IBDV'nin ait olduğu familya Avibirnavirus, cins ise Birnaviridae'dir.

IBDV'nin, VP1, VP2, VP3, VP4 ve VP5 olarak adlandırılan beş viral proteini tanınmaktadır ve sırasıyla yaklaşık molekül ağırlıkları 97kD, 41kD, 32kD, 28kD ve 21kD'dur.

IBDV'nin üç serotipi olduğu bilinmektedir.

IBD'nin herhangi bir zoonotik potansiyele sahip olduğuna dair bir rapor bulunmamaktadır.

IBDV serotip 1'in, 4 patotipi tanımlanmıştır.

Klasik IBDV suşlarının mortalite oranı, Varyant IBDV suşlarından daha azdır.

IBDV vertikal olarak bulaşmaz.

Alphitobius diaperinus (altlık böceği, buffalo kurdu), IBDV'yi bir siklutan diğerine taşıyarak vektör olarak görev alır.

IBD hastalığını atlatan hayvanlar, etkeni saçmaya devam ederler.

IBD'nin patogenezinde ikinci viremi görülmemektedir.

Serotip 1 IBDV suşu ile infekte olan tavuk periferik kan lenfositleri yüksek bir apoptoz indeksi göstermektedir.

Akut Klinik IBD'de 5-7. günlerde mortalitede pik gözlemlenir.

IBDV infeksiyonundan sonraki 8. günde Bursa, normal ağırlığının 1/3'ü kadar artmış durumdadır.

Çok virulent IBDV suşları, Bursa Fabricius'a ek olarak timus, sekal tonsiller ve dalak gibi lenfoid organlarda lezyonlara neden olur.

Akut IBD'den ölen tavuklarda, derialtı fasiası ve göğüs kaslarının dehidrasyonu gözlemlenir.

IBDV'nin teşhisinde IFT, IPT, EY, HK, RT-PCR, AGID, VN veya ELISA testlerinden yararlanılır.

MDA, civcivleri saha infeksiyonuna karşı korur fakat canlı aşıları da nötralize eder bu durum da aşılamada başarısızlıklara neden olur.

Canlı IBDV aşıları genellikle enjeksiyon yoluyla uygulanır.

Canlı aşılar Mild, Intermediate, Intermediate Plus ve Hot olarak sınıflandırılır.

HVT, rekombinant IBDV aşılarında vektör virüs olarak kullanılmamaktadır.