เสาวรจนี

นารีปราโมทย์

พิโรธวาทัง

สัลลาปังคพิสัย

นิจจาเอ๋ยเคยอยู่เป็นคู่ชื่น ทุกวันคืนค่ำเช้าไม่เศร้าหมอง

ถึงตัวไปใจลูกยังผูกคิด พอปลดปลิดเรื่องธุระจะมาหา

ให้ห่วงหลังกังวลด้วยชนนี เจ้าโศกีกราบก้มบังคมคัล

อย่าสงสัยใจจริงทุกสิ่งอัน ไม่รำพันพูดลวงเจ้าดวงใจ

นางผีเสื้อเหลือแค้นแสนสาหัส แต่ฉวยพลัดแพลงคลื่นลื่นไถล

ลงกลื้งเกลือกเสือกกายร้องไห้โร่ เสียงโฮโฮดังก้องห้องคูหา

นางผีเสื้อเหลือโกรธโลดทะลึ่ง โตดังหนึ่งยุคุนธร์ขุนไศล

พลางเข่นเขี้ยวเคี้ยวกรามคำรามร้อง เสียงกึกก้องโกลาลูกตาโพลง

ลงกลิ้งเกลือกเสือกกายร้องไห้โร่ เสียงโฮโฮดังก้องห้องคูหา

ไม่เห็นผัวคว้าไปได้แต่ปลา ควักลูกตาสูบเลือดด้วยเดือดดาล

นางผีเสื้อเหลือโกรธโลดทะลึ่ง โตดังหนึ่งยุคุนธร์ขุรไศล

เรียกลูกสาวคราวนี้พ่อจะมรณา เจ้าช่วยพาภูวไนยไปให้พ้น

อติพจน์

อุปลักษณ์

อุปมา

สัทพจน์

๕ ปี

๖ ปี

๗ ปี

๘ ปี

เสาวรจนี

นารีปราโมทย์

พิโรธวาทัง

สัลลาปังคพิสัย

ตัว ตัว ตน

ตน ตัว ตน

ตน ตน ตน

ตัว ตัว ตัว

กล้าหาญ

เสียสละ

กตัญญู

เห็นอกเห็นใจผู้อื่น

ตาสว่างเห็นชัดในเวลากลางคืน

มีพละกำลังมากในเวลากลางคืน

มีความรอบรู้เรื่องสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในทะเล

หยั่งรู้เหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นได้ล่วงหน้า

ฝ่ายผีเสื้อเหลือโกรธพิโรธทะลึ่ง

เหตุไฉนไปนั่งกำบังตัว

ชิญทูนหัวเยี่ยมหน้ามาหาน้อง

เสียงโผงผึงเผ่นโผนตะโกนผัว

เนตร - ตา

ดาษเดียร - เกลื่อนกลาด

ตรีชา - ตำหนิ

ทักษิณ - ทิศเหนือ

ภุมภา

กระโห้

พิมพา

ฉลาม

ความรักก่อให้เกิดทุกข์

ความรักแบบไม่เต็มใจย่อมไม่ยั่งยืน

ความรักคือการเสียสละ

ความรักชนะทุกอย่าง

พระอภัยมณี

สินสมุทร

ฤๅษี

นางเงือก