Przemoc na podst. psychologiadziecka.org

1. Chłopak ze starszej klasy często wymaga od ciebie pożyczenia pieniędzy, niby małych kwot, ale dzieje

się to regularnie. Gdy odmawiasz i mówisz, że nic ze sobą nie masz, szturcha cię, czasami przewraca

i rzuca twoim plecakiem. Ostatnio zagroził, że posunie się dalej i policzą się z tobą też i jego koledzy.

Zaczynasz się go obawiać i nie wiesz, jak zareagować. Co zrobisz?

• Kontynuuję dawanie pieniędzy, aby uniknąć problemów. Lepiej tak, niż narazić się na pobicie.

  Myślę sobie: „I tak nikt mi w tej sytuacji nie może pomóc, dopadną mnie po szkole”.

• Proszę kolegów z klasy o wsparcie. Musimy sami rozwiązać ten problem.

• Przyszedł ten moment, że już wiem, że nie poradzę sobie z tym sam(a) i sytuacja jest niebezpieczna.

  Szukam pomocy u dorosłych, np. rodziców, wychowawcy lub pedagoga szkolnego.

2. W sieci natrafiasz na filmik, na którym kilka osób z twojej szkoły dokucza i wyśmiewa innego ucznia,

nagrywając jego reakcje. Filmik szybko się rozprzestrzenia w social mediach, a osoba na filmie wydaje się

bardzo zdenerwowana i zasmucona. Co robisz?

• Udostępniam filmik dalej, ponieważ wszyscy to robią i wydaje się to popularne

• Ignoruję filmik, uznając, że to nie mój problem i nie chcę być w to wciągnięty(-a).

• Nie udostępniam filmiku, a także zgłaszam go na platformie social mediów jako nieodpowiedni

  i informuję o sytuacji dorosłego, np. nauczyciela lub rodzica.

3. Na szkolnym korytarzu słyszysz, jak grupa uczniów plotkuje i rozsiewa nieprawdziwe historie o twoim

przyjacielu, oskarżając go

o rzeczy, których nie zrobił. Twojego przyjaciela nie ma w pobliżu, ale wiesz, że plotki te mogą mu bardzo

zaszkodzić. Jak reagujesz?

• Podchodzę do nich i mówię: „Chwila, chwila, przecież to nieprawda. Dajcie spokój, niefajnie

  obgadywać kogoś, szczególnie że go tu nie ma. Czy powiedzielibyście mu to samo sam na sam, prosto

  w twarz?”.

• Dołączam do rozmowy, aby nie wyróżniać się i być akceptowanym(-ną) przez grupę).

• Wiem, że to nie jest do końca fair, ale milczę, myśląc o tym, żeby nie skojarzono mnie z moim

  przyjacielem.

4. Jesteś świadkiem sytuacji, w której grupa uczniów z twojej szkoły tworzy fałszywy profil w mediach

społecznościowych, aby naśmiewać się z pewnego nauczyciela. Profil zawiera ośmieszające, a wręcz

wulgarne treści, które szybko zyskują popularność wśród uczniów. Twoi rówieśnicy wydają się być

rozbawieni, ale ty zdajesz sobie sprawę z powagi sytuacji. Jak postępujesz?

• Trzeba mieć dystans do życia, więc śmieję się razem z innymi. Zresztą nie chcę być odbierany(-a) jako

  lizus/lizuska.

• Nie biorę udziału w rozpowszechnianiu profilu i anonimowo zgłaszam go administratorom platformy

  społecznościowej jako naruszający zasady. Następnie dyskretnie informuję dorosłego ze szkoły, np.

  innego nauczyciela lub dyrektora, o zaistniałej sytuacji.

• Czuję dyskomfort, ale nie podejmuję żadnych działań, bo boję się negatywnych reakcji ze strony

  znajomych. Lepiej czasami ugryźć się w język.

5. W szkole zauważasz, że jeden z uczniów jest regularnie wyśmiewany z powodu swojego akcentu.

Chociaż próbuje się śmiać z tych „żartów”, widzisz, że wcale nie jest mu tak wesoło, a reszta grupy

pozwala sobie na coraz więcej. Jak reagujesz?

• Przestaję śmiać się z tych niby-żartów i mówię innym, że to nie jest w porządku. Próbuję zmienić

  temat lub odwrócić uwagę od wyśmiewanego ucznia.

• Dołączam do zabawy, bo wszyscy tak robią, myślę, że to zwykłe żarty i że nie należy tego brać zbyt

  poważnie, zresztą nie chcę być postrzegany(a) jako ktoś, kto nie ma poczucia humoru.

• Postanawiam ignorować sytuację, to nie moja sprawa.

6. Po lekcji wychowania fizycznego dowiadujesz się, że ktoś potajemnie nakręcił filmik, na którym twoja

koleżanka/twój kolega przebiera się w szatni. Martwisz się, że ten filmik może być przesłany dalej

w wiadomościach lub nawet wrzucony do Internetu. Co zrobisz?

• Ignoruję to, myśląc, że to tylko niegroźny żart. Zresztą nie pierwszy, nie ostatni raz.

• Natychmiast dyskretnie informuję zaufanego nauczyciela, pedagoga szkolnego lub innego dorosłego

  w szkole o zaistniałej sytuacji, podkreślając, że rozpowszechnianie tego filmiku może mieć poważne

  konsekwencje dla osoby, która została na nim uwieczniona.

• Czekam, jak rozwinie się sprawa. Może nic się nie stanie...

7. Na przystanku autobusowym jesteś świadkiem, jak grupa nastolatków się bije. Co zrobisz?

• Ale widowisko się trafiło! Filmuję bójkę, aby pokazać ją później znajomym.

• Odchodzę z tego miejsca i zachowując bezpieczną odległość, zgłaszam sytuację osobie dorosłej:

  rodzicowi, nauczycielowi lub komuś innemu. Jeżeli czuję, że ta sytuacja jest niebezpieczna, powiadamiam

  policję.

• Mimo że grupa jest mocno agresywna, sam(a) staję w obronie ofiary, staram się powstrzymać konflikt,

  ryzykuję też, że zostanę wciągnięty(-a) w bójkę.

8. Zauważasz, że kilka starszych dziewczyn zaczepia i wyśmiewa młodszą dziewczynkę. W pewnym

momencie doszło do tego, że jedna z dziewczyn popchnęła ją mocno, a ta upadła, reszta śmieję się

i zaczyna to filmować. Jak reagujesz?

• Chcę pomóc ofierze. Podbiegam do nich i popycham najbardziej agresywną dziewczynę, ostrymi

  słowami mówię o ich okropnym zachowaniu.

• Odchodzę z tego miejsca i zachowując bezpieczną odległość, zgłaszam sytuację osobie dorosłej:

  rodzicowi, nauczycielowi lub komuś innemu. Jeżeli czuję, że ta sytuacja jest niebezpieczna, powiadamiam

  policję.

• Najpierw oceniam swoje bezpieczeństwo podczas interwencji. Jeśli sytuacja wydaje się niebezpieczna

  lub nie jestem pewny(-a), jak zareagować, informuję o wszystkim dorosłego, np. rodziców, nauczycieli,

  lub w razie potrzeby dzwonię na numer alarmowy.

9. Podczas przebierania się na lekcję wychowania fizycznego zauważasz, że twoja koleżanka/twój kolega

z klasy, która(-y) często chowa się pod swetrami, ma siniaki i zadrapania na ciele, zwłaszcza na plecach.

Od paru tygodni przychodzi do szkoły smutna(-y) i jakby zapłakana(-y). Co robisz? Czy zareagujesz jakoś?

• Na forum wszystkich zebranych zagaduję: „Ej, a co ty taka posiniaczona(-y)?”.

• Gdy zostajecie same/sami, delikatnie ją pytasz: „Czy wszystko w porządku? Widziałam(-em) siniaki

  i zadrapania. Jakbyś chciała kiedyś pogadać, to możemy spotkać się na placu zabaw. Zresztą zawsze

  możesz pogadać z nasza panią pedagog lub nawet zadzwonić na specjalny numer, pod którym pomaga

  się dzieciom i młodzieży. Czekaj... jak to było? 116 111". Ewentualnie dyskretnie informuję dorosłych,

  rodziców lub zaufanego nauczyciela o niepokojących sygnałach

• Pytam koleżanki lub kolegów z klasy, czy oni może coś wiedzą o tych siniakach i zadrapaniach.

  To naprawdę bardzo dziwna i ciekawa sprawa.

10. Twoja najlepsza koleżanka ostatnio częściej się obraża, karze cię milczeniem lub złośliwie dogryza.

Nie chcesz tracić przyjaźni, więc za każdym razem mocno ją przepraszasz, chociaż nie zawsze wiesz za co dokładnie. Co możesz zrobić w tej sytuacji, aby poczuć się przede wszystkim sam(a) ze sobą dobrze?

• Kontynuuję przepraszanie i stawiam jej potrzeby ponad swoje, aby tylko utrzymać przyjaźń. Przy czym

  w głębi serca zaczynam czuć się coraz gorzej emocjonalnie i spada moja samoocena. „Może naprawdę

  jestem taki beznadziejny(-a)?”

• Zaczynam jej po prostu unikać, nawet jeśli to oznacza samotność, a z biegiem czasu postanawiam

  spędzać czas z innymi osobami, takimi, które mnie lepiej traktują.

• Umawiam się na spokojną rozmowę z koleżanką i mówię: „Czuję się zaniepokojony(-a) i smutny(-a),

  gdy dochodzi między nami do nieporozumień. Dla mnie ważne jest, abyśmy mogli/mogły szczerze

  porozmawiać o naszej przyjaźni. Czy możemy spróbować znaleźć sposób na to, by zacząć lepiej się

  rozumieć?”..