ในแต่ละกลุ่มสาระการเรียนรู้ของหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พ.ศ. 2551

จะมีจุดประสงค์เชิงพฤติกรรมเป็นเป้าหมายปลายที่ต้องการให้เกิดกับผู้เรียน

พฤติกรรมของมาตรฐานและตัวชี้วัดตามหลักสูตร มี 2 ลักษณะ คือ พฤติกรรมด้านความรู้ (Knowledge) และพฤติกรรมด้านทักษะกระบวนการ (Process&Skill)

การประเมินผลในชั้นเรียนประกอบด้วยการประเมินเพื่อปรับปรุงการเรียนการสอน

(Formative Evaluation) และการประเมินเพื่อสรุปผลการเรียนรู้ (Summative Evaluation)

การประเมินเพื่อวินิจฉัยเหมาะสมกับการประเมินเพื่อสรุปผลการเรียนรู้

การกำหนดกรอบในการประเมินผลในชั้นเรียนเพื่อวินิจฉัยควรใช้เนื้อหาสาระที่สอน

เป็นกรอบในการวัด มากกว่าการใช้มาตรฐานตัวชี้วัดตามหลักสูตร

การประเมินผลในชั้นเรียนเพื่อวินิจฉัยช่วยค้นหาประเด็นที่ควรพัฒนาการเรียนรู้ของผู้เรียน

ในการเรียนรู้ หรือมโนทัศน์ที่คลาดเคลื่อนของผู้เรียน

การประเมินผลในชั้นเรียนเพื่อวินิจฉัยที่ดีควรดำเนินการในช่วงก่อนการจัดการเรียนรู้

การประเมินเพื่อวินิจฉัยเหมาะสำหรับการประเมินคุณภาพผู้เรียนเป็นรายบุคคลและรายกลุ่ม

การสร้างเครื่องมือวัดและประเมินผลในชั้นเรียนไม่ต้องคำนึงการจัดการเรียนรู้

ขอเพียงเครื่องมือมีความถูกต้องน่าเชื่อถือก็พอ

แบบทดสอบชนิดเลือกตอบ (Multiple choice) เหมาะสำหรับใช้ในการประเมิน

เพื่อวินิจฉัยข้อบกพร่องทางการเรียนรู้มากกว่ารูปแบบอื่นๆ

แบบทดสอบเพื่อวินิจฉัย คือ ชุดข้อสอบแบบเลือกตอบที่ตัวลวงถูกสร้างจากมโนทัศน์

ที่คลาดเคลื่อนของผู้เรียน

แบบทดสอบวินิจฉัยเหมาะกับกลุ่มสาระที่เน้นด้านภาษาและการคิดคำนวณเท่านั้น

การตรวจแบบฝึกหัดหรือการบ้านของผู้เรียนไม่ถือว่าเป็นการประเมินผลในชั้นเรียน

การเลือกเนื้อหาที่ใช้ในออกข้อสอบวัดและประเมินในชั้นเรียนควรเหมือนกันทั้งประเทศ

ห้ามใช้เนื้อหานอกเหนือจากในหนังสือหรือตำราที่นักเรียนเรียน

เครื่องมือในการประเมินผลในชั้นเรียนที่ดีที่ใช้ในโรงเรียนครูผู้สอนควรสร้างด้วยตนเอง

คุณสมบัติที่สำคัญที่สุดของเครื่องมือวัดและประเมินผล คือ ความเที่ยงตรง (Validity)

เครื่องมือประเมินผลในชั้นเรียนที่ครูผู้สอนพัฒนาขึ้น ไม่จำเป็นต้องตรวจสอบค่าความยากง่าย

และค่าอำนาจจำแนกของข้อสอบ

ข้อสอบวัดความสามารถทางการคิดข้อใดที่ผู้เรียนทุกคนตอบถูก

ถือว่าข้อสอบข้อนั้นไม่มีค่าอำนาจจำแนก

การทดสอบระดับชาติ O-NET มีจุดมุ่งหมายที่สอดคล้องกับการประเมินเพื่อวินิจฉัย