ก. หมาวิ่งไล่แมว

ข. ฉันยังจำเธอได้

ค. นกตัวนี้เกาะบนกิ่งไม้

ง. การกระทำเป็นเครื่องส่อเจตนา

ก. เรามาโรงเรียนทุกวัน

ข. โรงเรียนของเราชื่อวัดเขียนเขต

ค. มีพื้นที่กว้างขวางมากว่าโรงเรียนอื่น ๆ

ง. เด็กนักเรียนทุกคนต้องใจเรียนเราจึงรักโรงเรียนของเรา

ก. เพราะถ้าทำเช่นนั้น

ข. พนักงานทุกคนอย่าประท้วง

ค. ก็จะเป็นความผิดอย่างใหญ่หลวง

    ง. การประปานครหลวงสั่งประกาศว่า

    ก. ฉันไม่ชอบสีดำ

   ข. เขาซื้อแหวนเพชร

ค. เธอกำลังทำอาหาร   

ง. กระต่ายของน้องขนสีขาว

ก. หนูเป็นสัตว์สกปรก

    ข. หนูเองก็ไม่ชอบหนูเหมือนกัน

   ค. คนบางกลุ่มตั้งบริษัทกำจัดหนู

ง. หนูบางชนิดนำเชื้อโรคมาสู่คนงาน

    ก. ไหนคนไหนที่สอบได้ที่หนึ่ง

  ข. เด็กนี่ซนจังเลยมีท่าทีว่าจะฉลาด

ค. ใครเรียนโรงเรียนวัดเขียนเขตบ้าง

ง. นี่โรงเรียนวัดเขียนเขตที่มีเด็กเก่ง ๆ มาก

  ก. นี่เป็นโรงเรียนที่ดีที่สุดในอำเภอธัญบุรี

ข. ใครไม่ได้เรียนโรงเรียนนั้นจะต้องเสียใจ

ค. พวกเราต่างก็เป็นนักเรียนโรงเรียนวัดเขียนเขต

ง. เพราะฉะนั้นเราต้องพยายามเรียนให้มาก ๆ เข้าไว้

  ก. คำที่ใช้แทนคำนาม

  ข. คำที่ใช้เรียกคน สัตว์ สถานที่สิ่งของ

ค. คำที่เป็นชื่อคน สัตว์ สถานที่สิ่งของ

ง. คำที่แสดงอาการ บอกสภาพหรือการกระทำ

ก. นี้

  ข. เขา

ค. บอก

ง. ไม่ได้

   ก. ต้นไม้นั่นสูงเสียงจริง

ข. น้องวิ่งมาอย่างรวดเร็ว

ค. ฝ้ายเป็นคนภาคอีสาน

ง. เพลงขวัญเดินบนฟุตบาท

ก. สูง

ข. นี้

ค. บิน

ง. ตัว

ก. หน้าคำกริยา

ข. หลังคำกริยา

ค. หน้าบทกรรม

ง. หลังบทกรรม

ก. เมื่อวานผมเจอเธอหน้าโรงเรียน

ข. เราช่วยกันทำการบ้านที่ครูสั่งไว้

ค. เมื่อทำการบ้านเสร็จเราก็ไปกินข้าว

ง. เราจึงสามารถส่งการบ้านตามที่คุณครูสั่งไว้

ก. คำลักษณ์วิเศษณ์

ข. คำประมาณวิเศษณ์

ค. คำประพันธวิเศษณ์

ง. คำประติเสธวิเศษณ์

ก. บอกหมวดหมู่ หรือสิ่งที่มีจำนวน

ข. คำชนิดหนึ่งที่ใช้เรียกชื่อ คน สัตว์ สิ่งของ ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม

ค. คำที่ใช้ตามหลังคำนาม คำสรรพนาม คำกริยา หรือคำวิเศษณ์ เพื่อบอกตำแหน่งของคำเหล่านั้น

ง. เป็นคำที่ใช้แสดงความสัมพันธ์ระหว่างคำหรือประโยค เพื่อบอกความเกี่ยวข้องและหน้าที่ของคำเหล่านั้น

ก. บ้านฉันอยู่ใกล้โรงเรียน

 ข. หนังสือเล่มนี้เป็นของฉัน

ค. รถคันนั้นวิ่งเร็วกว่ารถคันนี้

ง. สวนลุมพินีเป็นสวนสาธารณะสำหรับประชาชน

ก. พ่อแม่ให้เงินแก่ฉัน

ข. คุณตาคุณยายแก่มากแล้ว

ค. คุณครูมอบหนังสือแก่นักเรียน

ง. เขานำเงินมาบริจาคแก่เด็กยากจน

ก. เมื่อ……………..จึง

ข. เพราะ…….......จึง

ค……. แล้ว………..ก็

   ง. พอ...........……..ก็

ก. ควรไว้ใจแก่กัน

ข. ถ้าไม่รีบจะไปไม่ทัน

ค. เดินทางโดยเครื่องบิน

ง. ถึงจุดหมายปลายทาง

ก. ดี

ข. ทำ

ค. ถ้า

ง. เธอ

ก. ความมุ่งหมาย

ข. เพื่อบอกตำแหน่ง

ค. ความเป็นเจ้าของ

ง. เพื่อบอกว่าใครทำอะไร

ก. บอกหมวดหมู่ หรือสิ่งที่มีจำนวนมาก

ข. คำหรือเสียงที่เปล่งออกมาเพื่อแสดงอารมณ์ ความรู้สึกต่าง ๆ

ค. คำชนิดหนึ่งที่ใช้เรียกชื่อ คน สัตว์ สิ่งของ ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม

ง. เสียงที่เปล่งออกมาเวลาตกใจ ดีใจ เสียใจ ของผู้พูด หรือเป็นคำที่ใช้เสริมคำให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น

ก. ว๊าว  !

ข. อุเหม่ !

ค. อนิจจา !

ง. คุณพระช่วย !

ก.  อุ๊ย ! ไม่น่าพลาดเลย

ข.  ไชโย ! ฉันสงสารเธอจัง

ค.  ชิชะ ! หมอนี่ไม่รู้จักเราเสียแล้ว

ง.  โอ๊ย ! ฉันสอบผ่านหมดทุกวิชา