อย่าได้ถือตัวว่าเป็นลูกเจ้าแผ่นดิน พอมีอำนาจยิ่งใหญ่อยู่ในบ้านเมือง ถึงจะเกะกะ ไม่กลัวเกรงข่มเหงผู้ใด เขาก็คงจะมีความเกรงใจพ่อ ไม่ต่อสู้ หรือไม่อาจฟ้องร้องว่ากล่าว การซึ่งเชื่อใจดังนั้นเป็นการผิดแท้ทีเดียว เพราะความปรารถนาของพ่อไม่อยากจะให้ลูกมีอำนาจที่จะเกะกะอย่างนั้นเลย

การทำความดีนั้น เมื่อทำแล้วก็แล้วกัน อย่าได้นำมาคิดถึงบ่อย

ราวกับว่าการทำความดีนั้นช่างยิ่งใหญ่นัก ใครก็ทำไม่ได้เหมือนเรา ถ้าคิดเช่นนั้นความดี

นั้นก็จะเหลือเพียงครึ่งเดียวแต่ถ้าทำแล้วก็ไม่น่านำมาใส่อีก คิดแต่จะทำอะไรต่อไปอีกจึง

จะดี จึงจะเป็นความดีทีสมบูรณ์ ไม่ตกไม่หล่น

อันว่าแก้วกระจกรวมอยู่กับสุวรรณ ย่อมได้แสงจับเป็นเลื่อม

พรายคล้ายมรกต ผู้ที่โง่เขลาแม้ได้อยู่ใกล้นักปราชญ์ ก็อาจเป็นคนเฉลียวฉลาดได้ฉัน

เดียวกัน

สมใจเป็นสาวงามที่มีลำแขนขาวผ่องทั้งกลมเรียวและอ่อนหยัด

ผิวขาวละเอียดเช่นเดียวกับแขน ประกอบด้วยหลังมืออวบนูน นิ้วเล็กเรียว

ช้างยกขาหน้าให้ควาญเหยียบขึ้นนั่งบนคอ ตัวมันสูงใหญ่ ใบหูไหว

พะเยิบ หญิงบนเรือนลงบันไดมาข้างล่าง เธอชูแขนยื่นผ้าขาวม้าและข้าวห่อใบตองขึ้นมา

ให้เขา

พ่อไปดีศรีสวัสดิ์กำจัดภัย                    จนเติบใหญ่ยิ่งยวดได้บวชเรียน

ลูกผู้ชายลายมือนั้นคือยศ                    เจ้าจงอตส่าห์ทำสม่ำเสมียน

โอ้วันนี้เป็นวันสำคัญตื้นตันนัก มิรู้จักเลือกทางอย่างไรได้

ถ้าไม่ไปพบเขาเราเสียใจ แต่ถ้าไปพบเขาเราเสียตัว

ลอยละลิ่วปลิวคว้างอย่างปุยฝ้าย ไร้ความหมายและอะไรไปทุกสิ่ง

เมื่อชีวิตมองข้ามความเป็นจริง ความหวังยิ่งเลือนหายฝ้ายหลุดลอย

คมแห่งความคิดถึงประหนึ่งมีด  เสมือนกรีดหัวใจเข้าหลายหน

สงสารใจทรมานสุดทานทน  คิดถึงคนหลายใจได้ทุกวัน

พักผ่อน พี่อยากให้น้องได้พักผ่อนพูดเหมือนหล่อนเมายาคุม น้องควรกลับไปนอนนอนนะ

รักกันไว้เถิด เราเกิดร่วมแดนไทย จะเกิดภาคไหนไหน ก็ไทยด้วยกัน

ถึงร้ายก็รักนะ เกเรยังไงก็รักนะ หน้าตาเป็นตัวกำหนดเทวดาเขียนบทยังไงกันวะ อยากเกิดเป็นตัวพระ แต่เขาลิขิตให้เป็นตัวร้าย ใครจะรู้ว่าทศกัณฐ์รักนางสีดามากกว่าเท่าไหร่

หอบใจโซๆมาวัดตะโกกราบหลวงพ่อรวย การเงินมันติดชีวิตมันป่วยตัวช่วยไม่มีเลยพ่อ

ที่บอกเลิกวันนั้นฉันไม่ได้ตั้งใจ ที่ตอนนั้นฉันพลั้งพูดไปเพราะใจร้อน

ทำคนรักกันให้เจ็บเกือบตาย ดั่งเสือที่มันหมดสิ้นลาย เจ็บมาจนถึงวันนี้

พี่บัวลอยตายในหน้าที่ ฉันกลัวลูกพี่จะตายจริงหน้าบ้าน หนังสือมันไม่ค่อยยอมอ่าน ขับรถเครื่องมันบิดมาบิดไป

ปวดหัวตัวร้อน คืนนี้นอนน้อยไม่สบาย อกหักรักซ้อน อย่าคิดว่าเธอไม่มีใคร

เที่ยงคืนฉันออกมาคอยเธอ ก็ ลั่น ลัน ลา โอ้เธอเจ้าซินเดอเรลล่า เจอเธอไม่ทันร่ำลา

โอ้เธอเจ้าซินเดอเรลล่า เธอเอาแต่ ลั่น ลัน ลา โอ้เธอเจ้าซินเดอเรลล่า ฉันคงกลับบ้านนอนแล้วร้องไห้

แค่มีเธอข้าง ๆ ในตอนตื่นแค่นอนดูท้องฟ้า ไปเดินเตะคลื่นทะเลด้วยกัน นั่งมองดูแสงจันทร์ ค่อย ๆ เลือนหาย