๒. คำประพันธ์ข้อใดใช้กลวิธีแต่งแบบสัทพจน์

๓. ข้อใดใช้ภาพพจน์แบบบุคคลวัต

๔. บทประพันธ์ต่อไปนี้ใช้โวหารภาพพจน์ใด

" ถึงทัพจรกาล่าสำนั้น 

พี่ไม่พรั่นให้มาสักสิบแสน

จะหักโหมโจมตีให้แตกแตน 

พักเดียวก็จะแล่นเข้าป่าไป "

๕. "รุทรรส" เปรียบได้กับรสวรรณคดีใดของไทย

๖. คำประพันธ์ต่อไปนี้ปรากฏรสวรรณคดีใด

" จะตั้งหน้าอาสาชิงชัย      มิได้ย่อท้อถอยหลัง                                 

สู้ตายไม่เสียดายชีวัง      กว่าจะสิ้นชีวังของข้านี้ฯ "

๗.   เห็นระตูถอยเท้าก้าวผิด   พระกรายกริชแทงอกตลอดหลัง                                 

ล้มลงด่าวดิ้นสิ้นกำลัง      มอดม้วยชีวังปลดปลงฯ " บทประพันธ์ข้างต้นปรากฏรสวรรณคดีใด

๘. บทประพันธ์ต่อไปนี้ไม่ปรากฏศิลปะในการแต่งใด

"เสนาสูสู่สู้  ศรแผลง

ยิงค่ายหลายเมืองแยง  แย่งแย้ง

รุกร้นร่นรนแรง  ฤทธิ์รีบ

ลวงล่วงล้วงวังเวง  รวบเร้าเอามา"

๙. บทประพันธ์ต่อไปนี้ใช้ศิลปะในการแต่งใดโดดเด่นมากที่สุด

"เสนาสูสู่สู้  ศรแผลง

ยิงค่ายหลายเมืองแยง  แย่งแย้ง

รุกร้นร่นรนแรง  ฤทธิ์รีบ

ลวงล่วงล้วงวังเวง  รวบเร้าเอามา"

๑๐." กูจะให้วิชาสารพัด ให้ชะงัดเวทมนตร์พระคาถา

ท่วงทีเอ็งจะดีดังจินดา แล้วคายชานหมากมาให้เณรกิน

เณรแก้วรับแล้วกินชานหมาก ขรัวต่อยด้วยสากแทบหัวบิ่น

ไม่แตกไม่บุบดังทุบหิน ท่านขรัวหัวเราะดิ้นคากคากไป" บทประพันธ์นี้ให้คุณค่าด้านใด