stężenie jonów sodu poniżej 135 mmol/l

stężenie jonów sodu poniżej 130 mmol/l

stężenie jonów sodu poniżej 140 mmol/l

stężenie jonów sodu poniżej 145 mmol/l

2,2-2,7 mmol/l

3,5-5 mmol/l

1-1,3 mmol/l

0,5-0,8 mmol/l

1,5-2,1 mmol/l

przewodnienie hipoosmolarne i przewodnienie izoosmolarne

odwodnienie hipoosmolarne

odwodnienie hipoosmolarne i odwodnienie izoosmolarne

odwodnienie izoosmolarne

przewodnienie hipoosmolarn

I, II, V, VIII

V, VII, X, XII

II, VI, X, XI

II, VII, IX, X

VII, IX, X, XII

) VIa i XIa

VIa i IXa

Va i VIIIa

Xa i XIIa

IIIa i VIIa

osocze krwi, płyn mózgowo-rdzeniowy, soki trawienne

chłonka, płyn w komorach oka, płyn w jamie opłucnej

osocze krwi, chłonka, płyn tkankowy

płyn tkankowy, płyn jamy otrzewnej, płyn torebek stawowych

Porażenie czynności motorycznej jelit

a

b

c

Hiperwentylacja

a

b

c

Nieskompensowaną zasadowicę oddechowa

zasadowicę meaboliczną

nieskompensowana zasadowicę meaboliczną

skompensowaną zasddowicę metaboliczną

Zmniejszenie zawartości H2O w komórkach, co zmniejsza ich uszkodzenie podczas zamrażania

zwiększenie zawartości H2O w komórkach, co zmniejsza ich uszkodzenie podczas zamrażania

wyrównanie zawartości H2O w komórkach, co zmniejsza ich uszkodzenie podczas zamrażania

Zmniejszenie zawartości H2O w komórkach, co zwiększa ich uszkodzenie podczas zamrażania

Hemoglobinę erytrocytów

osocze

limfę

wymianę gazową

Jest aktywowana równolegle do wewnątrzpochodnej drogi krzepnięcia przez aktywny czynnik XII

Jest aktywowana równolegle do wewnątrzpochodnej drogi krzepnięcia przez aktywny czynnik X

Jest dezaktywowana równolegle do wewnątrzpochodnej drogi krzepnięcia przez aktywny czynnik XII

Jest dezaktywowana równolegle do wewnątrzpochodnej drogi krzepnięcia przez aktywny czynnik X

Karboksyhemoglobiny

oksyhemoglobina

methemoglobinę

c

1%

3%

5%

10%

15%

3,5-6 mmol/l

12-20 mmol/l

98-106 mmol/l

135-145 mmol/l

22-26 mmol/l

optymalne

wysokie prawidłowe

nie można na podstawie uzyskanych wyników określić do jakiej kategorii należy zbadane ciśnienie tętnicze

prawidłowe

niskie prawidłowe

22-26mmol/l

12-20mmol/l

98-106 mmol/l

135-145mmol/l

3,5-6 mmol/l

aldosteron

heparyna

witamina K

hirudyna

warfaryna

1-1,3mmol/l

0,5-0,8mmol/l

2,2-2,7 mmol/l

3,5-5mmol/l

1,5-2,1mmol/l

czynnik Ia

b. czynnik VIIIa

tromboplastyna tkankowa

czynnik IIa

czynnik Xa

4%

50%

c. 70%

30%

1-2%

55%

88%

6%

0,5%

2%

erytrocy

erytroblast zasadochłonny

erytroblast kwasochłonny

proerytroblast

. retikulocyt

przewodnienie hipoosmolarne

odwodnienie hiperosmolarne

przewodnienie izoosmolarne i hipoosmolarne

przewodnienie hiperosmolarne

przewodnienie izoosmolarne

Mielocyty i neutrofile

Mielocyty i metamielocyty

Metamielocyty i neutrofile

Promielocyty i metamielocyty

Promielocyty i mielocyty

Neutrofile

Limfocyty

Bazofile

Makrofagi

Eozynofile

. 2 łańcuchów alfa i 2 łańcuchów beta

2 łańcuchów beta i 2 łańcuchów gamma

2 łańcuchów alfa i 2 łańcuchów gamma

2 łańcuchów alfa i 2 łańcuchów delta

2 łańcuchów delta i 2 łańcuchów beta

50 godz

320 dni

120 dni

5 dni

24 godz

spadku objętości krwi

wrostu objętości krwi

a

c

Precypitacja

Neutralizacja

Liza

Aglutynacja

Opsonizacja

albuminy

globuliny

jony wodorowe

przepuszczalność naczyń

Czynnik działający proteolitycznie na fibrynogen, uczulając go na działanie trombiny

Czynnik zewnątrzpłytkowy, zaadsorbowany czynnik V osocza

Czynnik wzmagający napięcie i skurcz naczyń krwionośnych

Czynnik działający przeciwheparynowo, ułatwiający agregację płytek

Fosfolipid biorący udział w powstawaniu aktywatora protrombiny

Występowaniem małych, sferycznych, łatwo ulegających hemolizie krwinek Zaburzeniami rozpadu krwinek

Obecnością prawidłowych krwinek, ale w coraz mniejszej liczbie

Obecnością krwinek o dużej nietrwałości, łatwo rozpadających się pod wpływem czynników fizycznych

Zawartością nieprawidłowych hemoglobin

Trombomoduline

Białko S

Białko C

Heparyne

Wszystkie wymienione czynniki

Noradrenalina

Hormony gruczołu tarczowego

Estrogeny

Androgeny

Angiotensyna

8-12 mEq/l

5-10 mEq/l

1-5 mEq/l

12-22 mEq/l

12-16 mEq/l

Immunoglobuliny A

Immunoglobuliny G

Immunoglobuliny E

Immunoglobuliny M

e. I

prawidłową wartością pH

spadkiem stężenia jonów wodorowęglanowychprawidłowym stężeniem jonów wodorowęglanowych

prawidłowym stężeniem jonów wodorowęglanowych d. pierwotną zmianą stężenia jonów wodorowęglanowych

pierwotną zmianą stężenia jonów wodorowęglanowych

ęglanowych e. p

a. Czynnik X

Czynnik XI

Czynnik I

Czynnik XII

Czynnik V

Wskaźnik hematokrytu jest najwyższy w dużych naczyniach żylnych i tętniczych

Wskaźnik hematokrytu jest najwyższy w kapilarach i małych żyłkach

Wielkość wskaźnika hematokrytu nie zależy od wielkości naczyń krwionośnych.

Wskaźnik hematokrytu jest taki sam zarówno w małych, jaki i dużych naczyniach

Hct używa się krwi żylnej, ale wartość hematokrytu w tej krwi jest nieco wyższa niż w krwi w małych naczyniach (naczyniach oporowych - tętniczki, naczynia włosowate i małe żyłki)

zwiększeniem objętości przestrzeni wewnątrzkomórkowej i zmniejszeniem objętości przestrzeni zewnątrzkomórkowej

zwiększeniem objętości przestrzeni wewnątrzkomórkowej i zewnątrzkomórkowej

zmniejszeniem objętości przestrzeni wewnątrzkomórkowej i zewnątrzkomórkowej

zmniejszeniem objętości przestrzeni wewnątrzkomórkowej i zwiększeniem objętości przestrzeni zewnątrzkomórkowej

. zwiększeniem objętości przestrzeni zewnątrzkomórkowej bez zmiany objętości przestrzeni wewnątrzkomórkowej

I, V, VIII, XIII

I, VII, XII

II, VII, IX, X

XI, XII

II

jądrze ogoniastym

podwzgórzu

istocie czarnej

móżdżku

korze mózgowej

stan prawidłowy

skompensowaną (wyrównaną) zasadowicę metaboliczną

zdekompensowaną (niewyrównaną) zasadowicę oddechowa

skompensowaną (wyrównaną) zasadowicę oddechowa

częściowo skompensowaną (częściowo wyrównaną) kwasicę oddechowa

Efekt Bohra polega na tym, że spadek pH proporcjonalny do wzrostu zawartości dwutlenku węgla przesuwa krzywą dysocjacji hemoglobiny i przez to utrudnia oddawanie tlenu tkankom

Efekt Bohra polega na tym, że wzrost pH proporcjonalny do wzrostu zawartości dwutlenku węgla przesuwa krzywą dysocjacji hemoglobiny i przez to ułatwia oddawanie tlenu tkankom

Efekt Bohra polega na tym, że spadek pH proporcjonalny do wzrostu zawartości dwutlenku węgla przesuwa krzywą dysocjacji hemoglobiny i przez to ułatwia oddawanie dwutlenku węgla w płucach

Efekt Bohra polega na tym, że spadek pH proporcjonalny do spadku zawartości dwutlenku węgla przesuwa krzywą dysocjacji hemoglobiny i przez to ułatwia oddawanie tlenu tkankom

Efekt Bohra polega na tym, że spadek pH proporcjonalny do wzrostu zawartości dwutlenku węgla przesuwa krzywą dysocjacji hemoglobiny i przez to ułatwia oddawanie tlenu tkankom

Wraz ze spadkiem temperatury krwi, przy zachowanej tej samej prężności tlenu, zwiększa się wiązanie hemoglobiny z tlenem

Zwiększenie prężności CO2 we krwi zwiększa stopień wysycenia hemoglobiny tlenem

Wszystkie odpowiedzi są prawidłowe

Zmniejszenie pH zwiększa stopień wysycenie hemoglobiny tlenem

Wraz ze zwiększeniem prężności tlenu we krwi zmniejsza się wysycenie hemoglobiny tlenem

Czynnik 3

Czynnik 2

Czynnik 4

Czynnik 1

Czynnik 5

77-95

10-15

22-25

50-60

85% w wątrobie, 15% w nerkach

85% w nerkach, 15% w wątrobie

70% w nerkach, 30% w wątrobie

70% w wątrobie, 30% w nerkach

50% w nerkach, 50% w wątrobie

Pojawiają się dopiero po zadziałaniu odpowiedniego antygenu np., po przetoczeniu krw

Pojawiają się po urodzeniu, ich miano podnosi się osiągając szczyt ok 10 roku życia

Pojawiają się w pierwszych miesiącach ciąży

Ich miano jest stałe od urodzenie do śmierci e. Pojawiają się po urodzeniu, ich miano stale si

Pojawiają się po urodzeniu, ich miano stale się podnosi do końca życia

2 mmHg

80 mmHg

0 mmHg

20 mmHg

10 mmHg

Wszystkie wymienione odpowiedzi są elementami mechanizmu działania heparyny

Zapobieganiu tworzenia aktywatora protrombiny

Zwiększeniu adsorpcji trombiny na nitkach włóknika

Tworzeniu kompleksu antytrombina-heparyna

Reakcji z czynnikami osoczowymi (IX, X, XI, XII)

optymalne

wysokie prawidłowe

nie można na podstawie uzyskanych wyników określić do jakiej kategorii należy zbadane ciśnienie tętnicze

prawidłowe

niskie prawidłowe

neutrofile

eozynofile

bazofile

monocyty

odwodnienie izoosmolarne

przewodnienie izoosmolarne

odwodnienie hipoosmolarne

przewodnienie hiperosmolarne

odwodnienie hiperosmolarne

➜Reduktaza metHb obecna w błonie erytrocytu

a

b

c

Podstawą metody jest zamiana Hb pod wpływem odczynnika w kwaśna hematynę o trwałej brunatnej barwie i porównanie jej zabarwienia z barwą szklanych wzorców

a

b

c

Hematokryt prawdziwy (H) to 96% wartości wskaźnika Hct uzyskanego na podstawie pomiaru, gdyż Hct nie odpowiada ściśle udziałowi objętości krwinek w objętości krwi, ponieważ nawet po dokładnym odwirowaniu krwi jeszcze aż 3-8% osocza pozostaje między krwinkami.

a

b

c

➜Substancje redukujące t.j. Kw askorbinowy (bo żelazo może być wchłonięte tylko w postaci jonu żelazawego (Fe2+). Podobne działanie ma kwas solny i specjalny czynnik stabilizujący znajdujący się w soku żołądkowym.

a

b

c

0,001

0,0001

0,01

0,1

● Mężczyźni 40-48% czyli 0,40-0,48 [1/L] ● Kobiety 35-45% czyli 0,35-0,45 [1/L]

● Mężczyźni 35-40% czyli 0,35-0,40 [1/L] ● Kobiety 35-45% czyli 0,35-0,45 [1/L]

● Mężczyźni 40-48% czyli 0,40-0,48 [1/L] ● Kobiety 30-40% czyli 0,30-0,40[1/L]

● Mężczyźni 45-50% czyli 0,45-0,50 [1/L] ● Kobiety 35-45% czyli 0,35-0,45 [1/L]

Tak ponieważ siła odśrodkowa podczas wirowania usunie powietrze z kapilary

a

b

c

Taką samą1fl=1um3

a

b

c

Płód - komórki mezenchymalne woreczka żółtkowego (wcześnie), komórki wątroby, śledziony i węzłów chłonnych (później) oraz szpik kostny (4-5 msc. Życia płodowego) Dorośli - szpik kostny czerwony kości krótkich i płaskich oraz nasad kości długich

a

b

c

W dużych naczyniach Hct jest wyższy ponieważ pobierając krew z większego naczynia pobieramy silny strumień środkowy w którym jest nagromadzenie elementów morfotycznych natomiast na obwodzie jest cienka warstwa osocza. W Kapilarach natomiast warstwa przyścienna osocza przeważa nad osiowym prądem krwinek dlatego Hct tutaj jest odpowiednio niższe.

a

b

c

Tworzenie rulonów przez erytrocyty jest ściśle związane z ich kształtem - dwuwklęsłych dysków. W środowisku hipotonicznym, erytrocyty pęcznieją, przez co stają się kuliste, a zatem nie tworzą rulonów.

a

b

c

Komora Thoma

komora cronha

komora barotemiczna

komora kinetyczna

➜Niedobór wit. C, chyba też zbyt wysokie pH żołądka, niedobór specjalnego czynnika stabilizującego znajdującego się w soku żołądkowym, niedobór apoferrytyny

choroba leśnowskiego - crohna

WZJG

insulinoma

Witaminy z grupy B - zwłaszcza B6 oraz witamina C

a

b

c

1pg=10^−12g

a

b

c

Hem zbudowany jest z 4 pierścieni pirolowych, powiązanych ze sobą w większy układ pierścieniowy zwany porfiryną. W Hb występuje specyficzna porfiryna protoporfiryna IX, która jest połączona z żelazem dwuwartościowym

a

b

c

HbA- dwa łańcuchy polipeptydowe typu alfa, zawierające po 141 aminokwasów i dwa łańcuchy typu β, złożone ze 146 aminokwasów

HbA 𝛼2𝛿2

HbF - Hb płodowa 𝛼2𝛾2

a

Charakterystyka typu niedokrwistości wg kryterium morfologicznego

Charakterystyka typu nadkrwistość wg kryterium morfologicznego

a

b

Jądra, mitochondriów, siateczki endoplazmatycznej, rybosomów

rybosomów

retukulum ednoplazmatyczne

a

b

Procentowy stosunek objętości elementów morfotycznych do objętości krwi pełnej

a

b

c

obwodowej

a

b

c

Ponieważ w pomimo wirowania niewielka część osocza (3-8%) zostaje uwięziona pomiędzy krwinkami (różnica w wyniku o 2-3%). Mocniejsze wirowanie nie jest skuteczne, gdyż spowodowałoby hemolizę krwinek.

a

b

c

1 Wiazanie tlenu z Hb zachodzi dzięki nietrwałemu połączeniu cząsteczki tlenu z żelazem zawartym w hemie

2. W mitochondrium

Dzięki porfirynie dokładniej protoporfirynie XI

4➜Białka peryferyczne oraz białka integralne np. spektryny

1 .Jako Fe3+ związane z ferrytyną, homosyderyną, transferyna (w osoczu) oraz wchodzi w skład mioglobiny

2 .HbF - sierpowaty kształt krwinek i ich skłonność do hemolizy - niedokrwistość sierpowatokrwinkowa ● HbS - łatwo rozpadające się krwinki czerwone - niedokrwistość tarczowatokrwinkowa

3 .ciężki (H)

4. stanowią 30% limfocytów; cząsteczka różnicująca: CD8 (KONTUREK)

1 .odporność swoista rozwijająca się po podaniu szczepionki bakteryjnej lub innego antygenu

2. Jeden z mechanizmów, przez który przeciwciała pełnią swoje funkcje. Jest to typ reakcji immunologicznej, w której przeciwciała (lizyna), z dopełniaczem lub bez niego, przyczepiają się do powierzchni bakterii czy innej obcej komórki i ułatwiają jej fagocytozę. Przeciwciała te, zwane opsoninami, zwiększają szybkość fagocytozy 5-100x.

3 .wzrost temperatury powoduje WZROST wartości OB ( PRZYSPIESZA opadanie krwinek)

4. jest on antykoagulantem - zapobiega krzepnięciu krwi, gdyż opadanie krwinek rozpoczyna się, gdy krążenie krwi ustaje, a jej krzepnięcie zostaje powstrzymane

1.Neutrofile, bazofile, eozynofile

2. Inaktywacja toksyn bakteryjnych i wirusów przez przestrzenne zablokowanie ich grupy toksycznej przez swoiste przeciwciała, powstaje kompleks antygen przeciwciało, który następnie podlega fagocytozie najczęściej przez neutrofile.

3. ➜Powłoki ciała chroniące przed wniknięciem drobnoustrojów takie jak: skóra i błony śluzowe

4.Swoistość przeciwciała określa organizacja (sekwencja) reszt aminokwasów w zmiennej części łańcuchów H i L czyli część/fragment zmienny

1. Menstruacja ● Ciąża i połóg ● Po obfitym posiłku ● Duży wysiłek fizyczny ● Emocje ● Gorąca kąpiel ● U osób starszych

2.Rodzaj reakcji immunologicznej, w której antygenami są cząstki elementów upostaciowionych, a więc bakterii, komórek, krwinek czerwonych. Tutaj podczas reakcji antygen - przeciwciało dochodzi sklejania komórek/bakretii i wytrącenia ich z roztworu

3. Określa ogólne cechy fizyczne i chemiczne przeciwciała, warunkujące jego ruchliwość w tkankach, przyczepność do antygenu, przyłączenie komplementu, zdolność do przenikania przez błony itp.

4. Nie

5.U ptaków w bursie Fabrycjusza ● U ludzi w układzie limfatycznym przewodu pokarmowego (tkanka limfatyczna migdałków, kępek Peyera i wyrostka robaczkowego) ● Strefa podtorebkowa węzłów chłonnych

1.OUN

2.W warunkach fizjologicznych eozynofile przeciwdziałają odczynowi zapalnemu, hamując mediatory zapalenia lub usuwając substancje powst w toku tej reakcji np histaminy czy kompleksów antygen- przeciwciało; mają też właśnie małą zdolność fagocytozy + Usuwają skrzep przez działanie fibrynolizyny ➜W warunkach patologicznych mogą nasilać odczyn zapalny (przeciwko pasożytom a także w przypadku r. alergicznej)

Przechodzenie granulocytów przez ścianę nacz. krwionośnego przez małe pory do przestrzeni wewnątrznaczyniowej; wynika ze zdolności granulocytów do ruchu pełzakowatego. Podczas przechodzenia przez pory znacznie mniejsze od przekroju granulocytów, ulegają one odkształceniu.

budowa rodnikowa (NO•) ● silny czynnik naczynioruchowy w ukł. naczyniowym ● hamują agregację płytek krwi ● wysokie stężenie NO• → dział. bakteriobójcze (powstaje nadtlenoazotyn o dział. cytotoksycznym wobec obcych kom.) ● Wtórny przekaźnik → przez to, że jest gazem łatwo przechodzi przez hydrofobowe błony biologiczne ● Powoduje rozkurcz mm. Gładkich ściany naczyń

5.eozynofile uwalniają profibrynolizynę, która po aktywacji do fibrynolizyny bierze udział w rozpuszczaniu skrzepu

1.SELEKTYNY, integryny, czynnik Lewis X, białka adhezyjne z rodziny ICAM i PECAM

2. IL-4, IL-6, IL-10

3.Zakażenia bakteryjne, grzybicze, pasożytnicze, wirusowe ● Gruźlica, kiła, zapalenie wsierdzia ● Regeneracja leukocytozy po neutropenii ● Kolagenozy ● Nowotwory ● Przewlekłe zespoły mieloproliferacyjne ● Choroby autoimmunologiczne

4.Przemieszczanie się komórek w kierunku wyznaczonym przez stężenie czynnika zwanego czynnikiem chemotaktycznym (dotyczy głównie neutrofili), jest regułą, że komórka przemieszcza się w kierunku wzrastającego stężenia tego czynnika (dodatnia), niekiedy może być w przeciwnym kierunku (ujemna)

5.Zapalenia ● Zatrucia ● Białaczki ● jest to również wynik wzmożonej granulocytopoezy a częściowo przedłużonego przeżywania krwinek białych

1.Przy niewydolności kory nadnerczy ---> mniej ACTH lub glikokortykoidów (a one powodują eozynopenię, więc mniej ich → eozynofilia)

2.Białko C niszczy czynnik Va i czynnik Vllla, działając wraz z białkiem S. ● hamuje krzepnięcie krwi w łożysku naczynia

3.prawdopodobnie wiąże się to ze zwolnieniem prądu krwi w tych naczyniach i możliwością powstawania skrzepów, którym skutecznie może zapobiegać uwalniana heparyna

4.ako endopeptydaza rozszczepia wiązania peptydowe arginina-lizyna w cząsteczce włóknika

5.uniemożliwia aktywację układu wewnątrzpochodnego

1.Do naturalnych substancji przeciwkrzepliwych należy zaliczyć antytrombiny i heparynę. Opisano łącznie sześć różnych efektów antytrornbinowych, z których ważniejszymi wydają się efekt antytrombinowy I, dzięki któremu wytworzona trombina ulega adsorpcji na nitkach włóknika, i efekt antytrombiny III, białka o funkcji kofaktora osoczowego, niezbędnego do działania przeciwkrzepliwego heparyny. W ten sposób W czasie powstawania skrzepu 80-90% trombiny ulega adsorpcji na fibrynie i inaktywacji, co zapobiega rozprzestrzenianiu się skrzepu W naczyniu. Pozostała trombina dostająca się do krwi zostaje tu związana z antytrombiną Mechanizm działania heparyny polega na łączeniu się z osoczowym kofaktorem przeciwtrombinowym W kompleks antytrombina- heparyna, który hamuje działanie trombiny na fibrynogen, utrudniając jego przejście w fibrynę.

2.pierwotna in vivo

3.To czas, który upływa od momentu pobrania materiału do badania do chwili jej ostatecznego skrzepnięcia w sztucznych warunkach. Składają się na niego wewnątrz- i zewnątrzpochodny proces krzepnięcia krwi Szlak zewnątrzpochodny rozpoczyna się w chwili zetknięcia krwi z uszkodzonymi przez uraz tkankami, trwa ok. 10 sek. Szlak wewnątrzpochodny trwa ok. 2-5 minut i obejmuje płytki krwi i czynniki osoczowe.

4.Mechanizmy układu hemostatycznego, które zapewniają płynność krwi w nienaruszonym łożysku naczynia, zapobiegają wynaczynieniu krwi. Działają ciągle

5. Czynniki zespołu protrombiny są syntezowane w wątrobie z udziałem Wit K. Jest to czynnik krzepnięcia krwi II, VII, IX, X

1.Wydzielają go trombocyty ● Tromboksan A2, czyli TXA2, przyspiesza agregację trombocytów i wywołuje skurcz naczyń krwionośnych ● Przeciwne działanie wykazuje wydzielana przez komórki śródbłonka prostacyklina.

2.I - aktywacja wszystkich czynników niezbędnych do zamiany czynnika II na aktywny czynnik IIa (albooo wytworzenie aktywnego czynnika X) II - protrombina (czynnik II) przekształca się w trombinę (czynnik IIa) (wytworzenie trombiny) III - z fibrynogenu (czynnika I) powstaje fibryna stabilna (czynnik Ib) (wytworzenie fibryny)

3.➜Reakcja czynnika tkankowego z czynnikiem VII w obecności jonów Ca

4.● Diagnostyka różnicowa niedokrwistości hemolitycznej ● Wskazaniem do oznaczenia oporności osmotycznej są wrodzone nieprawidłowości w budowie błony komórkowej erytrocytów

5. ● Granica normy oporności osmotycznej; 0,45 - 0,42 % NaCl ● Najwyższe stężenie roztworu z rozpoczętą hemolizą ● Prawie wszystkie krwinki są zachowane ● Widoczne minimalne zaróżowienie roztworu (pierwsze ślady hemolizy)

1.Uwalniana ze śródbłonka naczyniowego prostacyklina hamuje sklejanie się trombocytów i działa rozkurczająco na naczynia krwionośne

2.Białko C ● Czynnik I, V, VIII, XIII

3.Powoduje przejście protrombiny w trombine

4.Wraz z białkiem C i białkiem S stale hamuje krzepnięcie krwi wypełniającej łożysko krwionośne ● Występuje na powierzchni komórek śródbłonka naczyniowego ● Wiąże czynnik IIa, czyli trombinę

5.W błonie kom. Krwinek czerwonych i innych kom. ● W wydalinach i wydzielinach, a zwłaszcza w: ○ Soku żołądkowym ○ Ślinie ○ Nasieniu

1.Tylko na krwinkach czerwonych

2.● LISS=środowisko niskojonowe ● Przyspieszenie łączenia antygenów i przeciwciał ● Służy do oznaczania antygenów krwinkowych i przeciwciał

3.● Oznaczenie antygenu D w układzie Rh ● Oznaczenie grupy krwi w układzie AB0 na podstawie ○ Obecności lub braku aglutynacji badanych krwinek z surowicami wzorcowymi: anty - A, anty - B i anty - A + B ○ Obecności lub braku aglutynacji krwinek wzorcowych A, B i 0 pod wpływem badanej surowicy

4.● Potwierdzenie zgodności antygenów w zakresie układu AB0 (oznaczenie grupy krwi dawcy i biorcy) ● Kontrola antygenu D w zakresie układu Rh ● Właściwa próba krzyżowa

5.Jest to osoba z gr. Krwi 0, gdyż nie ma ona antygenu A, ani B w błonie krwinki czerwonej

1.Aglutyniny anty-D pojawiają się dopiero po zadziałaniu antygenu D, czyli po przetoczeniu krwi niezgodnej grupowo ● Szczyt: 2-4 miesiąc po zadziałaniu antygenu ● Wielokrotne podawanie może zwiększyć ich miano

2.Antygeny A i B kształtują się pod koniec ciąży ● Słabsza ekspresja u noworodków i niemowląt

3.Antygeny układu grupowego AB0 to polisacharydy

4.➔grupa krwi AB, brak przeciwciał anty-A oraz anty-B

5.Służy do oznaczania antygenów krwinkowych i przeciwciał ● LEN=LISS+enzymy(3:1) ● Są to enzymy proteolityczne: ○ Papaina ○ bromelina

1.W surowicy zawsze występują przeciwciała dla antygenów nieobecnych w krwinkach. 2. Surowica nie zawiera przeciwciał dla własnych krwinek.

a

b

c

Niedobór witaminy K powoduje hamowanie syntezy wątrobowej protrombiny oraz hamuje syntezę czynników VII, IX, X oraz białka C

Do czynników hamujących proces krzepnięcia możemy zaliczyć trombomodulinę, białko C oraz białko S

Zewnątrzpochodny mechanizm krzepnięcia ujawnia się, gdy krew krzepnie na drodze kontaktu z materiałami lub związkami o ładunku ujemnym

Wszystkie aktywne enzymy szlaku krzepnięcia krwi (proteazy serynowej) mają swoistość podobną do trypsyny

Procesy hemostazy wtórnej prowadzą do powstania skrzepu

20-40% krwinek białych

3-8% krwinek białych

c. 50-70% krwinek białych

2-4% krwinek białych

0-1% krwinek białych

a. Erytroblast polichromatofilny

Erytroblast zasadochłonny

Retikulocyt

Komórka CFU-E

Brak prawidłowej odpowiedzi

Oksyhemoglobina

Methemoglobina

Karbaminohemoglobina

Mioglobina

Karboksyhemoglobina

Dysmutaza podnadtlenkowa

Hydrataza

Anhydraza węglanowa

Katalaza?

Peroksydaza

1.Stężenie potasu w zakresie 3,5-5,5 mmol/l

2.● niska temperatura ● niskie stężenie 2,3-BPG ● obniżone pCO2 ● ostra zasadowica ● karboksyhemoglobina

3.➜Odwodnienie/przewodnienie hiper/hipo

4.opsoniny

IL-4

IL-8

IL-6

IL-10

IgA

IgG

IgM

IgE