รัชกาลที่ ๑

รัชกาลที่ ๒

รัชกาลที่ ๓

รัชกาลที่ ๔

กาพย์ยานี ๑๑

กาพย์ฉบัง ๑๖

กาพย์สุรางคนางค์ ๒๘

โคลงสี่สุภาพ

มาตราตัวสะกด

การแต่งคำประพันธ์

การสอนคนให้ทำความดี

เรื่องพืชพรรณธรรมชาติและสัตว์ป่า

มูลบทบรรพกิจ

วาหนิติ์นิกร

อักษรประโยค

สังโยคพิธาน

พระยาอุปกิตศิลปสาร (นิ่ม กาญจนาชีวะ)

เจ้าพระยาพระคลัง (หน)

พระยาศรีสนทรโวหาร (น้อย อาจารยางกูร)

เจ้าฟ้าธรรมาธิเบศร์ (กุ้ง)

พระรัตนตรัย

ครูอาจารย์

เทวดา

พระมหากษัตริย์

ผู้คนไม่ฝักใฝ่ในพระพุทธศาสนา

พระไชยสุริยาและพระมเหสีประพฤติตนไม่ดี

เสนาบดีไม่ประพฤติตนอยู่ในครรลองคลองธรรม

พระนางสุมาลีเล่นชู้

เห็นผิดเป็นชอบ

ผิดลูกผิดเมีย

ไม่รู้บุญรู้คุณ

ความโลภ

โลภมากลาภหาย

การรู้หน้าที่ของตนเองทำให้สังคมดำเนินไปได้ด้วยความสงบสุข

การคดโกงกดขี่ห่มเหงผู้อื่นเป็นสิ่งที่ไม่ดี

ข้าราชการในเมืองไม่ควรคดโกงและข่มเหงประชาชน

๖ ชนิด

๗ ชนิด

๘ ชนิด

๙ ชนิด

๗ ชนิด

๘ ชนิด

๙ ชนิด

๑๐ ชนิด

มาม่า

แฟ้บ

โลชั่น

ญี่ปุ่น

ลักษณนามของไข่ คือ ใบ,ฟอง,ลูก

ลักษณนามของปิ่นโต คือ ใบ,ลูก,เถา,สาย

ลักษณนามของเต็นท์ คือ ใบ,ลูก,หลัง

ลักษณนามของปฏิทิน คือ แผ่น,ฉบับ,อัน

ความเรียง

ความรู้สึก

การรถไฟ

การละเล่น

คำบุรุษสรรพนาม

คำสรรพนามถาม

คำสรรพนามไม่ชี้เฉพาะ

คำวิเศษณ์แสดงคำถาม

สูง-เตี้ย

ผอม-อ้วน

หนัก-หนา

หอม-เหม็น

ลุงบุญมีท่านใจดีกับหลาน ๆ

ลุงมีบ้านหลังใหญ่กว่าที่ไหน

เท่าที่รู้แกอยู่แบบไม่มีใคร

เหมือนยายไก่กุ๊กกุ๊กอุ๊อุ๊อิ๊

คิดจะงกจึงต้องพบความเศร้าโศก

ของบนโลกถูกและดีมีที่ไหน

ต่อไปต้องซื้ออย่างระวังใจ

ของถูกมักจะไร้คุณภาพเอย

คำบุพบทบอกเวลา

คำวิเศษณ์บอกเวลา

คำสรรพนามชี้เฉพาะ

คำบอกกำหนด

พบศัตรูปากปราศัย

ความในอย่าไขเขา

อย่าเบียดเสียดแก่มิตร

อย่าผูกมิตรคนจร

เข้าเถื่อนอย่าลืมพร้า หน้าศึกอย่านอนใจ

ช้างไล่แล่นเลี่ยงหลบ สุวานขบอย่าขบตอบ

เผ่ากษัตริย์เพลิงงู อย่าดูถูกว่าน้อย

อย่าขอของรักมิตร ชอบชิดมักจางจาก

เมื่อน้อยให้เรียนวิชา ให้หาสินเมื่อใหญ่

รักตนกว่ารักทรัพย์ อย่าได้รับของเข็ญ

ภักดีจงอย่าเกียจ เจ้าเคียดอย่าเคียดตอบ

สู้เสียสินอย่าเสียสัตย์

คนน่ารัก

คนที่ทำตัวขบขัน

คนที่มีเล่ห์เหลี่ยมมาก

คนที่มีหน้าตาชวนให้มอง

คนยากไร้

คนชั่วร้าย

คนใจนักเลง

คนมีอำนาจ