โอ้อาวาส/ราชบุรณะ/พระวิหาร แต่นี้นาน/นับทิวา/จะมาเห็น

โอ้ผ่านเกล้า/เจ้าประ/คุณของสุนทร แต่ปางก่อน/เคยเฝ้า/ทุกเช้าเย็น

พระนิพพาน/ปานประหนึ่ง/ศีรษะขาด ด้วยไร้ญาติ/ยากแค้นถึง/แสนเข็ญ

ทั้งปิ่น/เกล้าเจ้า/พิภพ/จบสากล ให้ผ่อง/พ้นภัย/พาลผ่าน/บุรินทร์

น้อมเศียร/บังคมแล้ว/ทูลไป จะขอ/พรเจ้า/ไตรโลกา

ให้นิ้วข้า/เป็นเพชร/ฤทธี จะชี้ใคร/จงม้วยสังขาร์

ไอ้นี่/มีชอบ/มาช้านาน จำจะ/ประทาน/พรให้

นนทกก็/ล้างเท้าให้ เมื่อจะไป/ก็จับ/หัวสั่น

เมื่อมั่งมี/หมูมิตร/มุ่งหมายมอง

เมื่อมัวหมอง/มิตรมอง/เหมือนหมูหมา

เมื่อไม่/มีหมู่มิตร/ไม่มองมา

เมื่อมอดม้วย/หมูหมา/ไม่มามอง

กว่ารอยยิ้ม / อย่างวันนี้ / จะมีได้

เรา / ร้องไห้ร้องไห้ / มาหลายหน

กว่าเลือดเรา / จะเข้มข้น / อย่างเต็มคน

เราอับจน / ทรมา / สาหัสนัก

กว่าจะยืน / เต็มร่าง / อย่างเป็นสุข

เราล้มลุก / คลุกคลาน / มานานนัก

กว่ารักเรา / จะสม / อารมณ์รัก

เราอกหัก / เจียนตาย / มาหลายครั้ง

ก่อนจะมา / ถึงวันที่ / ฝันหา

เราชินชา / กับพิษ / ความผิดหวัง

ก่อนจะได้ / ในสิ่ง / ที่จริงจัง

เราแทบชัง / ความฝัน / อันหลอกลวง

กว่าจะให้ / ใครเขา / เฝ้าคิดถึง

เราซาบซึ้ง / กับการให้ / ใจเป็นห่วง

กว่าจะเชย / รักชิม / จนอิ่มทรวง

เราจาก / ห้วงเสน่หา / ล้นอารมณ์

จิราวรรณเขียนตัวอักษรเอียงเพราะถนัด

ธีรภัทรเขียนผิดจึงลบด้วยหมึกลบหลายแห่ง

ศิรดารีบเขียนหวัดๆ เพื่อให้คัดลายมือเสร็จทันเวลา

อมรเทพตีเส้นด้วยดินสอก่อนคัดลายมือเพื่อให้ตัวอักษรเท่ากันมากที่สุด

เรวดีคัดตัวอักษรหัวเหลี่ยม ตัวเหลี่ยมเท่ากันทุกตัว

อรไพลินคัดสระให้มีขนาดกว้างเท่าพยัญชนะ

ปิยพลเขียนเว้นช่องไฟระหว่างตัวอักษรไม่เท่ากัน

ภูริณัฐวางสมุดเอียงๆ เพื่อจะได้พอดีกับการเขียนของตัวเอง

ทำให้งานเขียนไม่น่าสนใจ

ทำให้วิเคราะห์ผลงานไม่ได้

ทำให้เกิดอุปสรรคในการสื่อสาร

ทำให้สายตาของผู้อ่านเสีย

เพราะเลขไทยถือว่าเป็นสมบัติของชาติ การใช้เลขไทยจึงเป็นการช่วยรักษาสมบัติชาติวิธีหนึ่ง

เพราะเลขไทยอ่านได้เฉพาะคนไทย การใช้เลขไทยจึงจำเป็นในการเขียนเอกสารลับทางราชการ

เพราะเลขไทยถือเป็นภาษาราชการอย่างหนึ่ง การใช้เลขไทยจึงจำเป็นต่อการเขียนอย่างเป็นทางการ

เพราะเลขไทยอยู่บนแป้นพิมพ์ การใช้เลขไทยในการพิมพ์จึงสะดวกกว่าเพราะไม่ต้องเปลี่ยนชุดตัวอักษร

เกรด นอน

พริก กลอง

วิ่ง อ่าน

เกิด พระ

คล้าย เพื่อน

เหลียว อย่า

เห็น หมอบ

ขาด รอด

กวาด กิน

แพร ครัว

ขนม กล้วย

ตลาด สบาย

๓ คำ

๔ คำ

๕ คำ

๖ คำ

สมอง พลอง

อยาก เขนย

ขนม กราบ

ถนน สบาย

คุณ เพ็ญ

เดช เวร

เลข บาป

ลาภ บาท

ชอล์ก เทศน์ เวร

เลข นาค เมฆ

ชาติ กาล ปก

เลือก แยก เหตุ

กลัว เกิด

เสียง เบื่อ

ปลา โต๊ะ

เสือ เกาะ

คิดถึงครั้งก่อนมาน้ำตาไหล

แม้นพูดชั่วตัวตายทำลายมิตร

ถึงหน้าวังดังหนึ่งใจจะขาด

เป็นเงาง้ำน้ำเจิ่งดูเวิ้งว้าง

เสียง แม่ ปลุก

ไป ใน ครัว

กลัว เรือ เอียง

สี เขียว สวย

กินบนเรือนขี้รดบนหลังคา

ขิงก็ราข่าก็แรง

น้ำขึ้นให้รีบตัก

จับแพะชนแกะ

๕ คำ

๖ คำ

๗ คำ

๘ คำ

กว้าง เผา

นก เงียบ

เสื้อ ค่ำ

เหงา ใจ

ฤทัยไปเที่ยวที่จังหวัดเชียงใหม่

ฉันรู้สึกไม่สบายเพราะเป็นไข้หวัดใหญ่

เขาเสียดายคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เจ้าของไม่ดูแล

พระฤาษีมอบผอบให้จันทโครพนำกลับไปเปิดที่เมืองของตน

ภูเขาทอง

จุดเทียนไข

น้ำตาไหล

ดอกบัวเผื่อน

ไข่ในหิน

ดาบสองคม

คลุมถุงชน

ตัวเป็นเกลียว

จัด นก น้ำ ตา ก่อน

หวัง ลง ปู่ ก้าน พัด

ปลาย ลม กล่อง เทพ หนู

อย่า ลืม พี่ เกิด หนา

น้ำ-กัด

เพื่อน-หนา

สุข-จิต

ผี-เรา

เคล้า เด่น เว้น

เสื่อ เมื่อย ข้า

ห้าง เจ้า หวี

น้อง แล้ว แกล้ง

เสียงวรรณยุกต์สามัญ

เสียงวรรณยุกต์เอก

เสียงวรรณยุกต์โท

เสียงวรรณยุกต์ตรี

โท สามัญ สามัญ จัตวา โท

ตรี สามัญ สามัญ จัตวา ตรี

เอก โท สามัญ เอก โท

สามัญ สามัญ สามัญ ตรี โท