ΑΝΤΩΝΥΜΙΕΣ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Καμία αντωνυμία δεν έχει κλητική πτώση.

• Σωστό

• Λάθος

Η γενική πληθυντικού του θηλυκού της αντωνυμίας αὕτη είναι

• ταύτης

• τούτων

• ταύτων

• ταύταις

Η δοτική πληθυντικού της αντωνυμίας ὅδε, ἥδε, τόδε στο αρσενικό είναι:

• τῷδε

• ταῖσδε

• τοῖσδε

• τοῖςδε

Της αντωνυμίας ὅπερ η γενική ενικού είναι...

• οὗπερ

• ὧνπερ

• ἅπερ

• οἷσπερ

• οὕσπερ

Η προσωπική αντωνυμία α προσώπου έχει γενική ενικού

• σοῦ, σου

• σοί, σοι

• ἐμοῦ, μου

• ἡμῶν

Τὸ χωρίον, ________ παρὰ τὸν ποταμὸν κεῖται, κατάφυτόν ἐστι.

• ἅ

• ὅν

• ὅ

• οὗ

Οὐ πείθεσθε ____________ (οὗτος, αὕτη, τοῦτο, δοτ. πληθ. αρσεν.) τοῖς λόγοις.

• τούτων

• ταύτην

• τούτους

• τούτοις

Ἀδικία οὐ πρέπει ὑµῖν, τοῖς δικασταῖς !

Ο τύπος της προσωπικής αντωνυμίας στον άλλο αριθμό είναι

• σοι

• σου

• σύ

• σέ

Τί ἂν διαφέροιεν ἄνθρωποι ἀκρατεῖς θηρίου; Η αντωνυμία ΤΙ είναι......

1.  

• 1.   αναφορική

• 1.  ερωτηματική

Τοῖς δ’ ἔργοις ἀφ’ ...............   (ουδ. γεν. πληθ.) ἂν ἡ εἰρήνη γένοιτο ἐναντιοῦνται.

• οἷς 

• ᾧ

• ὧν

• οὕς