รสใดคือรสแห่งความโกรธ

รสใดคือการชมความงามต่างๆ

รสใดคือการเกี้ยวพาราสี

“จะเจ็บจำไปถึงปรโลก ฤๅรอยโศกรู้ร้างจางหาย

จะเกิดกี่ฟ้ามาตรมตาย อย่าหมายว่าจะให้หัวใจ”

ตรงกับรสใด

“ถึงม้วยดินสิ้นฟ้ามหาสมุทร ไม่สิ้นสุดความรักสมัครสมาน

แม้นเกิดในใต้ฟ้าสุธาธาร ขอพบพานพิศวาสไม่คลาดคลา”

ตรงกับรสใด

”เคยหมอบใกล้ได้กลิ่นสุคนธ์ตลบ ละอองอบรสรื่นชื่นนาสา

สิ้นแผ่นดินสิ้นรสสุคนธา วาสนาเราก็สิ้นเหมือนกลิ่นสุคนธ์”

ตรงกับรสใด

”ตาเหมือนตามฤคมาศ พิศคิ้วพระลอราช

ประดุจแก้วเกาทัณฑ์ ก่งนา

พิศกรรณงามเพริศแพร้ว กลกลิ่มบงกชแก้ว

อีกแก้มปรางทอง เปรียบนา”

ตรงกับรสใด

”เจ้างามปลอดยอดรักของพลายแก้ว ได้มาแล้วแม่อย่าขับให้กลับหนี

พี่สู้ตายไม่เสียดายแก่ชีวี แก้วพี่อย่าได้พร่ำรำพันความ

พี่ผิดพี่ก็มาลุแก่โทษ จงคลายโกรธแม่อย่าถือว่าหยาบหยาม

พี่ชมโฉมโลมลูบด้วยใจงาม ทราบสวาทดิ้นไปไม่ไยดี”

ตรงกับรสใด

"นิจจาเอ๋ยเคยยลแต่หนหลัง ถึงเมื่อครั้งคราวเปรมเกษมสันต์

ทั้งผิวพรรณเหลืองเรื่อเหลือรำพัน ทุกทุกวันแสนจะเพลินจำเริญตา" คำประพันธ์ข้างต้นมีรสวรรณคดีในข้อใด

"ลำพูรายชายตลิ่งล้วนหิ่งห้อย สว่างพรายแพร่งพรายขึ้นปลายแขม อร่ามเรืองเหลืองงามงามงามแวม กระจ่างแจ่มจับน้ำเห็นลำเรือ"บทประพันธ์ข้างต้นมีรสวรรณคดีในข้อใด

"ในลักษณ์นั้นว่าน่าประหลาด เป็นเชื้อชาตินักรบกลั่นกล้า เหตุไฉนย่อท้อรรอรา หรือจะกล้าแต่เพียงวาที"บทประพันธ์ข้างต้นมีรสวรรณคดีในข้อใด

"พระโหยหวนครวญเพลงวังเวงจิต ให้คนคิดถึงถิ่นถวิลหวัง ว่าจากเรือนเหมือนนกมาจากรัง อยู่ข้างหลังก็จะแลชะแง้คอย" บทประพันธ์ข้างต้นมีรสวรรณคดีในข้อใด

"พลางกอดพลายงามแอบไว้แนบอก น้ำตาตกพร่างพรายทั้งซ้ายขวา โอ้มีกรรมทำไว้แต่ไรมา พอเห็นหน้าลูกแล้วจะแคล้วกัน"บทประพันธ์ข้างต้นมีรสววณคดีในข้อใด

"เหลียงหลังยังเห็นแม่แลเขม้น แม่ก็เห็นลูกน้อยละห้อยหา แต่เหลียวเหลียวเลี้ยวลับวับวิญญา โอ้เปล่าตาต่างสะอื้นยืนตะลึง"บทประพันธ์ข้างต้นมีรสวรรณคดีในข้อใด

"เรืองเรืองไตรรัตน์พ้น พันแสง รินรสพระธรรมแสดง ค่ำเช้า

เจดีระดะแซงเสียดยอด ยลยิ่งแสงแก้วเก้า แก่นหล้าหลากสวรรค์"บทประพันธ์ข้างต้นมีรสวรรณคดีในข้อใด

"ยลโศกยามเศร้ายิ่ง ทรวงเย็น

คิดสุดขัดแสนเข็ญ โศกไข้

หวนหนาวหากนึกเห็น หน้าแห่ง น้องแฮ

ดวงจิตเด็ดจากได้ จึ่งดิ้นจำโดย"

บทประพันธ์ข้างต้นมีรสวรรณคดีในข้อใด

"เหลือบเห็นสตรีวิไลลักษณ์ พิศพักตร์ผ่องเพียงแขไข งามโอษฐ์งามแก้มงามจุไร งามนัยน์เนตรงามกร"บทประพันธ์ข้างต้นมีรสวรรณคดีในข้อใด

หนุ่มน้อยโสภาน่าเสียดาย

ควรจะนับว่าชายโฉมยง

ทนต์แดงดั่งแสงทับทิม

เพริศพริ้มเพรารับกับขนง

เกศาปลายงอนงามทรง

เอวองค์สารพัดไม่ขัดตา

จะเจ็บจำไปถึงปรโลก

ฤๅรอยโศกรู้ร้างจางหาย

จะเกิดกี่ฟ้ามาตรมตาย

อย่าหมายว่าจะให้หัวใจ