szkolna ocena funkcjonalna

Diagnoza stanowi podstawę działań pedagogicznych nauczyciela, ponieważ:

• umożliwia rozpoznanie indywidualnych potrzeb i preferencji ucznia, co pozwala skutecznie kształcić, wychowywać i wspierać jego rozwój

• pozwala nauczycielowi szybciej zakończyć lekcję

• gwarantuje, że wszyscy uczniowie osiągną te same wyniki

• jest wymagana wyłącznie do celów administracyjnych

Które stwierdzenie NAJLEPIEJ odzwierciedla ewolucję rozumienia diagnozy w pracy nauczyciela przedstawioną w tekście?

• Diagnoza nauczycielska zawsze ograniczała się do badań gotowości szkolnej prowadzonych przez specjalistów zewnętrznych.

• Diagnozowanie pozostaje jedynie epizodycznym zadaniem, które nie wymaga modelu teoretycznego ani metodycznych kroków postępowania.

• Diagnostyka przeszła od zewnętrznej, epizodycznej oceny do zintegrowanego, szkolnego procesu Szkolnej Oceny Funkcjonalnej, łączącego diagnozę nauczycielską i specjalistyczną.

• Współczesna diagnoza polega przede wszystkim na formalnej ocenie efektów realizacji podstawy programowej.

Które z poniższych oczekiwań wobec procesu Szkolnej Oceny Funkcjonalnej są zgodne z treścią materiału? Wybierz wszystkie poprawne odpowiedzi.

• Wieloetapowe i ciągłe poznawanie ucznia w pełnym cyklu życia, a nie epizody „gabinetowe”.

• Opis diagnostyczny skoncentrowany wyłącznie na obszarze poznawczym, bez perspektywy innych osób.

• Możliwość indywidualizacji opisu poprzez wybór obszarów pogłębienia diagnozy w ramach ustrukturyzowanych ram.

• Racjonalne wykorzystanie zasobów diagnostycznych szkół z jasnym podziałem kompetencji między szkołą a poradnią i specjalistami.

• Ścisłe powiązanie diagnozy z działaniami interwencyjnymi i wspomagającymi.

Zgodnie z opisem w tekście, jakie dwie główne części obejmuje struktura klasyfikacji ICF i jakie zawierają składniki? Wybierz poprawną odpowiedź.

• Część I: Funkcjonowanie i niepełnosprawność (funkcje i struktury ciała; aktywność i uczestnictwo); Część II: Czynniki kontekstowe (czynniki środowiskowe; czynniki osobowe)

• Część I: Diagnoza medyczna (objawy; leczenie); Część II: Kontekst edukacyjny (program nauczania; ocena klasyczna)

• Część I: Rozwój poznawczy (pamięć; uwaga); Część II: Rozwój społeczny (relacje; emocje)

• Część I: Kompetencje szkolne (czytanie; matematyka); Część II: Kompetencje życiowe (samoobsługa; mobilność)

Który z poniższych planów najlepiej odzwierciedla kluczowe kompetencje Obszaru II (Ogólne zadania i obowiązki) podczas organizacji wykonania złożonego zadania szkolnego przez ucznia?

• Inicjowanie zadania, ustalenie czasu i materiałów, zaplanowanie kolejnych kroków, finalizacja zadania.

• Rozpoczęcie zadania bez planowania, wykonanie wszystkich kroków jednocześnie, zakończenie bez podsumowania.

• Wykonanie zadania bez ustalania czasu i materiałów, pominięcie finalizacji.

• Zainicjowanie zadania, wykonanie tylko jednego kroku, zakończenie bez analizy efektów.

Wybierz stwierdzenie, które NAJLEPIEJ odróżnia monitoring od ewaluacji w procesie Szkolnej Oceny Funkcjonalnej (SzOF).

• Monitoring ma charakter bieżącej oceny formatywnej i polega na ciągłym zbieraniu oraz analizie danych o przebiegu działań, podczas gdy ewaluacja ma charakter reaktywny i jest zwykle prowadzona po zakończeniu etapu pracy w celu oceny stopnia osiągnięcia celów.

• Monitoring jest działaniem wykonywanym głównie po zakończeniu semestru, a ewaluacja jest prowadzona codziennie w trakcie zajęć.

• Monitoring dotyczy wyłącznie opinii nauczycieli, natomiast ewaluacja wyłącznie opinii rodziców.

• Monitoring i ewaluacja to synonimy – oba pojęcia oznaczają ten sam proces bez różnic w czasie i funkcji.