น้ำค้างหยดลงเผาะๆ

กุหลาบแห่งเวียงพิงค์

คอยสักอึดใจเดียวประเดี๋ยวก็จะมาถึง

ตอนหล่อนเป็นไฟ  ฉันก็กลายเป็นน้ำ

เมื่อฟ้าหลั่งน้ำตา    หมู่เมฆาพาหัวร่อ

รั้วจามจุรี

เปรี้ยงๆ ดังเสียงฟ้าฟาด

ร้อนตับจะแตก

เธอคือนางแมวป่า

เมฆหมอก

น้ำร้อนปลาเป็น  น้ำเย็นปลาตาย

มีวิชาเหมือนมีทรัพย์อยู่นับแสน

ที่นาหายใจคล้ายคนร่อแร่จวนจะตาย

ดีอย่างร้ายกาจ

ท่าทางหล่อนราวกับนางพญา

ฉันหิวจนจะกินช้างได้ทั้งตัวแล้ว

เพียนทองงามดั่งทอง         ไม่เหมือนน้องห่มตาดพราย     

ลมหนาวเริ่มล่องมาจากฟ้าแล้ว        พรมจูบแผ่วเจ้าพระยาโรยฟ้าฝัน    

แม้เนื้อเย็นเป็นห้วงมหรรณพ          พี่ขอพบศรีสวัสดิ์เป็นมัจฉา  

แอดออดออดแอดแอดออด      ลมลอดไล่เลี้ยวเรียวไผ่        

เรือสิงห์วิ่งเผ่นโผน โจนตามคลื่นฝืนฝ่าฟอง        

คือน้ำผึ้งคือน้ำตาคือยาพิษ          คือหยาดน้ำอมฤตอันชุ่มชื่น       

กาลวงว่าหงส์ให้ปลงใจ             ด้วยมิได้ดูหงอนแต่ก่อนมา     

ตายแล้วและเกิดใหม่                 ไม่ได้เหมือนเจ้านฤมล    

ลูกนักบุญมงฟอร์ต 

ลูกช้าง มช.

ไฟเขียว ไฟเหลือง ไฟแดง

โครม ! เสียงรถชนที่สี่แยก

บัดเดี๋ยวดังหง่างเหง่งวังเวงแว่ว