może odnaleźć sens życia w poświęceniu dla ojczyzny

może zaangażować się w walkę ze złem, ale najpierw powinien poszukać sobie odpowiedniej narzeczonej

powinien poświęcić się dla ojczyzny, np. zadbać o gospodarkę jak prawdziwy szlachcic

tak jak Janek może odnaleźć szczęście i satysfakcję, zajmując się czymś, co daje korzyści bez większego wysiłku

Londyn, Rzym, Mont Blanc, Watykan

Watykan, Dover, Moskwa, Paryż

Londyn, Dover, Watykan, Mont Blanc

Dover, Londyn, Watykan, Mont Blanc

Laura

Ksiądz

Szatan

brat cara

w kaplicy na cmentarzu

w parku w Londynie

w podziemiach kościoła św. Jana

w lochach zamku królewskiego

1 stycznia 1800 roku w górach sudeckich

31 grudnia 1799 roku w górach karpackich

31 grudnia 1800 roku w górach karpackich

31 grudnia 1799 roku w górach izerskich

Akt I "Kordiana" rozgrywa się w dworku głównego bohatera na początku wieku XIX.

Kordiana poznajemy jako 16-letniego młodzieńca, który cierpi na weltschmerz.

Akt I kończy się informacją o próbie samobójczej Kordiana.

Kordian miał wiernego sługę Jana.

J. Słowacki w "Kordianie" polemizuje z ideą mesjanizmu Adama Mickiewicza.

W "Przygotowaniu" szatan ze swą świtą stwarzają przywódców powstania listopadowego.

Pierwszym wodzem wyłaniającym się z kotła jest Jan Skrzynecki.

"Przygotowanie" kończy ingerencja Mefistofelesa.

upadku kultury europejskiej

wszechwładzy pieniądza

fałszu poezji

materializmie kobiet

ingerencję sił szatańskich w przebieg powstania

niedojrzałość polityczną powstańców, którzy nie mieli żadnych planów na przyszłość (nawet zabicie cara nie daje szans na zmianę)

nieudolne przywództwo ludzi zachowawczych, niezdecydowanych, pozbawionych odwagi i umiejętności strategicznych,

lęk przed represjami ze strony zaborców

nadwrażliwość bohatera

pragnienia zdobycia władzy przez Kordiana.

rozterki moralne bohatera.

lęk bohatera przed konsekwencjami zabójstwa cara

dopuszcza się bluźnierstwa.

prosi Boga o pomoc w odnalezieniu życiowej drogi.

porównuje swój stan do jesiennego drzewa.

otrzymuje wizję przyszłości Polski.

„Jam jest posąg człowieka na posągu świata”.

„Polska Winkelriedem narodów!”.

„Żyłem z Wami i cierpiałem z Wami”.

„Polsko! Pawiem narodów byłaś i papugą!”.

uważającego się za krzyż Chrystusa.

utrzymującego, że jest Napoleonem.

twierdzącego, że posiada klucz do carskiego żywota.

uważającego, że stale wyciągniętą ręką podtrzymuje niebo.

publicznie ukorzyć się przed carem.

przeskoczyć konno nad bagnetami.

wylosować białą kulę.

pokonać w pojedynku oficera.

Nimfa

Niewiasta

Dziewica

Księżniczka

sprzeniewierzenie się obyczajom

porzucenie stanowisk pracy i obowiązków

podeptanie tradycji

ateizm

prawda

fałsz

wypił truciznę

został zastrzelony

został powieszony

skoczył w przepaść

widuje ducha matki.

słyszy głosy

opowiada ojcu, że widzi go poddanego torturom piekielnym.

stracił wzrok

rzeźnicy, chłopi, lokaje

szewcy, lokaje, robotnicy

powroźnicy, fornale, służące

filozofowie, służące, szewcy

Pankracy składa hrabiemu obietnicę zachowania życia i dotychczasowych przywilejów, jeśli nie będzie walczył z rewolucjonistami.

Henryk domaga się, by rewolucjoniści zrezygnowali z walki, ponieważ władza arystokracji jest usankcjonowana wolą Boga

Henryk demaskuje, że Pankracemu zależy tylko na zdobyciu władzy, a nie na poprawie losu warstw najniższych

Pankracy zarzuca arystokracji zepsucie moralne i wykorzystywanie niższych warstw społecznych

krewny Hrabiego Henryka

główny przywódca rewolucji, który domaga się bezwzględnego unicestwienia arystokracji

prawa ręką Pankracego, kapłan rewolucji, który podsyca wśród buntowników potrzebę zemsty i anarchii

jednym z pacjentów szpitala psychiatrycznego, któremu wydaje się, że zbawia świat

Rewolucjoniści pokonali arystokratów, ale nie potrafili zbudować nowego, lepszego porządku społecznego

Rewolucjoniści pokonali arystokratów, ale Pankracy, umierając, krzyknął, że zwyciężył Chrystus, obrońca Boskiego porządku świata

Rewolucjoniści pokonali tylko arystokratów w okopach Świętej Trójcy, ale to nie było zwycięstwo nad całą grupą społeczną

Rewolucjoniści pokonali arystokratów, ale ponieśli tak duże straty, że nie czuli z tego powodu satysfakcji

nie chce, żeby Henryk kochał syna.

chce, żeby Henryk kochał syna.

uważa, że bycie poetą to dobry fach.

jej ojciec był artystą.

przez środki odurzające

przez to, że Henryk zdradził ją, gdy wybrał Dziewicę (zjawę).

z powodu depresji poporodowej

zZ powodu rewolucji

przestała mu się podobać

przyłapał ją na zdradzie

przestała być jego natchnieniem

bo nie interesuje jej poezja

właściwy rym

ironia

wymienia się największe zasługi Bema jako żołnierza

w opisie pogrzebu połączone zostały elementy tradycji rycerskiej, antycznej i germańskiej

wyrażona zostaje refleksja, że przykład wybitnego żołnierza powinien inspirować do walki kolejne pokolenia

wspomina się wydarzenia z czasu powstania listopadowego

Niewola

Fortepian Szopena

Assunta (Spojrzenie ku Niebu)

Rzecz o wolności słowa

Zamach na carskiego namiestnika generała Bega

Zrzucenie fortepianu z okna pałacu Zamoyskich

Śmierć Fryderyka Chopina

Miał to być pośmiertny wyraz podziwu dla twórczości kompozytora

wykrzyknienia

apostrofy

duża ilość znaków interpunkcyjnych

rozstrzelone pismo

Druga część wiersza jest wspomnieniem Norwida o jego przyjaźni z Szopenem

Druga część wiersza jest refleksją Norwida nad swoim życiem.

Druga część wiersza jest refleksją Norwida nad posłannictwem sztuki.

Druga część wiersza jest refleksją Norwida nad posłannictwem muzyki.

historia pozwala nam nie powtarzać błędów z przeszłości

współcześni często nie poznają się na geniuszu wybitnych jednostek

historia nie wybacza popełnianych błędów

postacie historyczne wzbudzają kontrowersje

"Nerwy"

"Bema pamięci żałobny rapsod"

"Adam Krafft"

"Coś ty Atenom zrobił, Sokratesie"

Norwid mówi o swoim rozedrganiu emocjonalnym

Norwid porusza temat nierówności społecznych

Norwid polemizuje z romantyczną koncepcją miłości

Norwid snuje rozważania nad istotą bytu

którego bohaterem jest potomek i dziedzic mitologicznego Prometeusza

w którym współistnieją elementy antyczne i ewangeliczne

w którym autor krytykuje współczesnych sobie artystów

w którym mowa jest o tym, że sztuka powinna łączyć piękno użyteczność