"ต้อยตะริดติดตี่เจ้าพี่เอ๋ย

จะละเลยเร่ร่อนไปนอนไหน

แอ้อีอ่อย สร้อยฟ้าสุมาลัย

แม้นเด็ดได้แล้วไม่ร้างให้ห่างเชย "

ใช้โวหารภาพพจน์แบบใด

"ซึ่งพระองค์จะพาสองหลาน

ออกไปสังหารยักษา

ก็ต้องความตาม ไวกูณฐ์ มา

สุดแต่พระมหามุนี "

ใช้โวหารภาพพจน์แบบใด

"“อย่าเอื้อมเด็ดดอกฟ้า มาถนอม

สูงสุดมือมักตรอม อกไข้ "

ใช้โวหารภาพพจน์แบบใด

"รักก่อวิวาทกัน !โอ้ความชังอันน่ารัก ! "

ใช้โวหารภาพพจน์แบบใด

"รถเอยรถที่นั่ง

บุษบกบัลลังก์ตั้งตระหง่าน

กว้างยาวใหญ่เท่าเขาจักรวาฬ

ยอดเยี่ยมเทียมวิมานเมืองแมน"

ใช้โวหารภาพพจน์แบบใด

“… คำฝรั่งมีอยู่ว่า “ เงินพูดได้ ” แต่ที่จริงมันพูดเมื่อเจ้าของเป็นคนปากโป้งและถ้าเช่นนั้นมันจะพูดอะไรออกมาแต่ะคำก็ล้วนแต่จะบาดหูคนทั้งนั้น ส่วนความจนแร้นแค้นนั้นก็พูดได้ แต่มันจะพูดว่ากระไรไม่มีใครอยากฟัง… ”

ใช้โวหารภาพพจน์แบบใด

"โอ้ความเบาแสนหนัก !ความป้ออันงึมงัม ! "

ใช้โวหารภาพพจน์แบบใด

"ณ ยามสายัณห์ตะวันยิ่งย้อย

แนะเร่งเท้าหน่อยทยอยเหยียบหนาฃ

ตะแล้กแต้กแต้ก จะแหลกแล้วจ้า

กระด้งรีบมาเถอะรับข้าวไป "

ใช้โวหารภาพพจน์แบบใด

"คิ้วก่ง เหมือน กงเขาดีดฝ้าย

จมูก ละม้ายคล้าย พร้าขอ

หูกลวงดวงพักตร์หักงอ

ลำคอโตตันสั้นกลม"

ใช้โวหารภาพพจน์แบบใด

"เมฆสีดำแต้มฟ้าเวลานี้

มันจะมีวันจางร้างฟ้าไหม

เราอยากเห็นรุ้งทองของฟ้าไทย

ผ่องอำไพกระจ่างทาบกลางฟ้า”

ใช้โวหารภาพพจน์แบบใด

"ตื่นอยู่แต่หลับในนี่ไม่เป็นเช่นเห็นนา ! "

ใช้โวหารภาพพจน์แบบใด

“… เออหนอ!ถ้าเรามีนาวาทิพย์ทำด้วยมุกดา มีความปรารถนาเป็นใบมีความอำเภอใจเป็นหางเสือได้แล่นเรือลอยละล่องไปในแม่น้ำนั้นขึ้นไปถึงต้นน้ำ …” ใช้โวหารภาพพจน์แบบใด

“เรียมร่ำน้ำเนตรถ้วม ถึงพรหม

พาหมู่สัตว์จ่อมจม ชีพม้วย”

ใช้โวหารภาพพจน์แบบใด

"โลกมนุษย์ยังมีสีดำขาว มีดินดาวร้อนเย็นและเหม็นหอม ! "

ใช้โวหารภาพพจน์แบบใด

"สูงระหงทรงเพรียวเรียวรูด

งาม ละม้ายคล้าย อูฐกะหลาป๋า

พิศแต่หัวตลอดเท้าขาวแต่ตา

ทั้งสองแก้มกัลยา ดัง ลูกยอ"

ใช้โวหารภาพพจน์แบบใด

“ลมหนาวเริ่มล่องมาจากฟ้าแล้ว

พรม จูบ แผ่วเจ้าพระยาโรยฝ้าฝัน

คลื่นคลี่เกลียวแก้วม้วนกับนวลจันทร์

กระซิบสั่น ซ่านกระเซ็นเป็นลำนำ”

ใช้โวหารภาพพจน์แบบใด

"มันก็ เป็น ช้างงาอันกล้าหาญ

เราก็ เป็น ช้างสารอันสูงใหญ่

จะอยู่ป่าเดียวกันนั้นฉันใด

นานไปก็จะยับอัปมาน"

ใช้โวหารภาพพจน์แบบใด

"เคยหมอบใกล้ได้กลิ่นสุคนธ์ตลบ

ละอองอบรสรื่นชื่นนาสา

สิ้นแผ่นดินสิ้นรสสุคนธา

วาสนาเราก็สิ้นเหมือนกลิ่นสุคนธ์ "

เกิดรสวรรณคดีใดต่อไปนี้

"น้ำใจนางเหมือนน้ำค้างบนไพรพฤกษ์

เมื่อยามดึกดังจะรองเข้าดื่มได้

ครั้งรุ่งแสงสุรีย์ฉายก็หายไป

เพิ่งเห็นใจเสียเมื่อใจจะขาดรอน"

เกิดรสวรรณคดีใดต่อไปนี้

"คอโก่งเป็นวงราววาด

รูปสะอาดราวนางสำอางศรี

เหลียวหน้ามาดูภูมี

งามดังนารีชำเลืองอาย"

เกิดรสวรรณคดีใดต่อไปนี้