นี่จนใจไม่มีเท่าขี้เล็บ..... เกียจเก็บเลยทางมากลางหน

ถึงห้วยโป่งเห็นธารละหานไหล..... คงคาใสปลาว่ายคล้ายคล้ายเห็น

เสียงสินธุดุดั้นลั่นพิลึก..... สะท้านสะทึกโถมฟาดฉาดฉาดฉาน

เหมือนนกฟ้องดวงจันทร์ให้ผันดู..... คนมาสู่ซ่องพักมันรักษา

อุปมา

อุปลักษณ์

อติพจน์

อวพจน์

บ้างแออัดจัดการประสานเสียง

ตื่นสะดุ้งเขาประดังระฆังก้อง

บ้างกอบปรายเบี้ยโปรยอยู่โกรยกราว

ชาวบ้านนอกตกใจร้องไห้ดัง

มีหมีพีดำขลับ..... ขึ้นไม้ผับฉับไวถึง

กระจงกระจิดเตี้ย..... วิ่งเรี่ยเรี่ยน่าเอ็นดู

กระรอกหางพัวพู่..... โพรงไม้อยู่คู่ไล่ตาม

เลียงผาอยู่ภูเขา..... หนวดพรายเพราเขาแปล้ปลาย