกหกว่าพระเจ้าสญชัยให้ มาตาม และต้องการให้พระเวสสันดรกลับไปครองเมืองเชตุดรตามเดิม

เพราะชูชกโกหกว่าจะมาถวายช้างปัจจัยนาเคนทร์ที่พระเวสสันดร  ทรงมอบให้กับเมืองกาลิงครัฐคืน

เพราะชูชกได้มอบทรัพย์สมบัติจำนวนมากให้กับพรานเจตบุตรเพื่อให้บอก ทางแก่ตนเอง

เพราะชูชกบอกว่าต้องการให้ พระเวสสันดรช่วยปรุงยาเพื่อรักษา โรคร้ายของนางอมิตดาภรรยาของตน 

เพราะเป็นช่วงเวลาที่เย็นมากแล้ว กลัวว่าถ้านำตัวชาลีกัณหากลับทันทีคง ไม่ได้จึงนอนพักก่อน

เพราะพระนางมัทรียังคงอยู่ในอาศรม  

กลัวว่าพระนางมัทรีจะไม่ยอมยกให้

เพราะเป็นธรรมเนียมปฏิบัติของพราหมณ์ว่าไม่ให้ขอทานในเวลย่ำเย็นต้องรอให้รุ่งสางเสียก่อน    

เพราะชูชกเดินทางเหนื่อยล้ามากจึง นอนพักเหนื่อยก่อน สุดท้ายจึงมา  รู้สึกตัวเมื่อรุ่งเช้าเสียแล้ว

450 เรื่อง

500 เรื่อง

550 เรื่อง

600 เรื่อง

ลูก และ ภรรยา

ทรัพย์สมบัติ     

สัตตสดกมหาทาน

ช้างปัจจัยนาเคนทร์