ไม่รักเราเราจักไม่รักใคร             เอ๊ะน้ำตาเราไหลทำไมฤา

ถึงม้วยดินสิ้นฟ้ามหาสมุทร         ไม่สิ้นสุดความรักสมัครสมาน

ประไพพักตร์ลักษณ์ล้ำล้วนขำคม             ทั้งเนื้อนมนวลปรางออกเต่งทรวง

จะเจ็บจำไปถึงปรโลก               ฤๅรอยโศกรู้ร้างจางหาย

งามเขาเป็นกิ่งกาญจนา              งามตานิลรัตน์รูจี

พี่ชมโฉมโลมลูบด้วยใจงาม          ทราบสวาทดิ้นไปไม่ไยดี

ฮึดฮัดขัดแค้นแน่นใจ                ตาแดงดั่งแสงไฟฟ้า

จะโรยร้างห่างสิ้นกลิ่นมาลี               จำปีเอ๋ยกี่ปีจะมาพบ

ถึงราตรีมีจันทร์อันอำไพ                    ไม่เห็นโฉมประโลมใจก็มืดมน

บทชมความงามของตัวละคร

บทแสดงความรัก เกี้ยวพาราสี

บทโกรธ ตัดพ้อต่อว่า น้อยใจ

บทโศกเศร้า เสียใจ คร่ำครวญ

ขบเขี้ยวเคี้ยวกรามกระทืบบาท ร้องตวาดผาดเสียงดั่งฟ้าลั่น

พักตร์น้องละอองนวลปลั่งเปล่ง ดั่งดวงจันทร์วันเพ็งประไพศรี

สะอื้นร่ำอำลาด้วยอาลัย แล้วแข็งใจจากนางมาตามทาง

ขนงเนตรเกศกรอ่อนสะอาด ดังสุรางค์นางนาฏในวังหลวง

แม้นเนื้อเย็นเป็นห้วงมหรรณพ พี่ขอพบศรีสวัสดิ์เป็นมัจฉา

แม้นเป็นบัวตัวพี่เป็นภุมรา เชยผกาโกสุมปทุมทอง

ครั้งนี้เสียรักก็ได้รู้ ถึงเสียรู้ก็ได้เชาวน์ที่เฉาฉงน

ลูกก็แลดูแม่แม่ดูลูก ต่างพันผูกเพียงว่าเลือดตาไหล

จำเป็นลาไปใจจะขาด น้ำตาหยาดหยดพรูสู้ห้ามหัก

รูปทรงส่งศรีไม่มีแม้น อรชรอ้อนแอ้นประหนึ่งเหลา

ทรงอย่างแบด แซดอย่างบ่อยเธอไม่อินกับผู้ชาย bad boyทรงอย่างแบด แซดอย่างบ่อยเธอไม่รักฉันก็คงต้องปล่อย

ฉันจึงเป่าคาถาเพื่อให้เธอหลงใหลให้ทองที่แปะหน้าฉัน ทำให้เธอคลั่งไคล้จะขอเอาความมารักฉันมาผูกไว้ให้ในหัวใจเธอมีแต่ฉัน

ไม่ได้ร่ำร้องให้เธอกลับมา เข้าใจดีที่ต้องเลิกราไม่ได้อาวรณ์ไม่โทษชะตา เดินมาไกลจากวันที่ลาแค่เพียงเสี้ยวนาที ของในบางราตรีได้ยินเสียงของเธอในยามนิทรา

ถ้ามี ทาม แมชชีน จะย้อนเวลากลับไป ในตอนที่ฉันได้ พบ เธอ จะกอด เธอ..ให้ นาน จับ...มือเอา ไว้ ไม่ปล่อย...แต่ว่า...คนเราย้อนเวลา...กลับไปไม่ได้ หรอก คนเราย้อนเวลา...กลับไปไม่ได้ หรอก เป็นคนธรรมดา...แก้ไขไม่ได้ หรอก ตอนที่มีเวลา...ก็ยังไม่ได้ กอด

Hello Hello เฮ็ดอีหยังอยู่หนออีแม่กินข้าวแลงแล้วบ่ อีพ่อไปหาหมอมาหรือยังบอกน้องแหน่ ว่าการ์ตูนเอาไว้เถี่ยหน้าปาดน้ำตาเงินในกระเป๋ามีไม่ถึงร้อยบ่มีหยังดอกอีแม่ ลูกสบายดี

แก้มน้องนางนั้นแดงกว่าใครใจพี่จมแทบพสุธา

ดวงฤทัยหรือดวงแก้วตาดุจดวงดาราดวงดาวดวงไหน