Үш күндік жолдың қай күніне бала шәкірт барын салды?

Баланың асығуын Байтас пен Жұмабай қалай жорыды?

Құнанбайдың Найманкөк деген үлкен ақ көк аты

. ..осы белдің ойына құлай бергенде ..... арт жағынан сол иығы тұсынан тасырлатып кеп қосылған бір дүсірді есітті.

Баланы алып, бізді баққан екен ғой деп көк атты тепкілей берген кім?

Абайдың ұры боп ойнаған жері

Құнанбайдың екі аты жарыса жөнелгенде

- Мас көзіңді, мас! - деп, әзірейілдей төніп келе жатқан бірдеме. Атын да, кісісін де болжай алмады. Әдейі танытпайын деп, бет-аузын таңып алыпты. Бұл өңірдегі күндіз шабатын ұрының әдеті. Байтаста үн жоқ, өз бетімен зымғап барады. Қолды болса болатын жорға Жұмабай.

Енді не де болса жанды қармайын деп, тақымындағы шоқпарына жабысты. Соны суыра беріп:

«Әй, анау да көк желкеден ұрады-ау!» - деп жасқаншақтап келе жатыр еді.

Қуғыншы ойлағандай-ақ шоқпарды жөндеп суыртпады. Тақымынан толық шығарып алғанша бастырмалатып кеп, Жұмабайдың қалың қара тымағын көзіне қарай баса кигізіп жіберіп, сол сәтте шоқпарға жармасты. Жұмабайдың басын көтеріп, тымағын түзеуге мұршасы келмеді. Тартысуға да қорғаншақ, шабуға да мүгедек болып қалды. Сүйткенше, жырынды жау мұның жаңағыдай сасқалаңымен пайдаланып, шоқпарды да тартып алды.

Енді, ақ боз ат та бірдемеге тіреліп тоқтағандай. Жұмабай зорға дегенде бойын түзеп ап, жаңа ғана тымағын кейін қайырып қап еді.

Қараса, бұның шоқпарын тартып ап, ақ боз аттың алдынан көлденең шығып, қазір шексілесі қатып, үнсіз күліп тұрған бағанағы шәкірт бала. Өзі айтқан «Құнанбайдың бөлтірігі» - Абай екен.

1.Қолды болатын кім?

А)Жұмабай

Ә)Байтас

Б)Ат

В)Ешкім

Г)Барлығы дұрыс

Жасқаншақтап келе жатқан кім?

Жырынды жау қалай шоқпарын тартып алды?

Әдейі танытпайын деп бет-аузын таңып алған қуғыншы?

Жұмабайдың байқауынша Құнанбайдың бөлтірігі, үнсіз күліп тұрған

- Әйтеуір сендерден дәрмен жоқ екен, ендеше бірге жүрдім не, жеке жүрдім не? Ал кеттім! - деп, соқтырта жөнелді. Бұл - Тақырбұлақтан өте бергенде бастағаны еді.

Содан жаңағы қауіпті деген Есембайға жеткенше, артына бірде-бір қараған жоқ. Көз ұшына кетіп ұзап алып, ылғи жапа-жалғыз шауып отырған.

Жолдың бұл тұстары ылғи белес-белес болатын. Осы қазіргідей боп жұрт Шыңғысқа, жайлауға қарай көшкен-де елсіз боп қалатын жер. Алыстан жолды бағып отыратын тұрғылары бар. Тақ иек артпадан, өкпе тұстан жүргіншіге жауды қоян-қолтық, құшақтастыра түсіретін ұры сай, жасырын жыралары да бар.

Бұдан бұрынғы екі күндік жолда үлкендер жылдам жүрмей, баланың шыдамын әбден тауысқан-ды. Ол сондықтан, бүгін ауылға жететін күні үлкендерді еріксіз қатты жүргізудің айласын тапқанына дән ырза. Күні бойы осылай етуге байлаған.

1.Бала Абайдың сыншылдық қасиеті ашылатын тұс.

Жас Абайдың батылдығын көрсететін әрекеті

Үлкендерді еріксіз жылдам жүргізудің тәсілі

Бала Абайдың шыдамының таусылуының мәні

Абай өзінің тапқан айласын қалай қабылдады?

- Е, сендер ше? Сендер беріп жібересіңдер ме?

- Ойбай, бізде не қауқар бар? Біз екеу-ақ...

- Олар самсаған сары қол. Бұл Есембайда ұдайы жау жатады. Тек бізді өзіміздің елдің адамы деп аман қалдырмаса, жер жаман, - деп Жұмабай шошыта сөйлегісі келеді.

Баланың қытығына тиетіні осы жері.

1.Бала Абайдың батылдығын көрсететін тұс

Қорқақтық пен батылдықты ажыратып көрсету үшін автор қандай тәсіл пайдаланған?