Przeprowadzamy głosowanie, zdanie większości będzie decydujące

Jeden z członków drużyny, nie pytając o zdanie pozostałych, przejmuje przewodnictwo i decyduje

o strategii, grożąc wykluczeniem z drużyny tym, którzy się nie zgadzają.

Ignorujemy problem i odwlekamy podjęcie decyzji na później

W losowaniu wybrać jeden pomysł i odrzucić pozostałe.

Przeprowadzić naradę, tzw. burzę mózgów, i połączyć różne pomysły w jedną spójną całość,

wykorzystując najlepsze elementy każdego z nich.

Podzielić grupę na mniejsze zespoły, w których każdy pracuje nad swoim pomysłem

Pozwolimy Elizie i Hani wyjaśnić swoje racje i wspólnie w grupie ustalimy, na czym bardziej się

skupimy. Gdy będzie to niemożliwe, zwrócimy się do nauczyciela o pomoc w rozwiązaniu konfliktu..

Zignorujemy sprzeczki Elizy i Hani, one niech się kłócą, a reszta grupy będzie robić po swojemu.

Wykluczymy dziewczyny z fazy pomysłu i damy im coś innego do robienia, a w ostateczności całkowicie

wyrzucimy je z grupy.

Mimo że cenię umiejętności Jacka, to nie będę nikogo do niczego przekonywał(a), niech każdy radzi

sobie sam..

Nikt nie będzie rządził! Po prostu decyduję, że Jacek gra z nami, zastępując innego zawodnika, który

moim zdaniem jest słabszy.

Rozmawiam z zawodnikami i mocnymi argumentami przekonuję ich o umiejętnościach Jacka. Jestem

pewny(-a), że po intensywnym treningu świetnie sobie poradzi i wesprze naszą drużynę, jednak decyzję

musimy podjąć wspólnie

Mogę pokazać, ile już zrobiliśmy, i dokładnie określić, co jeszcze jest do wykonania, przydzielić

każdemu określoną część zadania, a przede wszystkim przypomnieć im o celu i pokazać zdjęcia

„naszych” pupilów ze schroniska :)

Powiem, że każdy, kto nie jest wystarczająco zaangażowany, zostanie wykluczony z grupy i nie weźmie

udziału w wielkim finale, czyli w zawożeniu paczek do schroniska. Postaram się też, aby wychowawca

dowiedział się o ich braku zaangażowania, co wpłynie na ocenę z zachowania.

Samodzielnie zajmę się wszystkim. I tak zrobię to najlepiej, a przynajmniej unikniemy kłótni.

Oni będą się wiecznie kłócić, więc wymieniam te osoby na nowych członków zespołu. Może dzięki

temu wszystko zostanie zrobione

Chcę zwołać spotkanie, na którym każdy członek komitetu będzie mógł przedstawić swoje pomysły

na gry, zabawy i muzykę,

a następnie wypracujemy najlepsze rozwiązanie. Wówczas podejmę ostateczną decyzję. Ewentualnie

mogę powołać do tych zadań po dwie chętne osoby – wydaje mi się, że takie dokładne rozdzielenie

zadań też będzie OK.

A niech się kłócą! Już nie mam sił. Przecież i tak puścimy jakąś muzykę, a gry to się wymyśli

na poczekaniu.

Mogę zaproponować, aby na pierwszym występie zagrać komedię, a na następnym – dramat, to daje

szansę każdemu na realizację swojego pomysłu i sprawdzenie się na wielu polach.

Oni ciągle się kłócą! Wybieram bez zastanowienia pierwsze z brzegu, czyli komedię.

Nie lubię rozwiązywać konfliktów, więc czekam, aż sami się dogadają.

Chcę zaplanować spotkanie, na którym każdy przedstawi swoje pomysły, a następnie wspólnie

wybierzemy te, które najlepiej pasują do celu projektu.

Zadecyduję, że to mój pomysł jest najlepszy, i poinformuję grupę, że właśnie ten będziemy realizować.

Pozwolę, aby każdy pracował nad swoim pomysłem osobno, a później połączymy wszystkie pomysły

w całość, o ile to w ogóle będzie możliwe

Trzeba nalegać na realizację swoich pomysłów, nawet jeśli inni mają inne zdanie, ponieważ ważne jest

wyrażanie swojego zdania.

Należy unikać konfliktów i nie kłócić się. Najlepiej więc zgadzać się z większością, nawet jeśli ma się

odmienne zdanie

Najlepiej słuchać, co inni mają do powiedzenia, ale też mówić o swoich pomysłach. Wszystkiego po

trochu. A gdy praca zostanie podzielona, trzeba ją wykonać w określonym czasie

Nie mam zamiaru ustępować, ona tylko się kłóci, a tak naprawdę nie zna zasad!

Gra z osobą, która nie potrafi zdrowo rywalizować, jest bez sensu. Nie gram z nią dalej

Musimy spokojnie porozmawiać o zasadach i razem znaleźć rozwiązanie. Najlepiej jeszcze raz

przeczytać reguły gry.

Postanawiam poprzeć Marysię, ponieważ znam ją dłużej, a Antkowi mówię, że nie ma racji.

Mówię im, że nie interesuje mnie ich kłótnia i że powinni sami to rozwiązać, ponieważ to dziecinada.

Zaznaczam, że nie chcę być stronniczy(-a), bo lubię każdego z nich. Słucham obu stron i proponuję,

aby razem porozmawiać i wypracować jakieś rozwiązanie..

Proponuję, że jednego dnia w tygodniu będziemy oglądać bajkę, a innego komedię, tak aby każdy miał

szansę zobaczenia wybranego filmu. Decyzję, który będzie pierwszy, podejmiemy poprzez losowanie.

Upieram się, że będziemy oglądać komedię, ponieważ należy mi się pierwszeństwo jako starszemu

bratu/starszej siostrze

Wychodzę z pokoju, mówiąc, że nie obchodzi mnie to i więcej nie będę oglądał(a) z bratem filmów.

Niech siedzi sobie sam

Siłą zajmuję miejsce przy oknie, mówiąc, że absolutnie nigdzie się stąd nie ruszam.

Mówię Marysi, że jest okropna egoistką, i siadam z kimś innym.

Proponuję, żebyśmy siedzieli/siedziały na zmianę. Ja jedną część drogi, a powrotną Marysia

(lub na odwrót).

Dołączam do jednej z grup i aktywnie działam w social mediach. Wszystkie chwyty dozwolone.

Rozmawiam z przedstawicielami obu stron i próbuję zachęcić ich do spotkania twarzą w twarz,

tak aby rozwiązać nieporozumienia w bardziej konstruktywny sposób. Ewentualnie dyskretnie radzę się

wychowawcy lub pedagoga szkolnego i proszę ich o wsparcie..

Chociaż nie jest to łatwe, działam tak, aby nie narazić się żadnej z grup. Raz jestem z jedną, innym

razem z drugą grupą.

Wybieram stronę jednego z przyjaciół, popierając jego starania

Mówię im, że powinni zapomnieć o tej osobie, by nie rujnować przyjaźni.

Zachęcam ich do otwartej rozmowy o tej sytuacji. Muszą jakoś określić, co zamierzają

Decyduję się na bunt i robię to, co chcę, nie zważając na zdanie rodziców. Co więcej, za tydzień

na pewno nigdzie z nimi nie pojadę

Spokojnie tłumaczę rodzicom, że w ostatnim czasie potrzebuję więcej niezależności i swobody, ale to

nie oznacza, że nie zależy mi na nich. Proponuję, by w przyszłym tygodniu spędzili wolny czas razem.

Milczę i akceptuję wszystkie decyzje rodziców, choć jestem niezadowolony(-a).

Na przerwie próbuję przekonać innych uczniów, by stanęli po mojej stronie, zbojkotowali kolejną

lekcję i poszli razem ze mną na wagary.

Decyduję się nie podejmować dalszych działań, akceptuję niesprawiedliwą ocenę, ale nadal czuję się

poszkodowany(-a) oraz upokorzony(-a)

W spokojniejszym momencie rozmawiam z nauczycielem. Jeżeli zachowałem(-am) się wobec niego

nieuprzejmie, przepraszam, ale także wyjaśniam swoje stanowisko co do oceny i pytam o możliwość

ponownej próby wykonania tego ćwiczenia.

Muszę bez krzyku, spokojnie porozmawiać z rodzeństwem o ustanowieniu zasad dotyczących

prywatności i szacunku dla przestrzeni osobistej. Warto też zwrócić się z prośbą o interwencję do

rodziców.

Aby uniemożliwić rodzeństwu dostęp do pokoju, mogę zamykać się w nim na klucz.

Zacznę robić to samo, tzn. wchodzić do pokoju rodzeństwa bez pukania, grzebać tam, przestawiać

i brać, co mi się podoba. Niech zobaczą, jak to jest.

Mam dość, nie chcę być pośmiewiskiem. Przestaję więc zajmować się swoim hobby, aby uniknąć

dalszych drwin.

Wyjaśniam przyjaciołom, o co w tym scrapbookingu chodzi i dlaczego tak mnie to interesuje. Do tego

otwarcie mówię, że chciał(a)bym, aby to uszanowali i przestali się wyśmiewać: „Różnimy się, ale to jest

OK, niech każdy robi to, co lubi”

Udaję, że to faktycznie jest głupie, i realizuję swoja pasję w tajemnicy przed nimi.