Als iemand mij in een groep een onverwachte vraag stelt, vind ik het vaak moeilijk om rustig een antwoord te bedenken/geven:

Als ik iemand aardig vind, maar ik ken hem/haar niet zo goed, vind ik het moeilijk er een praatje mee te maken:

Ik zou van mijn vrienden willen weten wat ze van mij vinden, maar ik vraag het niet:

Ik vind het onprettig om in een groep als eerste wat te zeggen.

Bij de gedachte dat ik aan mijn baas om opslag zou moeten vragen, voel ik mij op m’n gemak

Ik vind het vaak vervelend om uitleg te vragen van moeilijke woorden, omdat ik denk dat anderen mij dan dom zullen vinden:

Ik zeg vaak in een groep niets, uit angst dat ik niet genoeg afweet van het onderwerp en dan stomme dingen zeg:

Als ik te laat kom op een bijeenkomst/feestje, blijf ik liever staan dan een opvallende plaats vooraan te kiezen:

Als iemand in de bioscoop steeds maar tegen de rugleuning van mijn stoel zou schoppen, zou ik hem vragen daarmee op te houden:

Als een vriend of vriendin mij iets onredelijks vraagt dan weiger ik:

Ik heb er geen moeite mee een gesprek te beginnen met onbekenden:

Ik word bang bij de gedachte dat ik voor een groep een rollenspel zou moeten spelen:

In gesprekken wordt ik vaak overbluft, terwijl ik achteraf op de goede reactie kom: