Worksheetsegzamin
Total questions: 97
Worksheet time: 1hrs 15mins
Czym jest zjawisko superkompensacji?
W okresie superkompensacji możliwe jest zwiększenie zdolności wysiłkowych, utrzymujące się na obniżonym poziomie przez pewien czas.
nadwyżka regeneracyjna, fizjologiczny mechanizm różnicowy, dzięki któremu proces treningowy jest skuteczny.
nadwyżka regeneracyjna, fizjologiczny mechanizm adaptacyjny, dzięki któremu proces treningowy jest skuteczny.
W okresie superkompensacji możliwe jest zwiększenie zdolności wysiłkowych, utrzymujące się na podwyższonym poziomie przez pewien czas.
Którą fazą procesu superkompensacji jest okres zmęczenie wywołanego przez wysiłek fizyczny (trening)
1
2
3
4
Regeneracja organizmu - która to faza procesu superkompensacji?
1
2
3
4
Okres SUPERKOMPENSCAJI - nadwyżki. Która to faza y procesu superkompensacji?
1
2
3
4
Ostatnią fazą procesu superkompensacji jest: Powrót do (a)
Wydolność fizyczna
nadwyżka regeneracyjna, fizjologiczny mechanizm adaptacyjny, dzięki któremu proces treningowy jest skuteczny.
zdolność organizmu do szybkiej likwidacji zaburzeń po zakończonym wysiłku
tolerancja zaburzeń homeostazy wewnątrzustrojowej wywołanej wysiłkiem fizycznym
zdolność do wykonywania wysiłków fizycznych w szerokich zakresach intensywności i czasu trwania
Podstawowe funkcje krwi (cztery odpowiedzi)
gazy oddechowe (O₂ z płuc do tkanek, CO₂ z tkanek do płuc), produkty odżywcze i energetyczne (wchłonięte z przewodu pokarmowego), hormony i inne związki biologiczne, produkty przemiany materii - to opis której funkcji krwi?
Informacyjna
Transportowa
Regulacyjna
Ochronna
utrzymuje stałą łączność między poszczególnymi narządami organizmu - opis której funkcji krwi?
ciśnienie osmotyczne, stężenie jonów wodorowych (równowaga kwasowo-zasadowa), temperatura pomiędzy poszczególnymi narządami to opis funkcji
Transportowa
Informacyjna
immunologiczna
Regulacyjna
Granulocyty
komórki krwi należące do grupy leukocytów, o jądrze podzielonym na różną liczbę płatków, których cytoplazma zawiera ziarnistości
komórki krwi należące do grupy leukocytów, o jądrze niepodzielonym na różną liczbę płatków, których cytoplazma nie zawiera ziarnistości.
skład krwi
osocze
krwinki czerwone
płytki krwi
krwinki białe
za transport gazów oddechowych (+wyznaczanie grupy krwi) odpowiadają
trombocyty
leukocyty
erytrocyty
Za odpowiedź immunologiczną odpowiadają ____ (wybierz odpowiedź A, B, C) i wybierz funkcje ochronne.
A erytrocyty
B leukocyty
C trombocyty
przeciwwirusowe, przeciwnowotworowe, przeciwbakteryjne, fagocytoza, choroby alergiczne, zapobieganie nadmiernemu krzepnięciu krwi
przeciwzapalne, przeciwnowotworowe, przeciwbakteryjne, fagocytoza, choroby alergiczne, zapobieganie nadmiernemu krzepnięciu krwi
Trombocyty biorą udział w procesie (a)
wskaźnik hematokrytowy
komórki krwi należące do grupy leukocytów
procentowa zawartośd elementów morfotycznych w pełnej krwi (99% erytrocyty, 1% leukocyty i trombocyty)
płynna tkanka stanowiąca ok. 7-8% masy człowieka
Jak wysiłek wpływa na wskaźnik hematokrytowy?
wysiłek podwyższa wskaźnik hematokrytowy, ponieważ wraz z ubytkiem wody zmniejsza się się objętość osocza (czyli innej składowej ogólnej wartości krwi)
wysiłek obniża wskaźnik hematokrytowy, ponieważ wraz z ubytkiem wody zmniejsza się się objętość osocza (czyli innej składowej ogólnej wartości krwi)
odwodnienie i nadkrwistość również podwyższają wskaźnik
anemia i nawodnienie obniżają wartość wskaźnika, ponieważ zwiększa się objętość osocza (erytrocyty są bardziej rozrzedzone
anemia i nawodnienie zwiększają wartość wskaźnika, ponieważ zwiększa się objętość osocza (erytrocyty są bardziej rozrzedzone
Jednorazowy wysiłek fizyczny prowadzi do zwiększenia objętości osocza (hemokoncentracji), która może sięgać nawet do 10-15%
Prawda
Fałsz
Mechanizmu odpowiedzialnego za wysiłkową hemokoncentrację upatruje się w
wzroście ciśnienia hydrostatycznego
utracie wody z potem
zwiększonej filtracji włośniczkowej
wszystkie odpowiedzi są poprawne
tylko odpowiedź 1 i 3 jest poprawna
Regularny trening fizyczny powoduje zwiększanie się objętości osocza, które może sięgnąć do nawet 20% od poziomu wyjściowego
Prawda
Fałsz
Błona komórkowa erytrocytów
jest błoną półprzepuszczalną
jest błoną przepuszczalną
jest błoną nieprzepuszczalną
Błona komórkowa erytrocytów
pozwala na przenikanie wody z roztworu do wnętrza krwinki i odwrotnie (w krwince woda stanowi 57%)
w roztworach izotonicznych (o takim samym ciśnieniu) nie zmienia swojej objętości
w roztworach hipertonicznych krwinki zmniejszają objętość (kurcząc się), ponieważ w celu wyrównania różnicy stężeń oddają wodę
w roztworach hipotonicznych woda wnika do wnętrza krwinki, powodując jej pęcznienie i kulisty kształt (zwiększa się jej objętość). W silnie hipotonicznym środowisku krwinka może nabiera tyle wody, że może pęknąć i tworzy hemolizę
w roztworach izotonicznych (o takim samym ciśnieniu) zmienia swojej objętość
Gdzie znajdują się antygeny grupowe?
Stopień wysycenia hemoglobiny tlenem zależy od
prężności tlenu (zależność dodatnia)
temperatury (zależność odwrotna)
ciśnienia parcjalnego tlenu CO₂
stężenia jonów wodorowych
ilość tlenu wiązana (transportowana) przez krew (hemoglobinę) na 100 ml
osmolarność
Pojemność tlenowa krwi
utlenowanie
OB - pomiar dokonywany jest w skalibrowanych ___ ustawionych próbkach
poziomo
pionowo
Jaka jest norma w OB
faceci do 50 r.ż.: 3-8 mm/h
faceci do 50 r.ż.: 5-9 mm/h
kobiety do 50 r.ż.: 6-12 mm/h
kobiety do 50 r.ż.: 4-8 mm/h
Z czego składa się osocze
albuminy - funkcja
podwyższają ciśnienie onkotyczne - “magnesy” ściągające wodę z przestrzeni międzykomórkowej
utrzymują ciśnienie onkotyczne - “magnesy” ściągające wodę z przestrzeni międzykomórkowej
obniżają ciśnienie onkotyczne - “magnesy” ściągające wodę z przestrzeni międzykomórkowej
bierze udział w procesie krzepnięcia krwi
fibrynogen
globulina
albumina
Funkcje osocza
transport CO₂,, utrzymywanie pH (układy buforowe), transport hormonów, transport substancji odżywczych
transport produktów przemiany materii, termoregulacja (transport ciepła)
transport płynów, transport związków chemicznych
Które elementy krwi i osocza uczestniczą w procesie krzepnięcia krwi?
Podstawowym zadaniem układu oddechowego jest wymiana gazów między atmosferą a organizmem.
Prawda
Fałsz
Układ oddechowy
nawilża i ogrzewa powietrze wprowadzane do pęcherzyków płucnych, a także oczyszcza je z czynników potencjalnie szkodliwych dla organizmu
uczestniczy w reakcjach obronnych organizmu ze względu na obecność komórek fagocytujących w obrębie pęcherzyków płucnych
uczestniczy w utrzymaniu równowagi kwasowo-zasadowej, procesach termoregulacyjnych
zapewnia wokalizację
uczestniczy w reakcjach adaptacyjnych organizmu ze względu na obecność komórek fagocytujących w obrębie pęcherzyków płucnych
wymiana gazów (O2 i CO2) pomiędzy powietrzem z pęcherzyków a krwią
1 etap
2 etap
3 etap
4 etap
5 etap
wymiana gazów pomiędzy środowiskiem a przestrzenią pęcherzykową
1 etap
2 etap
3 etap
4 etap
5 etap
wymiana gazów między krwią a tkankami to ___ etap, a transport gazów przez krew to etap ___. (należy wpisać liczbę, np. 1, 5)
(a)
Oddychanie zewnętrzne można nazwać inaczej
płucne
tkankowe
dostarczanie powietrza do pęcherzyków płucnych
Oddychanie zewnętrzne
Oddychanie wewnętrzne
dyfuzję gazów (wymiana gazowa między pęcherzykami płucnymi a krwią)
Oddychanie zewnętrzne
Oddychanie wewnętrzne
transport gazów z krwią do komórek
Oddychanie zewnętrzne
Oddychanie wewnętrzne
wymiana gazów pomiędzy środowiskiem zewnątrzkomórkowym a wnętrzem komórek
Oddychanie zewnętrzne
Oddychanie wewnętrzne
wykorzystanie tlenu i wytworzenie dwutlenku węgla przez komórki, czyli oddychanie komórkowe - to ciąg metabolicznych i enzymatycznych reakcji utleniania z wykorzystaniem tlenu i wytworzeniem dwutlenku węgla
Oddychanie zewnętrzne
Oddychanie wewnętrzne
Wdech jest ___ fazą cyklu oddechowego
czynną
bierną
Podczas tego zjawiska przepona kurczy się i obniża, a mięśnie międzyżebrowe zewnętrzne kurcząc się unoszą żebra. W efekcie zwiększa się objętość klatki piersiowej, spada ciśnienie w jamie opłucnej, płuca zwiększają swoją objętość, pęcherzyki płucne się rozszerzają i w wyniku powstałej różnicy ciśnień (pomiędzy pęcherzykami a atmosferą), następuje zassanie powietrza do płuc. To opis
wdechu
wydechu
Dzięki sprężystości ścian klatki piersiowej, jej wymiary ulegają zmniejszeniu i powracają do wartości spoczynkowych. Tym samym objętość klatki piersiowej zmniejsza się, co zwiększa ciśnienie panujące w pęcherzykach płucnych. Jest to opis
wdechu
wydechu
Kiedy wydech zmienia się na akt czynny?
W trakcie nasilonej wentylacji
W spoczynku
Spirometria
badanie, pomiar objętości i pojemności płuc
zapis badania objętości i pojemności płuc
urządzenie do pomiaru objętości i pojemności płuc
badanie objętości i pojemności płuc u sportowców
Spirometr
badanie, pomiar objętości i pojemności płuc
urządzenie do pomiaru objętości i pojemności płuc
badanie objętości i pojemności płuc u sportowców
zapis badania objętości i pojemności płuc
Spirogram
urządzenie do pomiaru objętości i pojemności płuc
badanie, pomiar objętości i pojemności płuc
zapis badania objętości i pojemności płuc
Ergospirometria
urządzenie do pomiaru objętości i pojemności płuc
badanie, pomiar objętości i pojemności płuc,
badanie objętości i pojemności płuc u sportowców
RER pozwala określić
intensywność wysiłku
wielkość równoważnika energetycznego 1 l tlenu (kcal/1 l O2
udział węglowodanów (CHO) i tłuszczów (WKT) w procesach energotwórczych
koszt energetyczny wysiłku
Etapy oddychania. Pierwszym etapem jest...
wymiana gazów pomiędzy środowiskiem a przestrzenią pęcherzykową
wymiana gazów (O2 i CO2) pomiędzy powietrzem z pęcherzyków a krwią
wymiana gazów między krwią a tkankami
Oddychanie wewnętrzne (tkankowe) występuje w obrębie tkanek i stanowi je
wykorzystanie tlenu i wytworzenie dwutlenku węgla przez komórki, czyli oddychanie komórkowe
wymiana gazów pomiędzy środowiskiem zewnątrzkomórkowym a wnętrzem komórek
transport gazów z krwią do komórek
dostarczanie powietrza do pęcherzyków płucnych
Oddychanie zewnętrzne (płucne) obejmuje (więcej niż jedna odpowiedź)
dostarczanie powietrza do pęcherzyków płucnych
dyfuzję gazów (wymiana gazowa między pęcherzykami płucnymi a krwią)
transport gazów z krwią do komórek
wymiana gazów pomiędzy środowiskiem zewnątrzkomórkowym a wnętrzem komórek
badanie, pomiar objętości i pojemności płuc to:
Spirometria
Spirogram
Ergospirometria
Zapasowa objętość wdechowa (IRV)
powietrze zapasowe - to maksymalna ilość powietrza jaką możemy wypuścić z płuc w momencie ukończenia spokojnego wydechu - ok. 1200/1500 ml
powietrze uzupełniające - to maksymalna ilość powietrza jaką możemy wciągnąć do płuc po zakończeniu swobodnego wdechu - ok. 2000/3000 ml
ilość powietrza znajdująca się w pęcherzykach płucnych w momencie ukończenia maksymalnego wydechu - ok. 1200 ml
Wdech jest fazą ..... cyklu oddechowego
czynną
bierną
Pojemność oddechowa (C)
powietrze zapasowe - to maksymalna ilość powietrza jaką możemy wypuścić z płuc w momencie ukończenia spokojnego wydechu - ok. 1200/1500 ml,
powietrze uzupełniające - to maksymalna ilość powietrza jaką możemy wciągnąć do płuc po zakończeniu swobodnego wdechu - ok. 2000/3000 ml
stanowią co najmniej dwie objętości oddechowe
Objętość oddechowa (powietrze oddechowe) (TV)
ilość powietrza znajdująca się w pęcherzykach płucnych w momencie ukończenia maksymalnego wydechu - ok. 1200 ml
powietrze zapasowe - to maksymalna ilość powietrza jaką możemy wypuścić z płuc w momencie ukończenia spokojnego wydechu - ok. 1200/1500 ml
ilość powietrza wydychana/zaciągana w trakcie spokojnego oddechu - ok. 500 ml
Objętość oddechowa (V)
stanowią co najmniej dwie objętości oddechowe
ilość powietrza wydychana/zaciągana w trakcie spokojnego oddechu - ok. 500 ml
niepodzielna ilość powietrza
Zapasowa objętość wydechowa (ERV)
powietrze zapasowe - to maksymalna ilość powietrza jaką możemy wypuścić z płuc w momencie ukończenia spokojnego wydechu - ok. 1200/1500 ml
powietrze uzupełniające - to maksymalna ilość powietrza jaką możemy wciągnąć do płuc po zakończeniu swobodnego wdechu - ok. 2000/3000 ml
to maksymalna ilość powietrza jaką można wypuścić z płuc od momentu maksymalnego wdechu do maksymalnego wydechu - ok. 4800 ml.
Zadania i funkcje układu oddechowego
nawilża i ogrzewa powietrze wprowadzane do pęcherzyków płucnych, a także oczyszcza je z czynników potencjalnie szkodliwych dla organizmu
zapewnia wokalizację
uczestniczy w reakcjach obronnych organizmu ze względu na obecność komórek fagocytujących w obrębie pęcherzyków płucnych
uczestniczy w procesach regulacyjnych
uczestniczy w utrzymaniu równowagi kwasowo-zasadowej
Objętość zalegająca (RV)
powietrze uzupełniające - to maksymalna ilość powietrza jaką możemy wciągnąć do płuc po zakończeniu swobodnego wdechu - ok. 2000/3000 ml
powietrze zapasowe - to maksymalna ilość powietrza jaką możemy wypuścić z płuc w momencie ukończenia spokojnego wydechu - ok. 1200/1500 ml
ilość powietrza znajdująca się w pęcherzykach płucnych w momencie ukończenia maksymalnego wydechu - ok. 1200 ml
Co to RER
Pojemność życiowa płuc (VC)
to maksymalna ilość powietrza jaką można wypuścić z płuc od momentu maksymalnego wdechu do maksymalnego wydechu - ok. 4800 ml. Składa się z objętości oddechowej (TV) oraz zapasowych objętości wdechowej (IRV) i wydechowej (ERV)
ilość powietrza znajdująca się w pęcherzykach płucnych w momencie ukończenia maksymalnego wydechu - ok. 1200 ml
to maksymalna ilość powietrza znajdująca się w pęcherzykach płucnych w momencie ukończenia maksymalnego wdechu - ok. 6000 ml. Składa się z pojemności życiowej płuc (VC) oraz objętości zalegającej (RV)
Z czego składa się całkowita pojemność płuc
VC
IRV
RV
TV
RER pozwala określić
intensywność wysiłku
wielkość równoważnika energetycznego 1 l tlenu (kcal/1 l O2)
koszt energetyczny wysiłku
udział węglowodanów (CHO) i tłuszczów (WKT) w procesach energotwórczych
Z czego składa się pojemność życiowa płuc
RV
IRV
TV
ERV
Całkowita pojemność płuc (TLC)
to maksymalna ilość powietrza jaką można wypuścić z płuc od momentu maksymalnego wdechu do maksymalnego wydechu - ok. 4800 ml. Składa się z objętości oddechowej (TV) oraz zapasowych objętości wdechowej (IRV) i wydechowej (ERV)
ilość powietrza wydychana/zaciągana w trakcie spokojnego oddechu - ok. 500 ml
to maksymalna ilość powietrza znajdująca się w pęcherzykach płucnych w momencie ukończenia maksymalnego wdechu - ok. 6000 ml. Składa się z pojemności życiowej płuc (VC) oraz objętości zalegającej (RV)
Za pomocą badań ergospirometrycznych można badać i oceniać m.in
pracę układu krążeniowo-oddechowego (wydolność, ekonomię pracy itp.)
zdolności wysiłkowe - wydolność fizyczną (tlenową) - pułap tlenowy, progi wentylacyjne/metaboliczne
koszt tlenowy wysiłku
ekonomię pracy
tolerancję wysiłku
Zdolność do odbierania sygnałów nerwowych (reagowania na bodźce stanem czynnym)
pobudliwość
przewodnictwo
Przewodnictwo
zdolność do odbierania sygnałów nerwowych (reagowania na bodźce stanem czynnym)
zdolność do przewodzenia impulsów nerwowych (rozprzestrzeniania się stanu czynnego)
Neuron
rozgałęziona wypustka odpowiadająca za odbiór bodźców i przesyłanie impulsu do ciała komórki, czyli dośrodkowo
słabo rozgałęziona wypustka odpowiadająca za przekazywanie bodźców innym neuronom
podstawowa jednostka budulcowa i czynnościowa tkanki nerwowej
Neurony mają zdolności podziałowych
Prawda
Fałsz
rozgałęzione wypustki odpowiadające za odbiór bodźców i przesyłanie impulsu do ciała komórki, czyli dośrodkowo. To opis
dendrytów
aksonów
funkcje neuronów kierujące różnymi funkcjami narządów i mięśni
motoryczne
czuciowe
wstawkowe
funkcje neuronów odbierające i przekazujące bodźce ze środowiska zewnętrznego i wewnętrznego ciała
motoryczne
czuciowe
wstawkowe
funkcje neuronów łączące różne zespoły neuronów, pełnią funkcje kojarzeniowe
motoryczne
czuciowe
wstawkowe
Powstają jako struktura wtórna na włóknach posiadających już osłonkę Schwanna. W miejscu styku dwóch sąsiednich segmentów osłonki mielinowej powstaje tzw. przewężenie Ranviera. Osłonka mielinowa wydatnie przyspiesza przewodzenie impulsów nerwowych (przewodzenie skokowe 3 - 120 m/s).
włókna niezmielinizowane
włókna zmielinizowane
Włókna posiadające wyłącznie osłonkę Schwanna, pełniącą funkcję ochronną wobec aksonów. Takie włókna przewodzą impulsy wolniej (przewodzenie ciągłe 0,5 - 3 m/s)
włókna niezmielinizowane
włókna zmielinizowane
W momencie gdy na neuron zadziała odpowiednio silny bodziec, dochodzi do zmiany potencjału spoczynkowego na potencjał czynnościowy. Dzieje się to za sprawą otwierających się pod wpływem bodźca kanalików jonowych (znajdujących się w błonie komórkowej, które w czasie spoczynku są zamknięte), umożliwiających swobodny przepływ jonów.
Repolaryzacja
Depolaryzacja
Kanały jonowe zamykają się, a błona komórkowa dzięki pompie sodowo-potasowej odtwarza potencjał spoczynkowy
Depolaryzacja
Repolaryzacja
Ma miejsce, gdy depolaryzacja zaczyna rozszerzać się na sąsiednie odcinki błony komórkowej.
Fala depolaryzacji
Impuls nerwowy
Przesuwanie się fali depolaryzacji wzdłuż błony biologicznej od miejsca zadziałania bodźca do zakończenia neuronu
Fala depolaryzacji
Impuls nerwowy
Przeniesienie potencjału czynnościowego (fali depolaryzacyjnej) następuje bezpośrednio z jednego neuronu na kolejny, co jest możliwe dzięki dużemu zbliżeniu błon synaptycznych - szczelina synaptyczna o szerokości ok. 2 nm.
synapsa chemiczna
synapsa elektryczna
Umożliwia kontakt ze środowiskiem (reakcja na bodźce) i wydawanie poleceń mięśniom (sterowanie mięśniami). Jest zależny od woli człowieka
Układ somatyczny
Układ autonomiczny
Związany jest z funkcjonowaniem narządów wewnętrznych i nie zależy od woli człowieka. Kieruje podstawowymi czynnościami życiowymi, takimi jak oddychanie, przemiana materii czy rozród.
Układ somatyczny
Układ autonomiczny
Zwykle spowalnia pracę narządów (np. zmniejsza aktywność narządów pobudzonych przez nerwy układu współczulnego, a pobudza procesy trawienia i wchłaniania składników pokarmowych do krwi). Dominuje głównie w nocy, umożliwiając relaks, a w ciągu dnia – po posiłku oraz w czasie odpoczynku.
układ parasympatyczny
układ sympatyczny
Wzmaga aktywność narządów (np. zwiększa aktywność mózgu, ukrwienie narządów, pobudza czynność wydzielniczą gruczołów potowych i ślinowych, wyostrza zmysły, ale jednocześnie zmniejsza intensywność procesów związanych z trawieniem). Dominuje w dzień, przygotowując organizm do zwiększonej aktywności fizycznej.
układ sympatyczny
układ parasympatyczny
Złożony jest z mózgowia i rdzenia kręgowego. Jest tzw. centrum kontroli i zarządzania organizmu. Do centralnego układu nerwowego trafiają informacje zarówno z otoczenia, jaki i wnętrza ciała, które są następnie analizowane. W odpowiedzi na nie centralny układ nerwowy wysyła polecenia do odpowiednich narządów.
Układ nerwowy centralny (ośrodkowy)
Układ nerwowy obwodowy
Składa się z nerwów czaszkowych i rdzeniowych. Rolą obwodowego układu nerwowego jest przekazywanie informacji pomiędzy ośrodkowym układem nerwowym, a resztą organizmu (narządami i gruczołami).
Układ nerwowy centralny (ośrodkowy)
Układ nerwowy obwodowy
Jednoczesne silne (maksymalne) podrażnienie 2-óch nerwów daje słabszą reakcję efektora niż suma reakcji wywołanej oddzielnym podrażnieniem tych samych nerwów. Jest to zmniejszenie reakcji odruchowej zależne od zachodzenia na siebie stref wyładowania.
Hamowanie
Torowanie
Efektor
wyspecjalizowana komórka lub narząd zmysłowy odbierający informacje z otoczenia.
wyspecjalizowana komórka lub narząd zmysłowy odbierający informacje z otoczenia.
narząd wykonawczy organizmu żywego, wykonujący lub zmieniający swoją czynność pod wpływem pobudzeń nerwowych.
Mózgowie
część ośrodkowego układu nerwowego, którego celem jest sprawne komunikowanie pomiędzy mózgowiem a obwodowym układem nerwowym.
część ośrodkowego układu nerwowego. Najważniejsze jego funkcje to sterowanie, nadzorowanie działania, homeostaza organizmu
składa się z nerwów czaszkowych i rdzeniowych
Podział odruchów ze względu na umiejscowienie ośrodka odruchów
proste
rdzeniowe
mózgowe
interoceptywne
Podział odruchów ze względu na funkcje odruchu
wydalnicze
obronne
postawno-lokomocyjne
trawienne
